nieuws

Kleine revolutie voltrekt zich bij bouwrisico’s

infra Premium 45

Kleine revolutie voltrekt zich bij bouwrisico’s

Sluizenbouwers die de buren negeren, staat een fikse boete te wachten. Ontevreden schippers en omwonenden staan bovenaan de lijst met risico’s bij IJmuiden, Limmel en de Afsluitdijk. “Rijkswaterstaat wil geen verrassingen.”

Programmadirecteur Wies Vonck blikt terug op 3,5 jaar sluizenprogramma bij Rijkswaterstaat en heeft een kleine revolutie op het gebied van risico’s zien voltrekken. De opdrachtgever wil niet meer verrast worden en probeert in de voorfase steeds meer op tafel te krijgen als het gaat om aanpak, inschrijfprijs en samenwerking.

Het succes van de dakpantactiek

De planning van het programma valt als dakpannen over elkaar heen. De dakpantactiek blijkt een succes en eind november begint de laatste tender voor de Afsluitdijk. De dbfm-projecten zijn stuk voor stuk op de markt gekomen en daarbij blijven steeds meer risico’s bij de opdrachtgever.

Het uitgangspunt is om de risico’s te beleggen bij de partij die ze het beste kan beheersen en niet langer zoveel mogelijk over de schutting te gooien. De risico’s lijken beperkt bij een sluis, die gemiddeld bestaat uit een bak beton en een paar deuren, maar de extreem hoge beschikbaarheidseisen maken de projecten alsnog een lastige uitdaging.

“We eisen meestal 98 procent beschikbaarheid en dat stelt hoge eisen aan de bediening. Gaan de deuren op tijd open en dicht en hoe garandeer je dat, is de belangrijkste vraag. Feitelijk blijven maandelijks maar een paar uurtjes over voor beheer en onderhoud”, licht Vonck toe. 

Simpel is niet makkelijk

Een toprisico waar vooral de markt een antwoord op moet vinden en waarvoor hoge boetes gelden als die onverhoopt hun belofte niet kunnen waarmaken. Rijkswaterstaat zet in op een tevreden beheerder, tevreden gebruikers en een tevreden omgeving. “Wie dat het beste onder controle krijgt, wint. Zo simpel is het, al klinkt dat makkelijker dan het is.”

Wie dat het beste onder controle krijgt, wint

Tegenvallers bij vergunningen, wetswijzigingen of kabels en leidingen blijven juist steeds vaker bij de opdrachtgever. Een trend die zich veel breder in de bouw doorzet en zich niet beperkt tot de sluizenprojecten.

Bij IJmuiden wilde BAM juist nog een aantal risico’s terugkopen, maar bij de Beatrixsluis heeft de combinatie Sas van Vreeswijk juist vooraf een brede discussie op gang gebracht over bandbreedtes. De tien belangrijkste risico’s zijn op tafel gelegd en besproken, waaronder overlast voor de omgeving en de status van Rijksmonument.

Wie betaalt als de sluiswand helemaal bezwijkt?

Even is overwogen om met een gezamenlijke risicopot te werken om onzekere factoren in gezamenlijk in bedwang te houden, maar het bleek handiger om te werken met risicodrempels. Scheuren in de wanden van de sluizen zijn voor rekening van de bouwer, maar Rijkswaterstaat loopt het zeer kleine risico als de hele wand zou bezwijken.

“Het is echt een heel klein risico, maar het zou kunnen. Het is dan te makkelijk om zo’n wens van een marktpartij af te schuiven als onrealistisch, dus hebben we daarvoor een clausule in het contract opgenomen.” Ook bij Eefde, Terneuzen en de Afsluitdijk staan de risico’s en kansen centraal in de tenderfase.



Lees alle ins en outs over het sluizenprogramma in een uitgebreid interview met Wies Vonck in het weekblad van deze week.



 

 

Reageer op dit artikel