blog

Code rood

infra Premium 800

Code rood

Op 17 december 2010 belandde ik in een alles verlammende sneeuwstorm. Die begon in Arnhem, had een hoogtepunt rond Amsterdam (waar ik vanwege een logische staking van het treinverkeer een collega af moest zetten) en liet me niet meer los tot ik 40 kilometer verderop thuis was. Volgens mij duurde de reis een groot deel van de middag en avond. De Randstad liep vast. Die sneeuwbui was een mooi avontuur en zo praat ik er nog steeds over.

Wie in de annalen naar spraakmakende/beruchte sneeuwbuien zoekt, komt in een ander tijdperk terecht. Het belangrijkste verschil is eigenlijk dat die buien ons tot voor kort min of meer overkwamen, terwijl nu met zo ongeveer militaire precisie kan worden verteld waar wanneer wat en hoeveel er gaat vallen. Interessante vraag is dan vervolgens of we medelijden moeten hebben met die automobilisten en chauffeurs die vastlopen in 1500 kilometer file.

Informatie was er in overvloed, zo ongeveer van half uur tot uur. Dus wie dan nog de weergoden wil tarten, moet maar voelen. Eigen keuze, zou je kunnen zeggen. Tegelijkertijd zijn er weggebruikers die minder wendbaar zijn. Die geen eigen keuze kunnen maken. Chauffeurs die verse spullen bezorgen. En werknemers die nodig zijn voor levensbedreigende situaties (variërend van brandweermannen tot chirurgen).

Het zou zo maar eens kunnen dat we ook in Nederland vaker te maken zullen krijgen met extreme weersomstandigheden. Als dat zo is dan moet code rood betekenis krijgen. Vrij baan op rijkswegen voor zij die waken over uw veiligheid en gezondheid en een handvol gespecialiseerde chauffeurs. En een veroordeling tot het onderliggend wegennet voor wie zo’n sneeuwbui ziet als een uitdaging.


Lenny Vulperhorst, adviseur Andersson Elffers Felix Utrecht
l.vulperhorst@aef.nl

Reageer op dit artikel