artikel

Vóór saaie journalistiek

infra

Vóór saaie journalistiek

Het lijkt wel de Wet van Media: hoe kleiner het bericht, hoe groter de nationale discussie. Bijvoorbeeld: een berichtje over één van de oprichters van Alpe d’HuZes dat zorgde voor een hevige opleving in het ‘ook bij de goede doelen zitten toch alleen maar graaiers’-debat.

De reacties die op het internet verschenen door anoniempje1 tot en met anoniempje3879 waren ronduit schokkend. Door het bij elkaar schrapen van wat oude feitjes dreigt het zorgvuldig opgebouwde Alpe d’HuZes imago in no-time te worden afgebroken. Teleurstellend en zó oneerlijk. Ik kan me niet voorstellen dat de schrijver dat op dat moment besefte.

Die vraag rees bij mij ook toen deze krant kopte “Extra geld nodig voor Ruimte voor de Rivier”. Nu werk ik veel voor dit programma waardoor ik weet dat het programma op een trendbrekend goede koers ligt. Het bericht doet na het vluchtig lezen het tegenovergestelde vermoeden. Elk selectief gekozen feitje dat uit de samenvatting van de voortgangsrapportage wordt opgedreund echoot als een doffe klap door op het imago. Voor mij was dat de aanleiding om in deze column een tirade te beginnen over de ongenuanceerde pers en de verantwoordelijkheid die een journalist heeft tegen de maatschappij.

Echter, bij het herlezen van het krantenbericht constateer ik dat het bericht milder is dan ik na het vluchtig lezen dacht. Ook ik heb het bericht al lezende als een kleurplaat ingekleurd en ook ik kleurde daarbij buiten de lijntjes. Nu wil ik stemmingmakerij in deze column zeker niet goedpraten, maar ik wil wel de oproep doen tot nuance aan schrijver én lezer. Het voelt misschien als zes keer dezelfde berg opfietsen, maar liever een terechte nuance dan vluchtige stemmingmakerij. De laatste zinnen teruglezend besef ik dat het er wel verrekte saai van gaat worden.

Roel Reuser, adviseur contractering en risicomanagement bij Twynstra Gudde

Reageer op dit artikel

Gerelateerde tags

Lees voordat u gaat reageren de spelregels