artikel

Machtig wapen

infra

Machtig wapen

Deze week verscheen er op internet een digitaal ontwerp van een pistool. Het bijzondere aan het verhaal was dat het ontwerp geschikt was om zo te worden uitgeprint op een 3D-printer.

Docenten van de Hogeschool van Amsterdam hebben dit geprobeerd, met als doel een discussie aan te gaan over de vrijheid van informatiedeling. Het College van Bestuur heeft tijdens het printen de stekker uit het apparaat getrokken, met als motivatie dat het onwenselijk is wapens te produceren voor onderwijsdoelstellingen.

Een paar weken hiervoor werd in het Architectuurcentrum Rondeel in Deventer een bijeenkomst georganiseerd met als titel: ‘Van geprint product naar geprint gebouw’. De bijeenkomst maakte duidelijk dat de techniek van het 3D printen van gebouwen serieuze vormen begint aan te nemen. Zo kan met een betonprinter, door middel van injectie van een bindmiddel in los zand, een steenachtig materiaal wordt geprint. In elke gewenste vorm, zonder dat er een ingewikkelde bekisting voor nodig is. Een volgende stap is de wapening mee te printen, in de vorm van vezels en wapeningsstaven. Beton krijgt als materiaal zijn charme door de vorm die er door architecten aan wordt gegeven. Met 3D-printers kunnen alle praktische bezwaren om vorm aan het materiaal te geven worden weggenomen. Voorwaar een machtig wapen. Geen wonder dat aan de Technische Universiteit Eindhoven deze ontwikkeling op de voet wordt gevolgd en er plannen bestaan om aan deze ontwikkeling een bijdrage te leveren.

De discussie over het pistool heeft natuurlijk het nieuws gehaald, omdat het de veiligheid in gevaar kan brengen. In feite kan een de veiligheidsdiscussie ook worden gevoerd indien het een gebouw betreft. Wie garandeert immers de constructieve veiligheid van een anoniem ontwerp? Hoe borgen we de controle op het ontwerp aan wet en regelgeving door het bevoegd gezag? Ik zou hier nog een vraag aan willen toevoegen: van wie is het digitale ontwerp dat naar de printer wordt gestuurd? Deze vraag is actueel. Ontwerpers werken immers al dagelijks met een digitaal ontwerp (BIM), maar printen het uiteindelijke ontwerp alleen nog op papier. Opdrachtgevers vragen, om verschillende redenen, ook het digitale model aan te leveren. Wie beheert dit digitale model en wat is de contractuele status? Hoe voorkom je dat het zomaar op internet verschijnt en door een ieder in de toekomst kan worden geprint? Willen we dit wel voorkomen?

De gebeurtenissen rondom het vuurwapen maken duidelijk dat de technische ontwikkeling vooruit loopt op maatschappelijke en juridische discussies. Dit is op zich niet erg, maar de ontwikkelingen gaan zo snel dat ook op die vlakken nu stappen moeten worden gemaakt, opdat de stekker van de 3D-printer (weer) snel in het apparaat kan.

Prof.dr.ir. Theo Salet, hoofd PMC Gebouwen bij Witteveen+Bos

Reageer op dit artikel

Gerelateerde tags

Lees voordat u gaat reageren de spelregels