nieuws

‘Met Rutte praten, kostte me godsvermogen”

bouwbreed Premium 6795

‘Met Rutte praten, kostte me godsvermogen”

De regering gaat schandalig om met midden- en kleinbedrijven in Nederland. Dat vindt de Amsterdamse bouwdirecteur Dick Singerling. Een interview met een hartstochtelijke ondernemer die een godsvermogen betaalde om een half uurtje met premier Mark Rutte te kletsen. “Ik ben het echt zat.”

Derksen & Singerling. Daar is hij directeur van. De romantiek druipt van de naam af. Het doet denken aan ‘klassieke’ concerns zoals Vroom & Dreesman of Scheer & Foppen.

Er is een verschil. Dit Amsterdamse bouw- en aannemingsbedrijf overleefde de woelige jaren van vooruitgang en digitalisering wel. Maar het ging niet vanzelf. En of het verhaal ‘D & S’ goed afloopt, is nog maar zeer de vraag.

Mkb’ers in de bouw maken zich namelijk zorgen. Veel zorgen. Ze maken herrie in Den Haag. Maar het helpt ze weinig, ervaren zij. Zo ook Dick Singerling, bruine krullen, kleurrijke stropdas.

“Ik stoor me al jaren aan de arbeidsmarkt in Nederland”, valt Singerling met de deur in huis. Om direct te benadrukken dat premier Rutte er alles van weet. Daar kan het niet aan liggen.

“Ik mocht een halfuurtje bij hem op de thee in het torentje. Het was ergens in 2017, vlak voor de verkiezingen. Ik stak mijn hand op bij een veiling. Het kostte me een godsvermogen om met hem te praten. Maar de opbrengst ging naar een goed doel.”

Wat kost dat zo’n gesprek met de minister-president? Daar laat Singerling zich niet over uit. Het gesprek ging over het mkb, dat moge duidelijk zijn. Over twee jaar lang loon doorbetalen bij ziekte. Over allemaal regeltjes waar mkb’ers last van hebben anno 2017. En Singerling nam selfies. Hij kreeg waar voor zijn geld. Een half uur werd een uur.

‘Goedkopere Polen halen ons in’

“Maar of ik er iets wijzer van ben geworden, vraag ik me af. Er gaat nog van alles mis op de Nederlandse arbeidsmarkt. Er is nauwelijks oog voor mkb-bedrijven. Terwijl zestig tot zeventig procent van de bevolking werkt bij mkb-bedrijven.”

Het baart hem zorgen. Want mkb’ers beschouwen hun medewerkers als hun kinderen. Singerling ook.  Alleen als er echt niets anders opzit, neemt hij er afscheid van. Was het speelveld maar wat eerlijker.

“Mensen die bij mkb-bedrijven werken zijn meestal mensen met vaste contracten, dat is van oudsher zo. Dat is op zich geen probleem, maar links en rechts worden we ingehaald door goedkopere Polen, Zuid-Europeanen, schijnzelfstandigen en zzp’ers die zich aan veel minder regels hoeven te houden. Dat is valse concurrentie van je welste.”

Goed gedrag, wordt afgestraft. Hij krijgt er buikpijn van. Hij sprak er met Rutte over, maar ook met Lodewijk Asscher, de vorige minister van Sociale Zaken en Werkgelegenheid. Een artikel in de Volkskrant. Het mocht allemaal niet baten.

Singerling baalt: “Het mkb is een minderheidsgroepering in Den Haag. Er is geen echte ondernemerspartij. Nederland telt 250.000 mensen met een mkb-bedrijf. Dat is 2,5 procent van de beroepsbevolking. Daar kun je geen verkiezingsuitslag mee beïnvloeden.”

‘Zonder trukendoos komen we niet van onze mensen af’

En dus voelt ook hij zich in de steek gelaten. Dienstverbanden van gemiddeld 19 jaar. Iedereen vindt het sympathiek en prachtig. Maar tijdens de crisis kon de directeur niet saneren.

“De bouw moet flexibeler zijn, hoor je iedereen makkelijk roepen in de media. Maar dan kan helemaal niet zomaar. Wij bestaan 38 jaar, onze resultaten zijn op orde, maar wij kunnen niet zomaar af van onze mensen zonder trukendoos. Die discussie heb ik ook met Rutte gehad.”

De regering belooft beterschap. Maar Singerling wacht nog steeds. Nee, wacht al vijftien jaar. “Het begon met twee maanden doorbetalen bij ziekte, nu is dat twee jaar. Het heeft alles te maken met de  macht van het grootbedrijf. Ik vind het gewoon schandalig hoe de regering omgaat met het mkb. Natuurlijk kun je mensen met fysieke of geestelijke klachten niet in de goot laten vallen, maar je kunt de rekening van zieken ook niet eenzijdig bij 250.000 mkb-directeuren neerleggen.”

De vergrijzing in de bouw vergroot zijn zorgen. “Je hoeft maar één of twee langdurige zieken te hebben en het kan je als pechvogel (mkb-ondernemer, red) gewoon de kop kosten. Dat gebeurt gewoon. In de bouw zijn de verdiensten al relatief laag en de risico’s zeer hoog. Bouwtechnisch gezien, maar ook qua personeel.”

Daar heb je er weer zo eentje, denkt wellicht de gemiddelde lezer. Maar ook dit is geen klaagzang, benadrukt Singerling. “Dit is de realiteit.”

Deel de risico’s van personeel dat uitvalt collectiever, roept hij op. “En geef werknemers ook meer prikkels om gezonder te leven en veiliger te werken. Een auto mag toch ook niet de weg op, als je geen cascoverzekering hebt. Zorg bijvoorbeeld dat werknemers en zelfstandigen hun eigen verplichte ziekteverzuimregeling en pensioenverzekering krijgen.”

‘Bouwend Nederland kan ook meer doen voor het mkb’

Het was een belevenis op zich, zijn bijzondere ontmoeting in Den Haag. Sympathiek en optimistisch, zo omschrijft Singerling Mark Rutte.

“Een keurige, nette man, een prima representant voor ons land. Maar los daarvan is hij natuurlijk ook mp (minister-president, red). Een van de hoofditems van dit kabinet was het verschil verkleinen tussen vast en flex. Maar Michaël van Straalen is niet voor niets opgestapt bij MKB Nederland.”

Hij herhaalt: “Het mkb is goed voor 60, 70 procent van de werkgelegenheid. En toch kunnen we geen vuist maken. Ook Bouwend Nederland kan meer opkomen voor het mkb.”

De motor van de economie wordt behandeld als de snorfiets van de economie. Zo bromt zijn verhaal. In andere Europese landen is het ziekteverzuimrisico beter geregeld, denkt hij hardop. Tijd om te verkassen misschien?

“Nee. Ik oriënteer me op andere dingen. Ik ben het echt zat. Ik ga de bouw niet uit, maar het ondernemerschap en het werkgeverschap wordt wel steeds minder aantrekkelijk. Het aantal mkb-werkgevers neemt ook al af. Dat zie je terug in alle getallen.”

Dit plaatje is vaker gedraaid. Ook in Cobouw uit de éne na de andere bouwdirecteur over de hierboven genoemde praktijk. Stuk voor stuk lijken het roependen in de woestijn. Deze ‘David’ vond nog geen list om ‘Goliath’ te verslaan. Ondanks de Aannemersfederatie die haar “stinkende” best doet om op te komen voor de belangen van het midden- en kleinbedrijf.

Demonstreren? Is dat misschien de oplossing? Harder schreeuwen? “Absoluut”, reageert Singerling. “Leraren staken. Piloten staken. Maar wat zou er gebeuren als 250.000 mkb-directeuren het werk neerleggen?”

Survival of the fittest

Een Malieveld vol mkb’ers. Hij ziet het toch niet gebeuren. “De meeste mkb’ers zijn optimistisch. We moeten wel, anders houden we het niet vol. Of het aan klagers ontbreekt? Het is wel zo dat wij niet snel ons handje opsteken. Het is een survival of the fittest. Het is een zooitje op de arbeidsmarkt.”

54 jaar. Een omzet van tien miljoen euro. Hij komt uit Uitgeest en nam het bedrijf met die romantische naam, 27 jaar geleden over van zijn vader. Deze bouwdirecteur zou ook niet misstaan in de Tweede Kamer. Hij praat in elk geval als brugman. Schuilt in hem soms een politicus?

“Nee hoor. Maar ik zit in allerlei besturen en ben bestuurder bij een scholeninstituut in de bouw, het Hoger Technisch Instituut.”

Meerdere mkb’ers maken zich zorgen over het bouwonderwijs. Een van hen is Bert Boeijink van Bloemendal Bouw. Afgelopen vrijdag riep hij het Rijk op om snel heel veel bouwvakkers op te leiden.

Singerling kan ook wel een boompje over bouwonderwijs opzetten. Nee, een hele boom. Hij is kritisch op de opleidingen zelf.

Of verkoopt hij zijn bedrijf?

“We moeten veel meer investeren in de harde skills en ervoor zorgen dat jongeren de bouwmaterie daadwerkelijk weer onder de knie krijgen. Men denkt tegenwoordig te veel in management en soft skills, terwijl jongeren eerst de techniek moet beheersen.”

Dick Singerling. Zoon van een bouwer, aan het roer van een familiebedrijf, dat zijn tijd vooruit is als het gaat om gasloos bouwen. Klagen wil hij niet, maar hij is wel realistisch. “Misschien dat ik het bedrijf op een dag wel verkoop aan het grootbedrijf”, zucht hij.

Misschien. Want mkb’ers zijn geen volgers en geven niet zomaar op. “Mkb’ers zijn initiatiefnemers. Zij proberen eeuwig de wedstrijd te winnen.”


Eerdere bouw-interviews en mkb-verhalen

Het mkb is de motor van de Nederlandse economie. Maar de motor hapert, waarschuwen ondernemers al jaren. Personeelstekorten en vergrijzing vergroten de problemen. En zijn er eigenlijk wel opvolgers? Cobouw interviewde zes mkb-directeuren. Dit is het derde interview. De komende drie volgen binnenkort.

Drie mkb’ers over hun zorgen:
De slapeloze nachten van een mkb’er

Hendrik Jan Blomberg: ‘Bouwen is zwaarder dan Elfstedentocht’

Hendrik Jan Blomberg is naast bouwer ook schaatser. Hier zie je hem op de Weissensee.

Bert Boeijink: ‘Personeelstekort vereist militaire operatie’

Bert Boeijnk: kortere bouwopleidingen graag! Ik moet twee jaar wachten op een warmtepomp. Onacceptabel toch?

 

 

 

 

Reageer op dit artikel