nieuws

Purslachtoffer Mirsada Palalic: ‘Ik geef de strijd nooit op’

bouwbreed Premium 1877

Purslachtoffer Mirsada Palalic: ‘Ik geef de strijd nooit op’
Mirada Palalic

De ongrijpbare gezondheidsgevaren van purisolatie. Cobouw schreef er veel over in 2018. Mede daardoor komen er regels in het Bouwbesluit en gaat de Gezondheidsraad de risico’s voor bewoners onderzoeken. “Dat is helaas onvoldoende”, zegt purslachtoffer Mirsada Palalic. “Ik ben vergiftigd en die rechtszaak tegen de Staat komt er.”

Het voelt soms als een oorlog. Als een oorlog tegen de industrie van pur, isoleren en kou buiten houden, omdat het zo goed is voor het milieu. Het is een eenzame strijd. Een strijd die ze misschien wel niet kan of mag winnen. Een strijd tegen onvolledige rapporten, dure advocaten, tegen NUON, Pluimers, Rouwenhorst Isolatie, Takkenkamp en miljardenconcerns zoals BASF, gesteund door de subsidiërende overheid.

Meerdere Nederlanders zitten in dat schuitje. Al toon je vlekken en allergische reacties, opgezwollen handen en lippen. De pur-patiënt wordt niet begrepen. Aantonen dat je ziek werd van spuiten met het tweecomponentenspul is namelijk niet of nauwelijks te doen: als de damp om je hoofd is verdwenen…

Vlucht

Mirsada is er zo één. Zo’n purslachtoffer. Voordat minister Blok Nederland waarschuwde dat bewoners tijdens purbeurten beter hun huis kunnen verlaten, werd haar huis met pur geïsoleerd. Ondanks het feit dat zij die waarschuwing nooit kreeg, en dus gewoon in haar woning was tijdens de behandeling, vecht ze tot op de dag van vandaag voor erkenning.

Mirsada Palalic (59). Haar naam verraad dat ze elders is geboren. Bosnië. Sarajevo om precies te zijn. Tijdens de oorlog moest ze haar land verlaten. Samen met haar dochtertje van drie vluchtte ze naar Nederland, met een duur vliegticket, zonder papieren, maar vanwege de oorlog mochten ze blijven. Haar man liet ze achter, die moest het leger in, hoewel hij daar als architect niets te zoeken had.

Mirsada Palalic: “Sorry we kunnen niets voor u doen, is het enige dat ik hoor” Foto: Eran Oppenheimer.

“Hij was gewend om iets te maken, niet om iets kapot te maken. Toen hij naar Nederland kwam was hij een ander. Getraumatiseerd. Ze hebben zijn klachten behandeld, het mocht niet baten. In 2000 is hij overleden.”

Scherpenzeel. Dat was haar eerste woonplaats in Nederland. “Met mijn juridische achtergrond had ik vrijwel direct een baan, ik werkte onder meer bij het Nederlandse Migratie Instituut. Ik had een huisje gekocht en was daar heel trots op natuurlijk. Ik deed mijn best om alles mooi te maken.”

Supermiddel

Mooier en warmer. Dat was de bedoeling. In 2011 viel haar oog op een brief van de gemeente. ‘Isoleer uw woning’, was de boodschap. ‘Nu met subsidie.’ “Dat moet wel goed zijn”, dacht ik, “en ik vertrouwde erop: als zelfs de gemeente het steunt. Het leek gewoon een supermiddel. Voor altijd goed geïsoleerd.”

Begin 2012 werd haar huis met purschuim geïsoleerd, sindsdien is ze ziek. “Bijna direct werd ik verkouden en kreeg ik allerlei klachten, aan mijn ogen, aan mijn luchtwegen en borst, veel hoofdpijn en zwellingen. Als een ballon. Maar aanvankelijk bracht ik het niet in verband met de isolatie. Tot ik er via mijn loodgieter achter kwam dat mijn hele afvoer was volgespoten met purschuim. Op Google las ik ineens allemaal verhalen over gezondheidsklachten en purschuim.”

Ze bond de strijd aan met de partijen die dit haar hadden aangedaan. Op zoek naar gerechtigheid. Eind 2014 was Palalic een van de oprichters van het de Stichting Meldpunt Purslachtoffers. Ze zag van dichtbij hoe de toenmalige voorzitter werd afgekocht door NUON. Met alle andere slachtoffers had ze de goede hoop dat het daarmee voor iedereen goed zou komen. Ze beloofde zelfs niets te publiceren in 2015..

“Het mocht niet baten. Allemaal beloften van de overheid en de industrie verbroken. De beloofde klachtenafhandeling bleef uit, er is geen eenduidige registratie, terwijl dat wel een van de voorwaarden was in het actieplan van oud-minister Blok.”

Strijdbijl

Ook NUON beloofde met alle slachtoffers te schikken. “Maar tot aan dit jaar heb ik niets van ze gehoord. Nu is mij 25.000 euro aangeboden, maar dan moet ik de strijdbijl begraven en mag ik nergens meer aanspraak op maken. Ook niet als straks wel blijkt dat ik ziek werd van de pur of als mijn gezondheid verslechtert. ”

Ze vindt het aangeboden bedrag te laag en onredelijk. “Sorry hoor. Ik moest mijn huis verlaten, mijn inboedel, moest mijn werk opzeggen en elke dag loop ik verkouden bij een dokter. Dan kan ik toch niet zeggen dat je me blij maakt met 25.000 euro? Waarop is dat bedrag gebaseerd? Ik geloof in rechtsspraak en heb een groot rechtvaardigheidsgevoel.”

Ze startte wob-procedure na wob-procedure en is kritisch op het RIVM, de GGD en de overheid die zich volgens haar door de industrie en de “grote lobby” laat inpakken.

“Op grond van openbaar gemaakte stukken durf ik dat hardop te stellen. Steeds weer wordt over pur gesuggereerd dat de risico’s verwaarloosbaar zijn, terwijl dat nooit goed is onderzocht. Tot nu toe is er geen enkel onafhankelijk onderzoek verricht.”

Glazen bol

Het tij lijkt te keren. Naar aanleiding van berichtgeving in Cobouw kreeg de Gezondheidsraad dit jaar de opdracht van de minister om de gezondheidsrisico’s van pur voor bewoners te onderzoeken. Het is niet genoeg voor Palalic. Met de stichting stelde ze de Staat in april aansprakelijk. Het leverde weinig op.

“Sorry we kunnen niets voor u doen, is het enige dat we horen. En wacht het onderzoek van de Gezondheidsraad maar af. Maar dat kan nog jaren duren. Bovenal begrijp ik niet dat je als overheid iets kunt stimuleren waarvan je weet dat het niet vrij is van risico’s. Er komen toch niet voor niets regels in het Bouwbesluit? Nog steeds krijgen we klachten binnen van nieuwe gevallen.”

Boos is ze. En ze strijdt door. Ook in 2019. “Die rechtszaak komt er. Ik ben vergiftigd”, motiveert ze. “En met mij velen anderen. Het is toch triest dat hele gezinnen noodgedwongen in een caravan wonen?”

En zij? Echt goed functioneren, zit er niet in. “Mijn leven is beperkt geworden. Ik ben door pur allergisch geworden en gevoelig voor verschillende stoffen. Daarom moet ik veel dingen laten. Maar helemaal in een glazen bol kun je ook niet leven.”

Reageer op dit artikel