nieuws

ProRail-baas slachtoffer van paniekvoetbal

infra

ProRail-baas slachtoffer van paniekvoetbal

Ze was nog geen minuut directeur van ProRail of ze had al troepen tegenstanders. De uitspraken van Marion Gout-van Sinderen in NRC Handelsblad waren misschien niet zo leuk om te horen, vreemde dingen zei ze niet. Hijgerig is de wijze waarop de Tweede Kamer reageerde. Wederom.

Als het ingezaaide gras aan het begin van een nieuw seizoen nog niet tot volle wasdom is gekomen, wil de voetbaltrainer met zijn spelers tegen beter weten in toch de mat op. De waarschuwing van de terreinmeester ten spijt, het voetballen gaat door met instemming van de voorzitter. Een paar weken later beginnen de eerste pollen los te weken. Weer zeven dagen later is van de potentiële groene biljartlaken alleen zand over. Wie men aanspreekt? De terreinmeester. Op het spoor gaat het er niet anders aan toe. Dagelijks nemen ruim 1 miljoen reizigers de trein, gebruiken tien personenvervoerders en vijftien goederenvervoerders het spoor. Zij willen altijd spelen.

De ‘terreinmeester’ is in dit geval ProRail. Met duizenden werknemers en aannemers dient de spoorbeheerder te zorgen voor een goed bespeelbaar en veilig ‘veld’. Daar wordt hij op afgerekend. Niets meer, niets minder. Hoewel. Een onderhoudsbeurt mag natuurlijk niet te lang duren. De trein moet verder. Daarom werken monteurs s’ nachts, in het weekeinde, of in de vakantie. Rijden treinen soms tegen beter weten in door.

Over de conditie van het spoor maakt minister Schultz (infra) afspraken met ProRail. Ondanks uitvallende treinen, fluitconcerten en boegeroep bleef oud-directeur Bert Klerk vorig jaar grotendeels binnen die lijnen. Wil je een beter product? Dan moet er geld bij. Of treinreizen vaker opofferen voor onderhoud. Schultz en de Tweede Kamer kozen daar dit jaar niet voor. Ze zijn ervan overtuigd dat het centraal stellen van de reiziger al veel zal schelen. Met betere voorlichting en het handiger managen van verwachtingen.

Oud-verkeersminister Eurlings was een dromer, een gepassioneerde supporter. In de winter, na een complete chaos op perrons en treinstations, beloofde hij de reizigers dat dit nooit meer mocht gebeuren. Een jaar later waren zijn gouden bergen al weer brons. Eurlings kon zijn droom, vertaald in reclamespotjes die snel weer uit de lucht gingen, niet waarmaken. Ging kortom de mist in met het managen van verwachtingen. Toen iedereen hem dat wilde vertellen, was hij allang gevlogen.

De huidige minister Schultz is realistischer. Haar betrap je niet zo snel op valse beloftes. Dat geldt ook voor de nieuwe ProRail-directeur Marion Gout- van Sinderen die van Defensie komt. Zij koos afgelopen weekeinde evenmin blind voor de aanval. De oud-commandant – die volgens Women on Top prima past in een kabinet met alleen maar vrouwen – zegt in NRC dan ook alleen maar rake dingen. “Ik kan niet ineens van niveau brons naar niveau goud gaan. Je moet gewoon de tijd nemen.” Misschien niet ambitieus, wel verstandig. (Zo spreken profvoetballers vaak ook.)

Onder vuur ligt Gout vooral door de opmerking dat ze de prioriteit niet bij de reizigers legt, maar bij de eigen werknemers en de klanten. Tweede Kamerleden inclusief VVD’er Charlie Aptroot die nog nooit voor één spooreuro extra de barricade opklom, spreken er schande van. Ook PVV’er Leon de Jong sloeg de plank mis. Hij stelde dat Gout vanuit haar ivoren toren de discussies in de Kamer en op de perrons heeft gemist. Als iemand die discussies al is ontgaan, dan komt dat omdat die tot op heden weinig opleverden. Met dank aan de VVD en de PVV. Terreinmeester Gout is als verantwoordelijke voor 6380 kilometer fatsoenlijk spoor slechts een passant. Wat fatsoenlijk is, bepaalt de minister. Willen Aptroot en De Jong meer ambitie dan hadden ze die vorige maand van de minister kunnen eisen. Vandaag speelt de Tweede Kamer paniekvoetbal over dit onderwerp. Iedere liefhebber weet dat die tactiek het aantal gebroken benen, het veld en zeker het spel niet ten goede komen.

Reageer op dit artikel

Gerelateerde tags

Lees voordat u gaat reageren de spelregels