nieuws

‘De omgeving en de plek zijn bij mijn ontwerpen altijd leidend’

infra

‘De omgeving en de plek zijn bij mijn ontwerpen altijd leidend’

De locatie en de bouwwijzen ter plekke zijn bepalend voor het ontwerp van de bruggen die Marc Mimram in Frankrijk en China realiseerde. De Franse ‘archineer’ bouwde tot zijn teleurstelling nog niet in Nederland.

Hij laat de gebruikers het liefst door de constructie lopen. De schoren voelen of door een opening van een vierendeelligger stappen, zodat ze ervaren hoe het krachtenspel is. Ook bij zijn gebouwen doet hij weinig om de constructie te verhullen. Integendeel. Fransman Marc Mimram is niet voor niets wat wel genoemd wordt een archineer: architect en constructeur tegelijk.

Kunstje flikken

Vorige week sprak Mimram op de staalbouwdag in Katwijk en gaf een toelichting op zijn ontwerpen. “Ik heb een broertje dood aan constructief spierballenvertoon”, benadrukt hij tijdens een interview voorafgaand aan zijn lezing. “Dat is een valkuil waar vooral jonge architecten en constructeurs in lopen. Zo van: kijk mij eens hoe ik dit kunstje flik. De ingenieuze geometrieën die je soms aantreft in mijn ontwerpen kloppen constructief altijd. De omgeving en de plek zijn bij mijn ontwerpen altijd leidend. En daarna komt de maakbaarheid. Liefst bouw ik met lokale technieken en ambachten. Het is niet zo dat denken voorafgaat aan maken, juist in de terugkoppeling met de producent ontstaat een goed ontwerp. Het is een proces van elkaar over en weer beïnvloeden.”

Bestaande gebruiken

Hoe dat in zijn werk gaat illustreert de brug die hij bouwde in Tianjin in China. De tuinen aan de oever van de rivier dreigden plaats te moeten maken voor een brede boulevard. “Maar ik ijverde voor behoud en gaf het blad van een veel voorkomende bloem in die tuintjes een grote rol in het ontwerp. Het fungeerde als afstandhouder van de drukbogen en als reflectievlak dat ’s avonds mooi wordt aangelicht.”

De dubbelgekromde bladeren, met 3D-technieken berekend en gesneden, werden uiteindelijk op een heel ambachtelijke manier uitgerust met een schil van glasvezel. Op gemetselde veldoventjes werd de verharding van de hars versneld. In een fascinerende combinatie van high-tech en low-tech kregen ze vorm.”

Dat hij de laatste jaren erg succesvol is in China komt volgens de Fransman omdat Chinezen graag worden geprikkeld. “Ze vinden niets zo vervelend als wanneer je zegt dat iets niet kan. Dan stellen ze alles in het werk om het juist wél te realiseren. Bovendien gaan ze niet zo star met bouwregels om. Wanneer je op een andere manier aantoont dat iets veilig en verantwoord is, vinden ze het ook goed. Ze verschuilen zich niet achter onzinnige regels.”

Grote concurrentie

Maar ook in zijn vaderland realiseert hij veel bruggen en gebouwen. Zo werd vorig jaar het gebouw voor de bouwkundefaculteit in Straatsburg opgeleverd. En zijn bekendste werk is nog altijd de brug over de Seine in Parijs waarmee hij in de jaren negentig zijn naam vestigde. Een brug waar de voetgangers verschillende afslagen kunnen nemen en de constructie kunnen ervaren. Daarnaast bouwde hij ook in Ierland, Marokko en een handvol andere landen.

Dat hij nooit in Nederland bouwde zit hem niet lekker. “Lang geleden heb ik een keer aan een competitie meegedaan voor een brug in het noorden van het land. Maar ja, de concurrentie is groot. Er zijn hier veel goede architecten. Ook op het gebied van infrastructuur.” Wat voor constructie hij het liefst voor Nederland zou tekenenen weet hij niet zo een-twee-drie. “Nogmaals, de plek dicteert het ontwerp. En daarna het maakproces. Maar de faculteit voor architectuur in Straatsburg, daar ben ik nog steeds erg tevreden over. Constructief een interessant gebouw, dat op alle plekken verbindingen legt met de stad. Was dat beroemde gebouw van de architectuurfaculteit in Delft niet onlangs afgebrand?”

Reageer op dit artikel
Lees voordat u gaat reageren de spelregels