nieuws

Boormachine Noortje: ‘De finish zal ik nooit bereiken’

infra

Tunnelboormachine Noortje bereikte dit weekeinde haar eindstation op het Amsterdamse Rokin. Twintig dagen sneller dan haar voorgangster Gravin. De laatste woorden van een ijzingwekkende metrograafmachine.

Hoe was het onder de grond?
“Aanvankelijk nogal koud. Ze hadden de grond bij de kademuur van het Damrak
bevroren, uit angst voor een blow-out. Een beetje overdreven natuurlijk. Alsof
ik meteen als een gek los zou gaan en niet de grout-druk een beetje gedoseerd
zou opvoeren. Ik startte immers al met ruim een tunneldiameter gronddekking
boven mijn hoofd. Maar goed, je kunt maar beter het zekere voor het onzekere
nemen, dat begrijp ik wel.”

Daarna geen rare dingen meer tegengekomen?
“Eigenlijk niet. Geen verdwaalde funderingspalen, kademuren of zwerfkeien.
Eigenlijk best lekkere grond, die tweede zandlaag. Het is goed dat er stevige
schraapbeitels voorop mijn graafwiel waren gemonteerd, want hij was soms harder
dan gedacht. Het losgeschraapte zand liet zich gelukkig prima verpompen met
bentoniet en kon daarna weer gescheiden worden in de ontzander.”

Moest er nog ingegrepen worden met de groutlansen?
“Zelfs dat niet. Ik scheerde met mijn schild dicht langs de funderingspalen van
Madame Tussauds. Daarom waren er op voorhand grout-compensatielansen in de grond
gebracht. Vooraf was het gebouw een paar millimeter opgetild om zeker te weten
dat het systeem werkte. Alles stond paraat om zodra zich maar een kleine
verzakking voordeed direct extra grout te injecteren bij de paalpunten, maar dat
was geen moment nodig. Bij mijn zuster Gravin was het al niet anders. Bijenkorf
en gebouw Industria bleven keurig staan toen ze langs kwam. Een paar kleine
scheurtjes die ontstonden konden door de stukadoor worden weggewerkt.”

En nu in gezwinde spoed door naar de Vijzelgracht?
“Was dat maar waar. Door dat gedoe met die wevershuisjes hebben ze besloten de
boorvolgorde om te draaien. Ze gaan vanaf de RAI terugboren naar de Ferdinand
Bolstraat en de Vijzelgracht om uiteindelijk weer bij het Rokin aan te komen.
Mijn schild en graafwiel laten ze zitten. Herrenknecht bouwt twee nieuwe
machines.”

Dus we zien je niet meer terug?
“De graafkamer is inmiddels volgezet met beton. Dat is nodig nu de druk van het
boorfront is weggenomen. De hydraulische cilinders, pompen, erector en de
complete volgtrein worden wel hergebruikt en gaan volgend jaar april opnieuw aan
de slag. Maar wel weer onder een nieuwe naam. We voelen ons een beetje
afgedankt, mijn zus en ik. Orgaandonors tegen wil en dank, want een codicil
hebben we nooit ingevuld. We hebben een vliegende start gemaakt en hebben elk
725 meter tunnel probleemloos geboord, maar nu halen ze ons uit de race. De
finish zullen wij nooit bereiken.”

Reageer op dit artikel

Gerelateerde tags

Lees voordat u gaat reageren de spelregels