nieuws

Strukton sleutelt aan ’s werelds grootste getijdencentrale

infra 1068

Strukton sleutelt aan ’s werelds grootste getijdencentrale

Strukton gaat een 800 meter drijvende brug bouwen bij het Indonesische eiland Flores. Daaronder komen turbines te hangen die getijdenenergie opwekken met een totaal vermogen van zo’n 20 MW. 

Dat is bekend gemaakt door de Indonesische overheid. Met de eerste fase van de gecombineerde brug en energiecentrale is zo’n 200 miljoen dollar gemoeid. In de tweede fase , wanneer er rondom nog eens vier drijvende platforms met stromingsturbines wroden geplaast  kan dat oplopen tot 550 miljoen dollar. Het totale vermogen wordt dan maximaal 115 MW, wat voldoende is voor de stroomvoorziening van een half miljoen mensen.

Projectontwikkelaar van getijdencentrales

Met de joint venture Tidal Bridge maakt Strukton zich al langer sterk voor de bouw van drijvende getijdenenergiecentrales. Naast de aannemer neemt ook moederbedrijf Antea deel aan de onderneming en neemt de engeineering voor haar rekening. De derde partner is investeringsmaatschappij DEC uit Eindhoven.

Tidal Bridge profileert zich niet zozeer als aannemer, maar als ontwikkelaar, meldt directeur Eric van den Eijnden. “Zo hebben we ook de opvallende Indonesische opdracht gekregen, die in 2019 moet leiden tot de grootste getijdenenergiecentrale ter wereld. Want er lag al een plan voor een brug van een Japanse firma. Dat was een beetje een golden gate achtige oplossing met een hangbrug met een vrije overspanning van wel 800 meter. Nogal zwaar gedimensioneerd om een eiland met 10.000 bewoners aan te sluiten op Flores. Wij besloten ongevraagd ons concept van een drijvende brug aan te bieden waaronder getijdeturbines gemonteerd kunnen worden.  Met ons plan krijgen ze dus niet alleen een brug, maar ook nog eens een energiecentrale. Daaraan is in Indonesië een enorme behoefte. Er zijn nog 6000 eilanden in de archipel niet aangesloten op het stroomnetwerk.”

Internationaal profileren

Het drijvende deel van de Palmerah Tidal Bridge wordt ongeveer  400 meter lang. Aan weerszijden komen ruim 200 meter lange vaste bruggen met een doorvaarthoogte tot zo’n tien meter.  Dat is voldoende voor de scheepvaart in de zeestraat van Larantuka. Alleen onder het drijvende deel worden turbines gemonteerd. Welke turbines dat precies worden is nu nog niet bekend. Dat hangt onder andere af van de nauwkeurige stromingsmetingen die momenteel plaatsvinden. De turbines van het Nederlandse Tocardo, of het Duitse Schottel hebben elk zo hun specifieke omstandigheden waaronder ze de beste prestaties leveren. En er zijn volgens van den Eijnden nog een paar potentiële leveranciers in beeld. “Maar het zou mooi zijn als we met een Nederlandse partner in zee konden gaan. Dan kan Nederland de slag die we bij de bouw van windturbines hebben gemist, goedmaken op het water. Dat is toch ook het gebied waarop we ons als land internationaal profileren.”

Nog veel detailleren

De 30 meter brede brug wordt uitgevoerd als stalen vakwerkconstructie. De drijvers worden ofwel in staal, beton of composiet uitgevoerd. Een vakwerkconstructie die scharnierend met ankers op de bodem en aan de brug is bevestigd houdt de constructie op zijn plek terwijl hij wel kan meebewegen met het getij.  Maar ook op dat vlak moet nog veel uitgewerkt en gedetailleerd worden.

De brug met de 20 MW centrale eronder moet in 2019 in gebruik worden genomen. Voor de tweede fase, de bouw  van vier drijvende eilanden met turbines,  is daarna nog zeker twee jaar nodig.

Reageer op dit artikel
Lees voordat u gaat reageren de spelregels