Ministerie van Buitenlandse Zaken
Aannemer Ten Brinke Bouw realiseert een autoverkoopcentrum in Groningen. Het zogenaamde Autoborg, waarvan de bouw najaar 2007 begon, krijgt een grote ovale showroom en vier bijgebouwen voor autoreparatie- en onderhoud. In het complex met 12.000 vierkante meter vloeroppervlak gaat opdrachtgever Noord Lease vanaf dit najaar ex-lease auto's verkopen. De bouwkosten zijn ongeveer 10 miljoen euro.
Drie kunstenaars gaan plannen uitwerken om het project Grensmaas een artistiek tintje te geven. Ze zijn uit achttien kunstenaars geselecteerd door de landelijke Stichting Kunstenaars 0x26 Co die in samenwerking met de Kunstverdubbelaar Maastricht van Coach 0x26 Co van de Hogeschool Zuyd kunstenaars heeft opgeroepen met plannen te komen. Dat maakt het Consortium Grensmaas bekend.
Voor de Olympische Spelen investeerde Beijing fors in haar infrastructuur. De stad beschikt over 's werelds grootste terminal en breidde het metronet fors uit met onder andere een noord-zuidlijn.
Bouwbedrijf Heldoorn heeft het pand van opticien Jochem voor Ogen in Zwolle gerestaureerd. De winkel onderging een metamorfose door de eerste verdieping er bij te betrekken en de ruimten anders in te delen. Verder is de inpandige constructie gedeeltelijk gesloopt en vervangen door stalen portalen en is een roestvast stalen trap met glazen treden geplaatst. Het Zwolse bouwbedrijf begon de restauratie in februari dit jaar. Om voorbijgangers op de hoogte te brengen van de verbouwing plaatste Heldoorn een opmerkelijke bouwschutting en steigerdoek, waarop winkelmedewerkers en betrokken bouwvakkers staan afgebeeld. Vrijdag is de opening voor vaste klanten.
BeijingOm de eigen inwoners en de toestroom van tienduizenden sportliefhebbers tijdens de Olympische Spelen in goede banen te leiden, heeft Beijing de afgelopen jaren fors geïnvesteerd in het openbaar vervoer. Behalve over honderden (trolley)buslijnen beschikt de metropool over een metronetwerk dat voor de Spelen met 80 kilometer werd uitgebreid. Een van de nieuwkomers is de Olympics Spur Line die toegang verschaft tot het Olympisch gebied. De stad beschikt tevens over de eerste noord-zuidverbinding en ook het vliegveld takt op het net aan.
Wat is dat toch tegenwoordig? Niets is meer wat het lijkt. Neem nu de school, die zich tot voor kort nog kortweg liet omschrijven als een onderwijsinstelling. De vraag is of die typering nog wel passend is, gegeven de ontwikkeling richting brede scholen. Dat zijn samenwerkingsverbanden tussen partijen die zich bezighouden met opgroeiende kinderen. Onderwijs maakt hier natuurlijk onderdeel van uit, maar in de ambitie om voor het kind een doorlopende, sluitende opvang te bieden is het zeker niet meer de enige functie die wordt aangeboden. Kinderopvang, welzijnswerk, peuterspeelzaal, bibliotheek, theater en sportfaciliteit kunnen ook deel uitmaken van de voorziening. De school is in dit geval geen school meer - of in ieder geval niet meer de onderwijsinstelling in de klassieke zin van het woord. Op het grensvlak van wonen, zorg en welzijn zijn soortgelijke ontwikkelingen waarneembaar. Zo zijn er zorginstellingen die hun vastgoed in aparte organisaties onderbrengen met de status van 'toegelaten instelling' binnen de volkshuisvesting, waardoor ze zich met recht woningcorporatie mogen noemen. Ook zijn er omgekeerd woningcorporaties die bijvoorbeeld allianties aangaan met zorginstellingen en een stichting oprichten om met een kapitaalinjectie vanuit de volkshuisvesting innovatieve projecten te ontwikkelingen op het terrein van zorg en welzijn. Steeds vaker is aan de buitenkant van een instelling niet goed meer te zien wat er aan de binnenkant eigenlijk aan de hand is. Vaak ziet het er aan de buitenkant weinig spannend uit (voor iemand als ik): gewoon een gebouw. Maar binnen is er dan bij nader inzien van alles aan de hand: publieke en private functies worden op innovatieve wijze met elkaar gecombineerd, in een overkoepelende bestuurlijke setting. Daardoor is het bejaardenhuis tegenwoordig steeds vaker ook een plek waar kinderopvang wordt verzorgd, de kapper een plek heeft gevonden en iedereen welkom is in het lunchcafé, waardoor generaties elkaar weer ontmoeten. Grenzen vervagen. Het gaat dan om grenzen tussen beleidssectoren zoals welzijn, zorg en wonen, maar ook om grenzen tussen publiek en privaat en grenzen tussen organisaties en de netwerken waarvan ze deel uitmaken - gegeven de onderlinge verbindingen die ze aangaan. Eigenlijk hebben we niet eens woorden om die ontwikkeling goed te typeren. In zijn oratie gebruikt Cor van Montfoort de metafoor van de Blackberry om de vergaande vervaging van grenzen te typeren. De Blackberry verenigt functies in zich waarvoor eerder diverse apparaten nodig waren: de telefoon, het fototoestel, de agenda, de computer, de radio en zelfs de televisie. Nu laat het apparaat zich nog wel omschrijven als audiovisueel communicatieapparaat maar voorlopig is eigenlijk alleen de merknaam afdoende om snel duiding te geven aan wat we bedoelen. Het is zoeken naar een goede naam voor de nieuwe fenomenen die ervoor zorgen dat in de publieke dienstverlening niets meer is wat het lijkt: brede scholen, zorghotels, wozoco's, multifunctionele locaties. Burgers kunnen naar mijn idee veel plezier hebben van deze ontwikkeling. Alleen moeten we bezien of overheden - die doorgaans nog zeer sterk langs klassieke grenzen zijn georganiseerd - daar ook zo over denken.
In Leidsche Rijn wordt gewerkt aan de houten kap van de eerste uit Isorast opgebouwde woning in Nederland. Het systeem dat is in 2006 is genomineerd voor de GEVELtotaal Innovatieprijs 2006, bestaat uit Neopor polystyreen hardschuim (EPS)-blokken waarin ruimtes zijn opengelaten voor beton. Hierdoor zijn de dikke isolerende blokken stevig genoeg om als dragende muren te functioneren en beperken zij, in combinatie met een decimeters dikke dakisolatie, het gebruik van een verwarmingsinstallatie. Door het gebruik van deze verloren bekisting is een korte bouwtijd mogelijk en worden energiekosten beperkt.
In een dbfmo-project wordt het ontwerp, de bouw, de financiering, het onderhoud en de facilitaire dienstverlening door één opdrachtnemer verzorgd. Onwetendheid over de precieze inhoud van begrippen draagt volgens Matthijs Kuhlmann bij aan een terughoudende houding aangaande dbfmo-contracten.Dbfmo-contracten kennen in Nederland tot nu toe een beperkt aantal opdrachtgevers, die zich vooral kenmerken door hun com-plexiteit. Ziekenhuizen, onderwijsinstellingen, ministeries en, in mindere mate, justitiële inrichtingen zijn organisaties met hun ei-gen gebruiksaanwijzing. Het is al lastig genoeg om in zo'n geval de organisatie 'stil' te zetten om een eenduidige vraagspecificatie op te stellen, laat staan eentje voor de komende 25 jaar voor een dbfmo-contract. Binnen deze organisaties spelen allerlei belangen. Bovendien is hun omgeving zeer dyna-misch. De kans is daarmee groot dat in de operationele fase van het project, de 'm' en 'o' van het contract, iets zal moeten veranderen om te kunnen blijven beantwoorden aan de vraag van de organisatie. Ir. Arjan Verboom noemt in zijn artikel 'Flexibiliteit is een afweging bij keuze dbfmo' in Cobouw van 23 april de flexibiliteit van het proces als een verzameling procedures, afspraken en zelfs ontbindingsprocedures waarmee aanpassingen kunnen worden doorgevoerd. UitgangspositieDe procesflexibiliteit uit zich in de contractuele mogelijkheden, om gebruik te kunnen maken van een flexibel gebouw en/of dienstverlening. Maar juist bij een contract van 25 jaar is het van belang een goede samenwerking te waarborgen, waarbij niet meteen naar het contract gegrepen wordt als een conflict dreigt. Dit mag in Het Verenigd Koninkrijk, als dbfmo Gidsland, vaak het geval zijn, maar in Nederland overheerst dat men "er samen wel uit moet komen". Het dreigen met het contract is een onwenselijke situatie wanneer je, op voet van gelijkwaardigheid, nog jaren van elkaar afhankelijk bent. Er kan bovendien altijd iets gebeuren wat niet is vastgelegd. Was het voor een opdrachtgever dan beter geweest om dit, achteraf gezien, wel vastgelegd te hebben gehad? In mijn onderzoek heb ik geprobeerd de uitgangspositie van opdrachtgevers te analyseren, wanneer deze met een veranderende vraag worden geconfronteerd: hoe sterk staat hij in zijn schoenen en welke factoren dragen bij aan een sterke onderhandelingspositie binnen de grenzen van het afgesloten dbfmo contract. Er lijkt een zekere weerstand te zijn tegen vernieuwende lange-termijncontracten vanwege het vermeende gebrek aan flexibiliteit. Daarom heb ik gekeken welke factoren bepalen of een opdrachtgever, eenmaal in de situatie gekomen dat er iets ge-wijzigd moet worden aan contract of object, inderdaad de wijziging krijgt die hij wil tegen zijn voor-waarden. Ik ben op zoek gegaan naar handvatten voor opdrachtgevers zonder in dbfmo-terminologie te vervallen. Voor wat betreft de terughoudende houding aangaande dbfmo-contracten: er bleek inderdaad een verschil tussen de ingeschatte flexibiliteit van een dbfmo-contract en die van een traditioneel contract. Misschien door onwetendheid, maar met de werking van dbfmo-contracten in het achterhoofd kan dit ook verklaard worden door minder benodigde flexibiliteit. Van de opdrachtgever wordt immers verlangd op voorhand veel beter na te denken over zijn visie en strategie. Verder bleek dat een opdrachtgever op een aantal punten moet letten, om omstandigheden te voorkomen waarin zijn wijzigingsvoorstel er niet komt, onder erg slechte voorwaarden of pas na lange onderhandelingen. Factoren die zijn positie versterken in het project en twijfel kunnen wegnemen.Bang
De gemeente Almere wil dat de verdubbeling van de A6, zoals Rijkswaterstaat die voor ogen heeft, deels wordt overkluisd. Almere is bang dat de weg de stad anders in tweeën zal splijten.
De ingebruikname van metrolijn 5 leidt tot hogere vastgoedwaarde. Nabij station Lishuiqiao aan de noordkant verdubbelden de prijzen in twee jaar tot 1300 dollar per vierkante meter. Dichter bij het Olympisch strijdtoneel wordt gemiddeld het dubbele neergeteld.