nieuws

De Hondsbossche verliest haar ongenaakbaarheid

infra

De Hondsbossche verliest haar ongenaakbaarheid

Vanaf het land blijft alles bij het oude, maar aan de strandkant verandert de wereld voor de Hondsbossche en Pettemer zeewering ingrijpend. In ijltempo verrijst een golvende duinenrij met een breed strand.

Papierpulp, helmgras, zand, roestige pijpen en hopperzuigers bepalen de blik voor wie zich tussen Petten en Camperduin op het strand waagt. En die dijk natuurlijk. Die ongenaakbare met steen en asfalt beklede zeewering die sinds 1880 dat akelige gat dicht dat de Sint-Elisabethsvloed in de vijftiende eeuw sloeg in de Noord-Hollandse duinenrij.

Hoewel de Hondsbossche en Pettemer zeewering tussentijds regelmatig werd opgehoogd en versterkt, is al lang bekend dat hij niet meer aan de huidige veiligheidseisen voldoet. Het deel bij Petten kreeg in 2003 nog versterking met een damwand in de kruin terwijl de Hondsbossche aan de zuidkant werd belegd met basaltonblokken om de golven te breken die kunnen optreden bij superstormen.

Zandmotor als inspiratie

Maar dat waren lapmiddelen en eind vorig jaar kregen Van Oord en Boskalis voor 140 miljoen euro de opdracht voor een robuustere oplossing. De aannemingscombinatie stelde een duinenrij met een breed strand voor de dijk. Met een lagune in het zuiden, een 25 meter hoog duin in het noorden en een natte vallei ongeveer halverwege. Het ontwerp was volgens dijkgraaf Luc Kohsiek mede geïnspireerd door de Zandmotor die zo goed laat zien hoe goed kustverdediging, recreatie en natuurontwikkeling samen kunnen gaan. En zo’n zandlichaam opspuiten is met de indrukwekkende vaderlandse vloot baggerschepen ook nog eens goedkoper ook dan een nieuwe harde oplossing.

In totaal brengen de baggeraars 35 miljoen kuub zand aan. Daarvan is 24 miljoen kuub nodig voor de veiligheid en 11 miljoen wordt er meteen maar als buffer bijgelegd om te voorkomen dat ze twee jaar na de oplevering al weer langs moeten komen voor aanvullende suppleties.

Met een vloot van vijf schepen is de combinatie daar sinds dit voorjaar mee bezig. Nog ruim twee maanden, dan zit het hopperwerk er al weer op meldt plaatsvervangend projectmanager Frank van Vliet.

Om verstuiving tegen te gaan zijn strobalen op de dijk gelegd, wordt er zo snel mogelijk helmgras ingeplant en zijn er schermen van wilgentenen geplaatst. Daarachter zijn bewust gaten opengelaten die als een soort zandvang fungeren. “Het werkt opvallend goed”, constateert Van Vliet tevreden. “Net als de papierpulp die we uitrijden.” Het restproduct van de papierindustrie wordt in de bollenstreek al veel langer toegepast om verstuiving tegen te gaan.

Het plakkerige grijze goedje geeft een bijzondere gloed aan het landschap dat beschenen wordt door een waterige najaarszon. Onderwijl brengen bulldozers het zand dat vers wordt aangevoerd zo snel mogelijk in profiel en vormen het tot zo natuurgetrouw mogelijke duinen.

Ongenaakbare dijk

Op het exemplaar bij Petten na, zullen die duinen nergens hoger worden dan 12 meter, benadrukt dijkgraaf Kohsiek. “Precies even hoog als de oude harde zeewering. Want hoewel sommigen hem ook foeilelijk vinden, is de omgeving gehecht geraakt aan die ongenaakbare dijk die 140 jaar voor de veiligheid zorgde. Door de topografielessen op de lagere school is de Hondsbossche en Pettemer zeewering zelfs in het nationale bewustzijn verankerd. Uitgangspunt van het landschappelijk ontwerp was daarom dat er vanaf de landzijde niets vera ndert aan de aanblik.”

En die natuur? Die ontwikkelt zich nu al, meldt de dijkgraaf enthousiast. Hij wijst op een groep zeehonden die ligt te wachten op veilige afstand van de mond van de persleiding. “Vanaf de dag dat de strandsuppleties begonnen liggen ze daar”, voegt projectmanager Van Vliet toe. “De krabbetjes en schelpdieren die meekomen met het zandwatermengsel lokken veel meeuwen en vissen en die vormen weer aantrekkelijk voer voor de zeehonden. Er is blijkbaar zoveel voer dat de meeuwen, versuft door het vele eten soms rechtstreeks in de bek van een, zeehond lopen. Voorheen kwam er af en toeeen verdwaalde zeehond langs bij Petten. Nu liggen er op een gewone dag zomaar vijftig te luieren.”


Reageer op dit artikel

Gerelateerde tags

Lees voordat u gaat reageren de spelregels