artikel

Blog: Liever een fikse wandeling dan een stevige wip

woningbouw

Nu de sanering van de negentiende eeuwse revolutiebouw en de sloop- annex opknapestafette van de wederopbouwwijken van na de Tweede Wereldoorlog er op zit, wacht Nederland een nieuwe grootschalige bouwopgave. Die betreft de bloemkoolwijken uit de jaren zeventig en tachtig van de vorige eeuw.

Evenals eerder de volksbuurten uit de negentiende eeuw en de nieuwbouwbuurten die na 1945 uit de grond werden gestampt, staan de bloemkoolwijken aan de vooravond van… Tja, van wat eigenlijk? De volkswijken uit de negentiende eeuw verdwenen vrijwel geheel uit het stadsbeeld. De wederopbouwwijken kregen deels de sloopkogel en werden deels opgeknapt.

Maar wat te doen met de bloemkoolwijken? Totale sanering is geen optie. Daarvoor zijn ze te goed. Een mix van gedeeltelijk opknappen en gedeeltelijk slopen en nieuw bouwen evenmin. Ook daarvoor zijn ze te goed. Wat dan wel?

Een uitgebreid artikel op de website van Platform 31 gaat daar dieper op in. Bloemkoolwijken, zo blijkt uit het stuk, kampen soms met een slecht imago, maar het is de vraag of dat wel terecht is. De bouwtechnische staat van de buurten is doorgaans redelijk, er is groen, ruimte en water, de verkeersveiligheid is oké en er zijn voldoende voorzieningen en ontmoetingsplekken.

De wijken, die hun naam danken aan hun ‘bloemkoolvormige’ stratenpatroon, werden in eerste instantie gebouwd voor jonge gezinnen. De jongeren van toen zijn de grijsaards van nu. Hun kinderen zijn het huis uit. Aan de ruim aanwezige speelvoorzieningen is dan ook weinig behoefte. De gemiddelde bloemkoolbuurter geeft meer om een fikse wandeling dan om een stevige wip.

Vervang de schommel, de draaimolen en de wip dus door wandelpaden en verwijder de drempels uit de huizen! Met wat van die relatief kleine aanpassingen kunnen de bloemkoolwijken levensloopbestendig worden gemaakt. Nu kunnen er ouderen gaan wonen en na die generatie, wellicht wederom met wat aanpassingen, een- en tweepersoonshuishoudens of studenten.

Voor de bouw valt er dus weinig geld te verdienen, maar voor de pleitbezorgers van duurzaamheid is het goed nieuws. De associatie met de kwalijk riekende groente doet dit type buurt dan ook geen recht. Hij roept te zeer herinneringen op aan de saaie eentonigheid van het dagelijks leven in de eerste jaren na de Tweede Wereldoorlog , door Gerard Reve onnavolgbaar beschreven in zijn roman De Avonden.

Revolutiebuurt daarentegen is voor dit type woonwijk een ware geuzennaam. Natuurlijk niet vanwege verwantschap met de krakkemikkige bouwsels uit het einde van de negentiende eeuw. Wel omdat ze door hun grote aanpassingsvermogen een schoolvoorbeeld zijn van duurzaamheid. Ontwikkelt in een tijd dat de term duurzaam bouwen nog niet eens was bedacht. Een ware revolutie dus. In denken en in bouwen.

Mario Silvester, verslaggever Cobouw

Reageren op deze blog? Dat kan via m.silvester@cobouw.nl en via Twitter op @MarioSilvester1

Reageer op dit artikel

Gerelateerde tags

Lees voordat u gaat reageren de spelregels