artikel

Blog: Onnodige ingrepen van overijverige landschapsarchitecten

infra

Blog: Onnodige ingrepen van overijverige landschapsarchitecten

De Vlist is een prachtig riviertje tussen Schoonhoven en Haastrecht. Knotwilgen op de oevers, mooie boerderijen aan weerszijden. Veel boerderijen hebben een eilandje voor de deur in de Vlist. De ene keer staat er een bankje op, de andere keer een aangelijnde geit en dan weer is het hele eilandje omgetoverd in een moestuin. Het is heel schilderachtig landschap. Op en top Hollands.

Als fervent fietser woonachtig in Den Haag raak ik er elk jaar wel een keer verzeild. Maar blijkbaar ben ik er nu een tijdje niet geweest, merk ik als ik aan het eind van een tocht met vrienden richting onze eindbestemming Gouda fiets. Iets onder Haastrecht verandert het asfalt langs de Vlist plots in een soort leemachtig pad. Vreemd materiaal voor deze omgeving, maar wel lekker. Het veert een beetje. Irritant zijn wel die slingers die het nieuwe pad geregeld maakt. Hier is duidelijk een landschapsarchitect aan het werk geweest. Die heeft vast zijn best gedaan de omgeving nog eens een wat natuurlijker uiterlijk mee te geven. Alsof de Vlist dat nodig heeft.

Een kilometer verderop zie ik wat er aan de hand is. De weilanden aan de oostkant zijn afgegraven tot een calamiteitenberging. Er moet bij hoge waterstanden op de Hollandse IJssel tijdelijk water kunnen worden opgeslagen. Het oude boerenland langs de Vlist is zo’n beetje veranderd in veenafgravingsgebied. Best mooi hoor, maar ook een beetje nep. Net als die slingers in dat fietspad langszij. Landschappelijk heeft de Vlist dat echt niet nodig.

Zouden ze hier ook al zo slim het water oppompen als de zonnestroom goedkoop is, schiet het door me heen, terwijl ik mijn best doe geen gat te laten vallen met de mannen die op kop fietsen. In Noord-Holland hebben ze daar afgelopen jaar succesvolle proeven mee gedaan. Een compleet uitgeklede variant van het bekende plan Lievense om duurzame energie op te slaan in waterbekkens. Alleen worden er geen windmolens gebruikt, maar zonnepanelen op daken van particulieren en is er geen ringdijk opgeworpen dat een groot bassin omsluit, maar wordt bestaande infrastructuur benut. Zelfs grote rioolleidingen kunnen op die manier worden benut om het peil tijdelijk wat op te voeren. Lievense in een moddersloot of een rioolbuis. Ik weet niet of de ingenieur het zelf nog heeft meegekregen en wat hij er van vond. Hij is begin deze maand overleden.

De zoveelste irritante slinger dient zich aan op het fietspad. Ik knijp blijkbaar telkens net wat harder in de remmen dan mijn fietsvrienden want na elke slinger moet ik even op de pedalen gaan staan om geen gat te laten vallen. Ik wil niet meer denken en ik wil ook niet meer fietsen. Ik vind dat ik na 135 kilometer recht heb op een glas bier en een voedzame maaltijd. Ik vervloek de landschapsarchitecten. Moeten ze nou per se de natuur als inspiratiebron nemen, Mondriaan is toch ook mooi? Volgende keer probeer ik mijn fietsvriende te verleiden voor een tochtje door de Beemster. Daar weten ze tenminste wat rechte wegen zijn. En daar hebben ze ook een mooie simpele draai gegeven aan het megalomane plan Lievense. Lekker simpel.

Ad Tissink, journalist Cobouw bij redactie Techniek 

Reageer op dit artikel
Lees voordat u gaat reageren de spelregels