artikel

Blog: Rechtdoor over de rotonde

infra Premium

Blog: Rechtdoor over de rotonde

Ik rij met de auto door Denemarken. Dat kun je zo eens hebben. Ik ben er lang niet meer geweest. De grote mode onder wegbeheerders en verkeerskundigen in Nederland heeft hier duidelijk ook toegeslagen: overal liggen rotondes. Ovotondes of bottondes kom ik gelukkig niet tegen, maar op vrijwel elke kruising van twee wegen van een beetje kaliber tref ik een rotonde.

Als chauffeur vind ik het nooit een pretje, maar ik begrijp het wel. De homo automobilis, dat monster dat maar gedachteloos het gaspedaal indrukt, moet getemd worden. Anders komen er maar brokken van.

Rondom de havenstad Esbjerg is dat niet anders. Ook daar stuit ik overal op rotondes. Maar het valt me op dat er geregeld ook nog een weg rechtdoor loopt. Dwars door het keurig onderhouden gazonnetje in het hart van de rotonde. Curieus. Soms wordt de weg afgesloten door een slagboom, maar niet altijd. Dan is er geen enkele reden om de aanwijzingen van het blauwe verkeersbord met de witte pijlen op te volgen. “Rechtdoor”, zegt de anarchist in mij, maar ik houd me in. De rustige Denen hebben die aanvechting blijkbaar niet. Ik ziet het in elk geval niemand doen.

 

“Worden er zo af en toe straatraces gehouden?” vraag ik me af, als ik weer zo’n rotonde neem, keurig op de voorgeschreven manier. “Mag je hier ’s avonds na tien uur afsnijden? Een eeuwenoud gekoesterd grondrecht dat teruggaat op een of andere Viking-koning? Net zoals je in Engeland overal met public footpaths dwars over erven van particulieren of kerkhoven loopt omdat het recht van overpad eeuwen ouder is dan de bebouwing? Of heeft een plaatselijke zakentycoon, zeg maar de Berlusconi van Denemarken, bedongen dat hij rechtdoor mag, omdat hij vanwege een armprothese moeite heeft met het draaien van scherpe bochten?”

Dat het om een kunstproject gaat lijkt me sterk. Kunst langs de weg en op rotondes kennen ze in Denemarken ook, maar die mag natuurlijk nooit de verkeersveiligheid in gevaar brengen. Dan kun je beter geen rotondes aanleggen. Zelfs de meest gelauwerde land art kunstenaar krijgt dat nooit voor elkaar. In het zwamverhaal dat hij er bij bedacht zou hebben, van het type waarop kunstenaars en architecten patent hebben, ben ik in elk geval niet geinteresseerd.

Ik stop bij een tankstation. Ik was van plan door te rijden naar Duitsland, omdat de benzine daar veel goedkoper is, maar nu wil ik het weten ook. Ik betaal mijn veel te hoge rekening en de pompbediende lacht als ik vraag naar de vreemde wegen dwars over de rotondes. Hij wijst naar een serie hoge masten in de verte. “Esbjerg is een belangrijk knooppunt voor de assemblage en verscheping van offshore windmolens” licht hij toe. “De bladen van de windmolens van Siemens en Vestas die hier per vrachtwagen worden aangevoerd zijn tegenwoordig al gauw vijftig of zestig meter lang. Veel te lang dus om de scherpe draai van een kleine rotonde te kunnen maken. Voor hen zijn die doorsteken aangelegd. Onder begeleiding van een voertuig met zwaailichten mogen zij als enigen rechtdoor.”

 

Tevreden stap ik weer in de auto. Het raadsel is opgelost. Het is gelukkig geen rotondekunst. Want de verhalen achter die kunstwerken zijn me meestal te gezocht. Ik stop in elk geval nooit bij een tankstation om naar de betekenis van dat kunstwerk op die nabijgelegen rotonde te vragen. Ik heb altijd liever dat het landschap spreekt dan de plaatselijke pottenbakker.

Ad Tissink, journalist Cobouw

Volg Ad via twitter


 

Reageer op dit artikel