nieuws

Waarom deze bouwer personeel steeds minder leuk vindt: ‘Onze winst gaat op aan langdurig zieken’

bouwbreed Premium 10687

Waarom deze bouwer personeel steeds minder leuk vindt: ‘Onze winst gaat op aan langdurig zieken’

Iemand met jicht, met loslatend netvlies, eentje viel van de trap, de ander had een hartaanval, nu weer een nekhernia… Negen langdurig zieken in tien jaar tijd. Bouwdirecteur Dick Singerling ziet bijna al zijn winst opgaan aan ziekteverzuimkosten. Hij is er helemaal klaar mee. “Het gaat mij niet om de zieken, maar om het peperdure systeem, met soms walgelijke trajecten.”

Torenhoge ziekteverzuimkosten, risico’s van vast personeel tegenover onverzekerde zzp’ers als potentiele bron van zorgelijke pensioengaten van de toekomst. Oneerlijke concurrentie met bouwbedrijven die alleen nog werken met goedkopere flexwerkers of die hun werknemers bij de eerste de beste crisis zonder pardon op straat zetten. Vakbonden die bij langdurige ziekte alleen oog hebben voor de zieken. Hij kan er boeken over volschrijven. Hij wil niet negatief zijn, maar kan nauwelijks positief zijn.

Dick Singerling. Amsterdamse tongval, bouwdirecteur van beroep. Bijna vijftig man in dienst. Het gaat gelukkig weer iets beter in bouwersland. Maar winst maken is slechte tijden is onmogelijk. Die gaat op aan ziekteverzuimkosten. Al tien jaar op rij heeft hij gemiddeld 1, a 2 werknemers die langer dan een jaar thuis zitten. “Dat kost ons zo een ton of drie per jaar.”

Om met de deur in huis te vallen. Al die zieken. Bent u er klaar mee?
“Laat ik het zo zeggen. Gelukkig is de stemming van menig bouwer weer iets veranderd. De economische omstandigheden zijn beter, ook dat telt mee. Maar het punt van twee jaar lang doorbetalen bij ziekte blijft heikel. Ik vind dat ondernemers zich daar veel meer over moeten uitspreken. Schreeuw er meer over… Maar de meesten denken dat het geen zin heeft. Gaan dan maar voor kortere dienstverbanden of wachten een nieuwe crisis af, om vervolgens dan een hop mensen met allerlei excuses op straat te zetten. Bij ons bedrijf werken de mensen gemiddeld 19 jaar. Dan heb je weinig flexibiliteit. Dat is de frustratie; als je goed bent voor je mensen, kun je op den duur geen kant meer op en ben je bij een tegenslag, al je vet op de botten in één keer kwijt door reorganisatietrajecten en ontslagvergoedingen en noem maar op.”

Heeft u nog vet op de botten?
“Op één of andere manier hebben wij al jarenlang pech. Al tien jaar op rij heb ik altijd wel één of twee langdurige zieken gehad. Je kunt echt wel stellen dat de bouwsector een lage rendement sector is.  Als je al winst maakt, is dat één, twee of hooguit drie procent. De iets betere gaan naar 4 of 5, maar dan houdt het wel op. Reken maar uit. Wij draaien een omzet van ongeveer tien miljoen euro. Een zieke bouwvakker kost me 65.000 euro, een zieke uta-medewerker een ton per jaar. En daar komen nog allerlei kosten bij.”

Welke kosten?
“Arbokosten. Re-integratiekosten. En het UWV zit er bovenop vanwege de Wet Poortwachter. Dan moet je je medewerkers dus flink onder druk zetten om ze weer aan het werk te krijgen. Maar die zitten thuis vaak in een andere gemoedstoestand. Een beetje pushen kan al tot een spanning leiden. Soms moet er een advocaat aan te pas komen als het iemand is die bij een vakbond is aangesloten. Dan heb je nog te maken met de WGA (Werkhervatting gedeeltelijk Arbeidsongeschikten, red) en gaan je ziekteverzuimpremies 10 jaar lang omhoog. Veel mensen weten dat niet. Maar daarom denken veel bedrijven: ik wil geen vast personeel meer. Daarom zijn er, dank je de koekoek, zoveel ZZP’ers en flexwerkers.”

Bouwverzekeringen

Bouwverzekeringen
Was dat het aan kosten?
“Nee. Je hebt ook nog zoiets als de transitievergoeding, na de periode van twee jaar ziekte. Bij lange dienstverbanden kost het je zomaar 40.000 euro om een arbeidscontract af te kopen. Ik dacht ook dat het ontslagrecht versoepeld was… Dan heb je nog de discussies over vakantiedagen. Zijn die tijdens de langdurige ziekte wel of niet genoten. Dat zijn vaak oeverloze discussies. Als iemand twee jaar lang in coma heeft gelegen is het duidelijk, dan betaal je de vakantiedagen af. Maar wat als iemand psychische klachten heeft of last heeft van jicht? En die gaat wel op vakantie, maar meldt dat niet. Vaak zijn zieken ook niet goed te volgen voor ondernemers…”

Vakantiedagen hoef je toch niet op te nemen als je ziek bent?
“Dat is een misverstand. Het gaat in dit geval om de vraag of iemand die deels kan re-integreren, wel of niet op vakantie kan. Ik had er eentje bij die twee jaar lang met jicht thuis zat. De bond hielp hem prima. Die adviseerde hem zelfs in de derde maand al om twee jaar lang thuis te blijven. De werknemer kon nog wel autorijden en praten, maar geen veiligheidsschoenen aan. Daarom kon hij niet in de bouw werken. Waarop ik zei. Maar hij kan wel met vakantie. Nee, dat kan niet, volgens de vakbond. Nu hebben we een discussie over uit te keren vakantiedagen. Kost ons ook zo weer 8000 euro.”

Hoeveel bent u onderaan de streep kwijt aan een langdurig zieke bouwvakker?
“Ik ben er nog niet. Als iemand ziek wordt, een medewerker of een uitvoerder, moet ik ook iemand anders inhuren. De kans op fouten is daardoor ook groter. Dus naast het geld dat ik daaraan kwijt bent, levert dat extra werkdruk op bij mijn overige personeel. Ook dat is niet te onderschatten.”

Dus…
“De ziekteverzuimkosten zijn fors. Per persoon kost ons dat gemiddeld 140.000 euro per jaar. Onze winst gaat daardoor voor het grootste deel op aan langdurig zieken.”

Neemt u die langdurig zieken iets kwalijk?
“Nee, het gaat mij om het systeem, niet om de zieken. Soms kan de spanning wel hoog oplopen. Bijvoorbeeld bij die man met jicht. In mijn ogen kon hij ander werk doen, maar de bond helpt dan niet mee en kijkt te veel naar de werknemer met het overdreven invullen van de zogeheten Functionele Mogelijkheden Lijst. Voor die er is, zijn ze gewoon een jaar lang aan het klungelen. Meneer is ook dyslectisch, zegt de vakbondsman. Wat is dat, vraagt mijn werknemer zich af. Dat zijn echt walgelijke trajecten en er zijn maar weinig zieken die tegen mij zeggen: wat vervelend voor je, dat het bedrijf moet doorbetalen. Onze verzorgingsstaat biedt kortweg te weinig prikkels aan mensen die uitvallen om weer aan de slag te gaan.”

Moet u als werkgever niet meer doen om te voorkomen dat werknemers ziek worden?
“Van alle langdurige zieken die ik in de afgelopen tien jaar tijd had, is er niet eentje werk gerelateerd. Negen had ik er in totaal, Timmerlieden, een uitvoerder, een kostenbewaker, een hoofduitvoerder. Of ze hebben psychische klachten, eentje had loslatend netvlies, eentje was thuis van de trap gevallen, de ander had een hartaanval, jicht, een meniscus. Erg vervelend voor deze mensen natuurlijk en andere ondernemers maken dit ook mee, wij hebben wel erg veel pech… Oh ja, ook nog een nekhernia sinds vorige week.” (Lacht hij als een boer met kiespijn…) “Dat kan ook weer een gevalletje langdurig zijn.”

Dura Vermeer investeert in vitaliteitsprogramma’s
“Wij hadden ooit een missie-plan 67 met onze toenmalige arbodienst. Met personeel samen bekeken we wat we kunnen doen om de lifestyle te verbeteren. Daar kwam weinig van terecht. Mensen willen niet dat werkgevers zich bemoeien met hun privéleven.”

Terug naar uw rekensommetje. 280.000 euro per jaar. Tjonge.
“Het is voor een mkb-ondernemer gewoon niet meer te betalen. De vervuiler betaalt, zei de wetgever ooit, maar werkgevers zijn nauwelijks vervuilers. Uit meerdere onderzoeken blijkt dat zeventig procent van het ziekteverzuim niet werkgerelateerd is. Ook op onze zieken had ik nul invloed.”

U kunt zich toch verzekeren?
“Dat kan wel, maar is bijna niet te doen. Een goede verzekering kost grofweg vijftig procent van je beoogde risico. En met ons hoge ziekteverzuimverleden zijn de premies torenhoog. Let wel. Met negentig procent van mijn personeel ben ik erg blij. Het gaat mij erom dat de risico’s en kosten teveel worden neergelegd bij ondernemers.”

De aannemersfederatie krijgt steeds meer signalen dat bouwers de boel om dit soort redenen willen verkopen, u ook?
“Nee. Ik heb dat tijdens de crisis wel overwogen. Dan nekt dit je gewoon. Nu gaat het gelukkig weer beter in de bouw.”

De regering wil dit probleem aanpakken. Een jaar doorbetalen in plaats van twee. Is dat iets?
“Prominent staat er in het regeerakkoord dat ze het verschillen tussen vast en flex willen verkleinen, maar ik zie er nog weinig van terug. Als deze rekensommetjes niet doordringen bij beleidsmakers, heb ik er een hard hoofd in.”

Ook nog oplossingen?
“In mijn ideale samenleving mag je pas de arbeidsmarkt op als je zelf een minimale ziekteverzuimverzekering hebt. Net zoals een cascoverzekering bij autorijden.”

Een ‘uitvalticket’ om te mogen werken? Wie gaat dat betalen?
“Elke werknemer zou dat zelf moeten regelen. Dan haal je het helemaal uit de collectiviteit en weg bij de werknemers en wordt het voor iedereen betaalbaar en krijgt iedereen prikkels om zelf te voorkomen dat je ziek wordt. Nu is die er volstrekt niet. Val je als zieke werknemer in de hangmat en klaar.”

Voorlopig ligt u nog niet in een hangmat. Hoelang houdt u het nog vol met al die ziekteverzuimkosten?
“Wat ik zeg. De economische tijd is nu goed. Dat geeft hoop. Maar als het straks weer iets slechter gaat, komen we dit weer keihard tegen, het is echt een ramp.”


Reacties

“Het systeem is ziek”

Ik ben het zo eens met de heer Singerling! Ik ben mede om dit soort redenen vijf jaar geleden als ondernemer gestopt. Ik had fantastisch personeel, daar gaat het niet om, maar het systeem is echt ziek. En in crisistijd loop je daar hard tegenaan.

Aan de ene kant wordt voor iedereen in loondienst heel goed gezorgd, terwijl aan de andere kant MKB-ondernemers en zzp-ers het helemaal zelf mogen uitzoeken. Dit leidt echt tot enorme segregatie in de arbeidsmarkt.

Ik denk dat het ermee te maken heeft dat er nauwelijks oud-ondernemers in Den Haag zitten. Relatief veel politici hebben een vakbondsachtergrond (kennelijk een logische overstap?), en anders in veel gevallen toch een non-profit achtergrond.

En dan weet je dus echt niet wat het is om als ondernemer hiermee te moeten omgaan, en ondertussen wel je bedrijf in de lucht te moeten houden. Want in de non-profit kunnen je ‘klanten’ meestal niet naar een ander, ze zijn afhankelijk van jou als instantie. Maar bij een onderneming ligt dat anders. Dat verschil, dat kennen ze niet in Den Haag. Daarom krijgt dit nooit prioriteit.

Wiepke van Erp Taalman Kip
Directeur-bestuurder Woonpalet


“Werkgever is wonderlijk mengsel van Kop van Jut, Sinterklaas en Haarlemmer olie”

Ben het 100% eens met het commentaar over de ziekteverzuim wet als neergezet door dhr. Singerling. Als werkgever ben je een wonderlijk mengsel van Kop van Jut, Sinterklaas en Haarlemmer olie tegelijk. Al dit soort problematiek wordt in de vorm van rigide wetgeving op het bord van de werkgever gekieperd en zoekt u het even uit. Gereedschap om dit te bestrijden wordt niet aangereikt, Je bent als werkgever rechteloos en zal te allen tijde betalen.

En dit inderdaad als men weet dat het overgrote deel van het ziekteverzuim niet werk gerelateerd is.

Met gevolg dat maatschappelijke problemen bij de werkgever worden geparkeerd tegen potentieel zeer hoge kosten. En dan buitelt de politiek over elkaar heen om hun afschuw te spuien over het feit dat b.v. werkloze ouderen niet worden aangenomen.

Het is tegenwoordig al een zeer tegenstrijdig gegeven geworden om als bedrijfsleiding uberhaupt nog nieuwe mensen aan te willen nemen laat staan ouderen. Onze voormalige minister van sociale zaken dhr. Asscher zou het ontslag gemakkelijker maken echter het tegendeel is waar gebleken.

De gehele wetgeving op dit terrein is zo ontstellend complex gemaakt met veel te hoge risico’s en dus kosten dat het veel interessanter is om weinig mensen in vaste dienst te hebben en veel te doen met ZZP’ers. Indien je deze laatste groep fatsoenlijk betaalt en binnen 30 dagen, dan zijn de risico’s vele malen lager als dat je werkt met werknemers en heb je nog steeds zeer gemotiveerde ZZP’ers voor je werken.

Inderdaad als er weer een crisis optreedt gaan er werkelijk pas echt zeer veel bedrijven omvallen door de idiote transitie vergoedingen die ze moeten betalen. Er wordt kennelijk altijd van uitgegaan dat de werkgever de schuldige is aan zo een malaise.

N.H. Hekker
Directeur Hekker Interieurbouw

 

Wilt u ook reageren op dit artikel? Mail de journalist via Thomasvanbelzen@vakmedianet.nl

 

 

 

Reageer op dit artikel