artikel

Blog: Bouwen voor wereldvrede

infra Premium

Soms, als ik sikkeneurig ben en alles gaat verkeerd, dan stap ik even uit de trein op Schiphol, om tien minuten in de hal te zitten. Gewoon in de eerste hal, waar je binnenkomt en weer vertrekt, bij de roltrappen naar de treinen. Die sfeer…! De mensen.. Het komen en gaan, de veelheid aan culturen en de bruisende energie…! Wie regelmatig op Schiphol komt, hoeft eigenlijk niet meer op reis.

En dat biedt kansen voor de bouw.

Uit onderzoek* blijkt namelijk dat vliegvelden dit effect op iedereen hebben. Vliegvelden geven ons het gevoel dat we op weg zijn naar de toekomst. We associëren ze met mogelijkheden, vrijheid en zelfs het doorbreken van taboes. Ze roepen optimisme in ons op, appelleren aan ons verlangen naar avontuur en maken dat we ons openstellen voor ontmoetingen met mensen van andere culturen. 

Daarmee zijn het interessante havens van vooruitstrevendheid. Op een vliegveld is de mens een betere, opener, optimistischere en tolerantere versie van zichzelf. 

Het lijkt me dan ook logisch om elke burger te verplichten wekelijks een aantal uren op een vliegveld door te brengen. Gewoon, zoals je werkt en sport voor het onderhoud van lichaam en geest, zo krijgen we vliegveldplicht voor het onderhoud van ons gevoel voor menselijke verhoudingen en de schoonheid van onze verschillen. Ter voeding van onze hoop, openheid, tolerantie, en aanvaarding. En daarmee ter bevordering van de wereldvrede. Geen overdreven luxe lijkt me, gezien de recente ontwikkelingen in ons deel van de wereld…

En dat biedt hele mooie kansen voor de bouw. 

De werking is namelijk het sterkst op vliegvelden die onze positieve gevoelens weerspiegelen in hun architectuur. Mensen wensen zich vliegvelden die futuristisch zijn, extravagant, transparant, licht, modern en hygiënisch. Hygiëne wordt daarbij gevoelsmatig gekoppeld aan moderniteit. Een futuristisch ogend, matig schoon toilet wordt als hygiënischer ervaren dan een goed geschrobde oude plee.

Als de vliegveldplicht doorgang vindt, betekent dit dat we als een razende moeten blijven bouwen. Voor de wereldvrede. Want als iedereen een paar uur per week op het vliegveld moet zitten, dan moeten ze groter worden. En ze moeten voortdurend worden vernieuwd. Want wat vandaag futuristisch was, is morgen zó januari 2015…

* Dit onderzoek wordt gedaan door het Institut für Organisationsforschung und Systementwicklung in München: een instituut dat vanuit sociologische en psychologische achtergronden onderzoek verricht naar de  wensen van mensen omtrent hun leefomgeving. Directeur Ulrike Martina Dambmann: “We hebben mensen in het vliegveldkader eens ondervraagd over een terminalgebouw direct na oplevering, in 2005 en 6 jaar later in 2011. De uitkomsten waren volstrekt verschillend. Waar het gebouw kort na oplevering hoog werd gewaardeerd, vond met het in 2011 niets meer. De beleving is dus van korte duur en puur emotioneel.” 

Reageren op deze blog? Dat kan per mail via m.henket@cobouw.nl of op Twitter via @MaartjeHenket

 

Reageer op dit artikel