blog

De te smalle parkeergarage (of de te grote auto)

utiliteitsbouw

De te smalle parkeergarage (of de te grote auto)

Sinds kort heb ik een nieuwe auto. Een Ford Mondeo. Stoelverwarming, elektrische ramen. Goede wegligging, dure bandjes dat wel. Krasloos. Tenminste, tot voor kort.

Het was in Amersfoort. Ik moest bij Arcadis zijn, vlak bij het treinstation. Ja, ik kon er parkeren, werd me verteld. Klein stukje doorrijden, dan links de garage in.

Raampje open. Op het knopje drukken. Het ging niet. Mijn arm was te kort. Even iets terugsteken. Nog een keer proberen. Tevergeefs. Ik kwam pas bij de bel toen ik half mijn raam uit klom. Gelukkig ben ik lenig voor iemand van 38 lentes jong. “U kunt doorrijden hoor.”

Het moeilijkste gedeelte (moeilijkheidsgraad, 9.5 zou rekstokspecialist Epke Zonderland zeggen) van deze verraderlijke parkeergarage moest toen nog komen. De ingang van deze autostalling is smaller dan mijn beurs tegen het eind van de maand. Ik zag de betonnen wanden op me afkomen.

Piep, piep. Het witte, stalen hekwerk ging open. Kom maar binnen als je durft, leken ze te zeggen. Ik moest naar beneden. Dat was het probleem niet. Het was die venijnige bocht. Maar hé! Leer Van Belzen kennen. Niets is onmogelijk, is mijn motto.

Ik kwam bedrogen uit en klem te staan met mijn net afbetaalde blikken aanwinst. Kon geen kant meer op met mijn misschien wel te dikke auto, hooguit bijsturen. Of beter gezegd; bijschaven. Voorbijgangers die ik waarnam in mijn achteruitkijkspiegel hoorden dat het niet goed ging. Krggggg.

Krasjes. Witte. Net boven mijn wiel en op de deurkruk van mijn grijs-blauwe bolide. “Die kun je denk ik wel wegpoetsen met …”, zei de zegsman van het ingenieursbureau.

Ik baalde niet als een stekker, maar als een hele stekkerdoos. Had me juist voorgenomen om mijn auto krasvrij te houden. Auto’s met krasjes verkopen niet.

“Het gaat wel vaker mis”, mompelden de twee aardige receptionisten van Arcadis (een ingenieursbureau!!!) tegen mij. “We hadden het er toevallig net over. Een foutje van de architect.”

Me dunkt. Ik besloot te bellen met de beheerder van de garage. “Misschien ligt het aan uw rijvaardigheid”, bromde de man aan de andere kant van de lijn. Mijn klomp brak. Misschien was hij bang voor represailles, ik was daar helemaal niet op uit, wilde wat begrip.

“Is het een idee om mensen vooraf te waarschuwen met een bordje”, beet ik na vijf minuten babbelen zo boos mogelijk van mij af. Het mocht niet baten. Je kunt nog steeds de parkeergarage inrijden. Op eigen risico dat wel.

Lig ik hier wakker van? Nee. Onderneem ik verdere actie? Nee. Span ik een kort geding aan tegen de garagebeheerder? Nee. Ik moest het gewoon even kwijt.

Reageer op dit artikel

Gerelateerde tags

Lees voordat u gaat reageren de spelregels