artikel

Emoties beheersen Kuip-campagne

utiliteitsbouw Premium

Emoties beheersen Kuip-campagne

Nu een besluitvorming over het dossier Het Nieuwe Stadion (HNS) nadert, neemt in diverse media de druk over voetbalstadion de Kuip toe. Logisch, want dit onderwerp heeft een bestuurlijk extreem hoog profiel en houdt velen bezig. Zo ook Ard Buijsen en Erwin Pakasi, die reageren op eerdere publicaties in Cobouw.

Helaas wordt het mediaoffensief fel en met onzuivere, subjectieve middelen gevoerd. Daardoor is de inhoud van die ‘campagne’ veelal louter gebaseerd op emoties, incorrecte of (bewust) verdraaide of onvolledige gegevens die als ‘feiten’ worden gepresenteerd, of een mix daarvan. Vooral uit de koker van de tegenstanders van HNS worden dit soort berichten veelvuldig gefabriceerd en het medialandschap in geslingerd. Door zowel de media als ook de aanhangers van het, voor Feyenoord, slechte plan voor renovatie wordt het voor zoete koek aangenomen. Nuances zijn daarbij ver te zoeken. Mede daarom hebben wij nu de vrijheid genomen te reageren op de onjuistheden en stemmingmakerij.

Een voorbeeld van de campagne tegen HNS zijn de columns van hoogleraar en directeur van Octatube, Mick Eekhout. In drie columns tracht Eekhout duidelijk te maken dat het onbegrijpelijk is dat Feyenoord niet onderzocht heeft of de Kuip na renovatie aan het programma van eisen kan voldoen en niet wil praten met stichting Red de Kuip. Bijzonder is het dat Eekhout wel zijn hoogleraarschap en directeurschap kenbaar maakt, maar niet dat hij ook penningmeester is van stichting Red de Kuip. In zijn eerste column deinst Eekhout er niet voor terug stadiondirecteur Van Merwijk op zijn plaats te zetten omdat hij BAM zou schofferen. Wat hij er echter niet bij vermeldt, is dat er een normale aanbesteding heeft plaatsgevonden (tussen Volker Wessels en BAM) en dat VW die heeft gewonnen.

In de praktijk is het een normale gang van zaken dat zowel procedure als de resultaten niet publiek worden gemaakt. Als BAM het niet met de uitslag eens was, had een gang naar de rechter tot de mogelijkheden behoord. Dit hebben ze niet gedaan dus daarmee is het een afgedane zaak.

Maar niet voor Eekhout. Op niet mis te verstane wijze haalt hij uit naar Van Merwijk over de gang van zaken met BAM en de wijze waarop stichting Red de Kuip bejegend is door Van Merwijk. Echter, het feit dat al snel bleek dat stichting Red de Kuip niet beschikte over expertise omtrent stadions wordt niet vermeld. Alleen het feit dat er een technisch mooi en haalbaar plan is, gemaakt door architect Joris Molenaar, Brinkman & Van der Vlugt-kenner pur sang. Echter ontbrak het Molenaar aan specifieke kennis van (moderne) voetbalstadions. Dit kwam nadrukkelijk naar voren bij de discussie over de zichtlijnen. Het eerste concept van stichting Red de Kuip hield hier op geen enkele wijze rekening mee, domweg omdat men niet wist dat dit van het grootste belang was. Pas na uitleg door architect Rein Jansma (architect van de renovatie van De Kuip in 1994) ging het dagen. Toen waren ze echter al, door middel van een lang epistel van ondergetekenden, op de hoogte gebracht van alle omissies en onmogelijkheden in hun plan.

Dit laatste is recentelijk bevestigd door de stadioncomissie van de UEFA middels een schrijven aan het college van B en W van Rotterdam. Omissies die nimmer opgelost kunnen worden zonder de Kuip gefaseerd af te breken en weer op te bouwen, een buitengewoon dure operatie. Maar Eekhout, niet geremd door enige kennis van stadions, schrijft vrolijk verder. Het laatste stuk wordt aangegrepen om nogmaals ongenuanceerd uit te halen en een beroep te doen op de emotie van mensen maar niet op de realiteit.

In zijn column schrijft hij: “Het plan van Reddekuip is een perfect functioneel en technisch plan.” Hij vermeldt er echter niet bij dat het niet financierbaar en exploitabel is. Zoals geen enkel stadion in Nederland (of andere kleine voetballanden) exploitabel is zonder multifunctioneel te zijn. Ook weet hij te melden dat het de gemeente Rotterdam 200 miljoen euro kost door middel van een garantie “die men op korte termijn zal verliezen”. Als hij zich werkelijk had verdiept in de business case van HNS dan had hij dit nooit op deze manier kunnen stellen. De laatste steek onder water: “… terwijl men kan zien dat de NV Feyenoord alleen op eigenbelang uit is.”, laat zien uit welk hout Eekhout gesneden is. Hij komt niet met bewijzen van dit eigen belang, waarom niet?

Olympisch zwembad

Een laatste artikel dat niet onbelicht mag blijven was het plan van Hennes de Ridder, emeritus hoogleraar integraal ontwerpen aan de faculteit der Civiele Techniek en Geowetenschappen van de TU Delft en oud-HBG-medewerker, het bedrijf dat werd overgenomen door BAM dat de aanbesteding verloor. Wat nu 361 miljoen euro? Wat nu 117 miljoen euro? Het kan voor minder dan 30 miljoen euro. Als je de grasmat van de Kuip 4 meter laat zakken, kunnen de business-units onder de eerste ring geschoven worden en heb je een geweldig nieuw stadion. Van een hoogleraar civiele techniek zou je mogen verwachten dat deze op de hoogte is van het fenomeen grondwater. Nog even afgezien van het feit dat verlaging met 2 meter al eens onderzocht is door Jansma, de architect die in opdracht van Stadion Feijenoord diverse renovatiemodellen heeft onderzocht en stichting Red de Kuip de C-waarde heeft uitgelegd. Verlagen van de grasmat met 4 meter in het drassige Rotterdam zou het grootste Olympisch zwembad van de wereld tot gevolg hebben.

Wij wensen vurig dat Feyenoord in het seizoen 2018/19 de competitie zal voortzetten in een nieuw onderkomen en dat er dan een plan is om De Kuip een mooi nieuw leven te geven en kan worden voorgedragen voor de Unesco Werelderfgoed-lijst, want dat heeft De Kuip zeker verdiend.

Ard Buijsen, Architect en Feyenoord-supporter op afstand

Erwin Pakasi, Stadion-kenner en Feyenoord-supporter

Reageer op dit artikel