nieuws

Geef ingenieurs het juiste probleem

infra

Geef ingenieurs het juiste probleem

Op de conferentie van FIDIC, de mondiale koepel voor ingenieursbureaus, sprak Gordon Price van de Simon Fraser University over duurzame stedelijke ontwikkeling. Zijn betoog: het zou goed zijn als ingenieurs vaker adviseren om juist niet aan een infrastructureel werk te beginnen. Een mooie binnenkomer op een conferentie voor ingenieursbureaus!

Price droeg als voorbeeld zijn eigen woonplaats Vancouver aan. In de jaren zestig waren er grootse plannen voor de aanleg van een snelweg dwars door de stad, teneinde de toegankelijkheid te vergroten. Er was veel weerstand tegen het plan, en uiteindelijk heeft het het niet gehaald. Als gevolg daarvan werd Vancouver steeds minder goed bereikbaar voor de auto en kwamen openbaar vervoer en fiets in beeld als aantrekkelijke alternatieven.

Nu, vijftig jaar later, heeft Vancouver een zeer goed functionerend duurzaam transportnetwerk. Door het ontbreken van snelwegen in de stad is er meer groen, ruimte en rust om te leven. De conclusie die Price gaf, is: ingenieurs willen graag problemen oplossen. De kunst is om ze het juiste probleem te geven. Vancouver slaagde daarin; de stad had een masterplan en de stedelijke ontwikkeling werd niet enkel werd gedreven door losse initiatieven van individuen. Dat integrale, op de lange termijn gerichte masterplan gaf richting aan de opgave en de oplossingen die volgden. Price had er ook een naam voor: Vancouverism.

Ik heb drie dingen aan zijn betoog overgehouden. Eén: wij Nederlanders kunnen nog veel leren over marketing. Grote, slecht met de auto toegankelijke steden een geuzennaam geven en over de hele wereld verkopen: briljant! Twee: de kunst is inderdaad ingenieurs de juiste opgave te geven. Drie: een masterplan helpt. Nederland heeft een rijke traditie met masterplannen. Adriaan Geuze wist dat afgelopen zomer als geen ander te verwoorden in Zomergasten. Zijn betoog deed mij stiekem terugverlangen naar een tijd dat ministers en wethouders, met een sigaar in de mond, nog grootse doelen durfden stellen. Waarna ingenieurs de ruimte hadden om al experimenterend tot geweldige oplossingen te komen.

Wat is er voor in de plaats gekomen? De overheid treedt terug. We streven naar een participatiesamenleving en “empowerment of the people”. Maar wie bepaalt en bewaakt de richting?

Ik hoor bar weinig over een masterplan voor het spoor

Het is flauw om over ProRail te beginnen, en toch doe ik het. Ik hoor bar weinig over een masterplan voor het spoor. De Tweede Kamer houdt zich, gedreven door de publieke opinie, vooral bezig met budgetoverschrijdingen bij individuele projecten. Het gevolg is dat de ingenieurs alles behalve vrij en open aan de slag gaan met de opgave. De focus ligt op beheersen van de operatie, in plaats van op het oppakken van de opgave.

Jammer dat de Kamer vooralsnog de kans laat lopen om de discussie op een hoger plan te tillen. Om tot afspraken te komen voor een masterplan voor de komende 15 à 20 jaar. Jammer voor de politiek maar ook voor de ingenieursbureaus, want zij zien een kans voorbij gaan om echt uitgedaagd te worden en toegevoegde waarde te leveren.

Tijd voor Vancouverism! En daar snel een Nederlandse naam aan geven.

Jacolien Eijer, directeur NLingenieurs

Reageer op dit artikel

Gerelateerde tags

Lees voordat u gaat reageren de spelregels