Er moet ergens een prestigieus gebouw worden neergezet. Het moet in het oog springen. En daarom uitmuntend scoren op zo ongeveer elke denkbare parameter. Vooral op architectuur, materiaal (her)gebruik, duurzaamheid en functionaliteit.
Een tijdje geleden stond er in het Financieele Dagblad een artikel over problemen met grote, infrastructurele projecten. De oorzaak daarvan zou liggen in het feit dat er sinds de millenniumwisseling vanwege bezuinigingen te veel mensen zijn vertrokken bij de opdrachtgever, Rijkswaterstaat, in dit geval. Daardoor zou er daar te weinig technische kennis zijn en hebben procesmanagers, bedrijfseconomen en juristen de overhand.
Haagse politici zijn soms net flagellanten. Ik citeer: "Rondtrekkende groepen mannen en vrouwen die zichzelf in het openbaar tot bloedens toe geselden om Gods toorn af te wenden. Traden onder andere op tijdens de pestepidemie van 1348".
Momenteel trekken we miljarden uit voor het opvangen van de gevolgen van Covid-19. En terecht. Voor nu. Maar als het acute gevaar is geweken komen de echte problemen van onze tijd - het klimaat en de afname van biodiversiteit - direct boven aan de maatschappelijke agenda te staan. En om die problemen aan te pakken zijn, voor een groot deel in de bouw en infra, investeringen nodig waar de Covid-19-miljarden een schijntje bij zijn.
Als bouw- en infrasector staan we op een kantelpunt waar individuele beslissingen van bedrijven de toekomst van onze sector bepalen. De huidige onzekerheid over de toekomst geeft aanleiding om te vervallen in de traditionele reflex om prijzen te verlagen tot soms ver onder kostprijs. Een reflex die an sich wel te begrijpen is, maar waar we gezamenlijk weerstand aan moeten bieden. Anders zullen de gevolgen, zowel binnen als buiten onze sector, desastreus zijn.
De toon van de Cobouw BouwMonitor juni-juli is een stuk positiever. De omzetontwikkeling over de maand juni was beter dan de maanden ervoor, er werden minder projecten geannuleerd en het productieverlies liep terug. Toch vallen mij een aantal zaken op waardoor mijn zorgen over de toekomst van de bouw nog niet geheel zijn verdwenen.
Blijkbaar is het een natuurlijke drang van de mens. Om alles met één theorie op te lossen. In de natuurkunde wordt er al decennia gezocht naar die ene Theory of Everything.
Nu weer de directeur van het Juridisch Loket. Noem mij een organisatie waar geen angstcultuur is, sorry: heerst. Alhoewel, angstcultuur komt geloof ik alleen voor in publieke instellingen.
Het is hardnekkig. Het beeld dat de overheidsopdrachtgever 'ontzorgd' wil worden. Het Bahama-model. Je zegt wat je wilt hebben. Vliegt naar de Bahama's om daar onbezorgd vakantie te vieren. En bij terugkomst is alles klaar. Alleen nog betalen.
Ik laat mijn zoekmachine het werk doen. Professionele cultuur. - ontwikkeling. - identiteit. - vaardigheden. - relatie. - intuïtie. - leergemeenschap. - integriteit. Gelukkig stuit ik ook op professionele interieurreiniger. En professioneel gereedschap.
