artikel

SSLqRehabilitatie voor corporatiedirecteur’

bouwbreed Premium

De goede naam van oud-corporatiedirecteur Fer Felder van woningcorporatie De Key is door het slijk gehaald, meent Kees van der Hoeven. Als zijn rehabilitatie in hoger beroep uitblijft, kun je in Nederland maar beter geen corporatiedirecteur meer zijn.

Voorbeeldige opdrachtgevers zijn dun gezaaid in corporatieland. Een van die weinigen is Fer Felder, oud-corporatiedirecteur van De Principaal/De Key. In architectonisch Nederland werd hij zelfs twee maal gelauwerd met de Rijksprijs voor excellent opdrachtgeverschap. Door een recent vonnis van de Amsterdamse kantonrechter dreigt Felder nu aan de bedelstaf te geraken. Dat je ondanks de integere uitoefening van je vak toch zo onder vuur kan komen te liggen, maakt de casus interessant voor allen die werkaam zijn in de Nederlandse bouw.

De zaak betreft de aankoop van 80 hectare potentiële bouwgrond in de gemeente Zeewolde in 2005. Die grond moest destijds voor De Key de bouwmogelijkheden voor toekomstige groei van Almere veilig stellen. Ze volgden daarmee andere corporaties zoals de Alliantie, Ymere en later Eigen Haard, die hun bouwtoekomst daar al eerder voor een vergelijkbare prijs veiligstelden.

Felder had de bedoelde transactie voorbereid en werd daarom door de toenmalige Key-bestuurder Jaap van Gelder gevraagd om deze in de vergadering van de Raad van Commissarissen (RvC) op 11 mei 2005 nader toe te lichten. Felder voerde daartoe vooroverleg met enkele leden van de RvC en leverde vanzelfsprekend alle onderliggende stukken voor deze belangrijke beslissing aan; inclusief de feitelijke aanbiedingsbrief van de verkopende partij, genaamd Horsthoek bv (eigendom van oud AM-directeur Klaas de Ruiter) die een optie op de grond had. De RvC keurde de aankoop goed en Van Gelder kocht de 80 hectare voor de toen marktconforme prijs van 32 euro per vierkante meter. Bij Felder werd korte tijd later een ongeneeslijke ziekte geconstateerd, maar hij nam pas ontslag in 2009 omdat hij toen meende niet meer alle energie aan zijn werk te kunnen geven. Op het drukbezochte afscheidssymposium werden wederom zijn kwaliteiten gedurende zijn lange carrière geroemd. VROM-minister Eberhard van der Laan bood hem zelfs een ministeriëel adviseurschap aan.

Felder komt gedurende 2010 terecht in een Kafkaiaans drama dat zijn weerga niet kent. Zijn opvolgster besluit een risicoanalyse uit te voeren op de actuele boekwaarde van eerder verworven grondposities en meent dat de grond in Zeewolde voor een te hoog bedrag is aangekocht. Ze vraagt de forensische accountants van Deloitte te onderzoeken hoe die transactie precies tot stand kwam. Dat onderzoek concentreert zich op de beslissende bijeenkomst in mei 2005 van de RvC van De Key en de rol van directeuren Felder (titulair) en Van Gelder (statutair) daarbij.

Cruciaal in de notulen van die RvC-vergadering blijken de zeven woorden in de zinsnede: “Er wordt rechtstreeks van de boer gekocht”. Felder heeft deze woorden niet uitgesproken en gedurende zijn aanwezigheid zijn ze ook niet door een ander gezegd; de Raad kende immers de aanbieding van de tussenpersoon. De toenmalige notuliste weet het niet (meer) en de bevraagde commissarissen reageren niet eensluidend. Drie van de aanwezige commissarissen zijn niet eens gehoord. Was het de pen van de statutair directeur die nadien nattigheid voelde? Of was het een commissaris die het stoepje van de RvC wilde schoonvegen door misschien nog correcties aan te brengen in de verslagtekst? We weten het niet. Deloitte concludeerde in elk geval dat de informatie voor de transactie onvolledig was.

Op basis van deze sterk rammelende rapportage worden Felder en Van Gelder door de RvC onder leiding van de nieuwe president-commissaris Frank de Grave alsnog op staande voet ontslagen. Mede omdat Felder ooit onder de ‘malicieuze’ tussenpersoon De Ruiter zou hebben gewerkt. Die werkrelatie werd althans gemeld in de richting van het OM (en in het direct daarna ingestoken bericht in het FD). Wij weten nu dat De Grave zelf een blauwe maandag bij de DSB onder Dirk Scheringa heeft gewerkt, maar wij verwachten toch ook niet dat hij bij latere transacties juist Scheringa zal voortrekken, laat staan aan hem zal willen verdienen? En dat toch al helemaal niet nu hij zich prominent heeft gekandideerd als lid van de Eerste Kamer?

Terugbetaling

Om een lang verhaal kort te maken: zes jaar na deze grondtransactie is Felder’s goede naam met één pennenstreek door het slijk gehaald en wordt hij in de aansluitende ontslagzaak door de kantonrechter nota bene veroordeeld tot terugbetaling van de 3,2 miljoen euro die De Ruiter aan de transactie verdiende. En niet door ‘onvolledige informatie’, maar vanwege ‘opzettelijke misleiding’, overigens zonder enig bewijs. Twee dingen zijn zeker: Felder gaat dood en als dit vonnis wordt geëxecuteerd gaat Felder ook failliet. En als zijn noodzakelijke en terechte (postume) rehabilitatie in hoger beroep uitblijft, kun je in Nederland maar beter geen corporatiedirecteur meer zijn.

Oud-voorzitter Bond van Nederlandse Architecten en architect te Wassenaar

Reageer op dit artikel