nieuws

Dit is Haiko, één van de twintig bouwdoden van 2017

bouwbreed Premium 62669

Dit is Haiko, één van de twintig bouwdoden van 2017

Bouwvakkers sterven, anders dan politici, popsterren of mariniers, vaak in volstrekte anonimiteit. Ter gelegenheid van de tweede veiligheidsdag in de bouw vrijdag geeft Cobouw één van hen een gezicht. Dit is het verhaal van Haiko Steenhuis (21), een ambitieuze timmerman die in 2017 om het leven kwam op een bouwplaats in Groningen. “We zouden over zes dagen trouwen.”

Blitse zonnebril, kort kapsel, hagelwitte blouse. Hij ziet eruit als een Amerikaanse filmster, maar in werkelijkheid is Haiko Steenhuis een timmerman in opleiding uit het Groningse dorpje Midwolda. De wereld ligt aan zijn voeten op 26 april 2017, maar op de allerlaatste dag voor zijn vakantie, zes dagen voor zijn huwelijk, gaat het mis. Vreselijk mis. Een reconstructie van een inktzwarte dag op de bouwplaats die mensenlevens ruïneerde.

Anders dan anders geeft hij zijn ‘poedie’ vanochtend wel een kus. Poedie, liefje op zijn Gronings, is zijn Esmee. Normaal kan ze die ochtendzoen wel vergeten. Haiko gaat dan op, in het telkens terugkerende wedstrijdje ‘wie is er als eerste op de bouwplaats met zijn collega’s, waarmee hij zoveel lol heeft.

Het is Haiko Steenhuis ten voeten uit. De zoon van een timmerman uit Midwolda is energiek, ambitieus, een allemansvriend.

Wat zou hij graag een vast dienstverband krijgen. Hij durft het niet te vragen. Haiko is geen haantje de voorste. En Van Wijnen geeft leerlingen allang geen vaste contracten meer.

Huwelijksbootje

Voor hij wegtuft in zijn donkerblauwe Fiat Punto, draait Haiko een sjekkie. Die kus van net gaf hij niet voor niets. Vandaag is speciaal. Morgen is het Koningsdag. En, nog veel belangrijker, over zes dagen gaat hij trouwen, met Esmee. Het meisje waarmee hij zijn allereerste, echte, date had in de plaatselijke ijssalon.

Als een filmster in het gras. Stoer, maar niet popiejopie. Stil, maar behulpzaam. Haiko heeft alles wat de opverende bouw anno 2017 zo goed kan gebruiken: de juiste mentaliteit, de juiste kop, schuurpapierhanden. Bovenal heeft de leerling-timmerman plezier in zijn vak. De rode bouwradio gaat overal mee naartoe. Piratenmuziek. Hamburgers bakkend op een tosti-ijzer. Knakworstjes in de waterkoker.

Dat deed Haiko graag: voor collega’s hamburgers bakken op een tosti-ijzer.

Haiko steekt zijn sigaretje op. Redbulletje erbij, radio op Continu, Nederlandstalige meezingers. Plankgas. Eén dagje nog. Dan trouwen. Daarna misschien wel kinderen. Wat is het leven prachtig.

Rozen

Haiko maakt zich weinig zorgen. “Ik was bijna morsdood”, vertelde hij een paar weken eerder nog stoïcijns tegen Esmee. Op de bouwplaats in Assen, waar hij werkte, was een loodzware muur omgevallen. Niet in de buurt, maar toch.

Haiko, de nuchterheid zelve, lag er nauwelijks wakker van. Maar Esmee, zwemjuffrouw van beroep, wist niet wat ze hoorde. Ze plaatst wel vaker vraagtekens bij de bouwpraktijk. “Is het niet te koud om te werken vandaag?”, vraagt ze als de meeste mensen aan schaatsen denken. “Voor mij tien anderen, als ik niet ga”, reageerde Haiko dan.

Bouwen is wel even iets anders dan trouwen. Het gaat niet altijd over rozen. De verdediger van VVS Oostwold is ook geen klager. Hij verwondde zijn been eens met een cirkelzaag, maar ook toen gedroeg hij zich niet kleinzerig. Haiko is van het type: “Handen wassen voor het eten? Onzin. Ik eet toch met mes en vork?”

Heilige grond

Cruise control. Op naar De Lange Zijde in Groningen. Jammer genoeg werkt Haiko vandaag niet met zijn vaste collega’s. Werken met anderen is toch even wennen. Maar dat het gevaar loerde kon Haiko in de verste verte niet vermoeden.

Eigenlijk wilde Haiko het leger in. Maar, geen militaire opleiding te bekennen in de buurt van Noordoost-Groningen. Dus hij ging toch maar de bouw in, net zoals zijn vader. Het pakte uitstekend uit: Dit is precies wat ik wil, dacht hij toen hij na zijn allereerste dag op de bouw terug naar huis fietste.

Kijk hem nu. Diploma bijna op zak. misschien binnenkort wel een contract en het huis dat hij kocht met Esmee, wordt ook steeds mooier. “Onze ruwe parel”, noemt Haiko het. Hij pimpt het met zijn vader en zijn schoonvader. Het levert ook spanningen op. Esmee snapt niets van zijn keuze voor het bonte Pip-behang.

Haiko en Esmee voor hun nieuwe woning. “Onze ruwe parel”, noemde Haiko het.

Haiko arriveert vroeg op de bouwplaats. Hij koestert bijzondere herinneringen aan deze plek. Hier stond ooit het Oosterparkstadion van FC Groningen, zijn cluppie. Hier zetten zijn favoriete verdedigers ooit vlijmscherpe tackels in.

De muur

Struikelgevaar is niet aan de orde nu. Anders dan in vele bouwputten, slingeren hier geen materialen rond. Deze bouwplaats is netjes, net zoals hij straks, als hij voor eeuwig ‘ja’ mag zeggen tegen Esmee, bij het altaar.

Haar moeder Carla zal erbij zijn. Tijdens de verbouwingen aan hun stulpje, hartje Winschoten zakte ze laatst half door het plafond. Binnen twee stappen was Haiko boven om te helpen. “Ik hang daar een kunstkuitbeen”, grapte Haiko achteraf. Hij houdt van ‘domme’ grappen. Hoe grover hoe beter.

Met zijn collega’s begint Haiko voortvarend aan de dag. Eigenlijk heeft hij niet zoveel met nieuwbouw; renovatie da’s pas mooi. Bij de mensen thuis. Soep mee-eten. Koffiedrinken.

Maar ook nu zit de sfeer er goed in. Eens een keertje geen werkdruk, dat is ook wel fijn. Haiko werkt nabij een muur van wel 1,5 ton. Hij brengt specie aan op de plek waar een tweede muur moet komen te staan.”

Een bijzonder T-shirt

Een bijzondere plek, een bijzonder moment, een bijzonder T-shirt. Hij draagt het onder zijn trui vandaag. Er staat Van Wijnen op. Eigenlijk zijn die shirts niet bedoeld voor leerlingen. Haiko heeft er toch een en is er maar wat blij mee, net zoals met Esmee. Wat vullen ze elkaar goed aan. Zij kletst, waar hij de rust bewaart. Soms toont hij haar gekscherend zijn kracht. “Stevige spierballen hè!”

Haiko stond voor een ander klaar, hield van grove grappen en was een levensgenieter: “Sterke spierballen he?”

Geluid. Een vreemd geluid. Er klopt iets niet, moet Haiko direct geweten hebben. De muur achter hem valt om. Haiko probeert weg te rennen. Rennen voor zijn leven. Het lukt niet. De muur valt boven op zijn rug, rond de klok van half negen. 26 april 2017. De dag die begon met een onvergetelijke kus, eindigt in een drama. Haiko is op slag dood.

Het nieuws gaat als een lopend vuurtje. Petra, de moeder van Haiko, krijgt ongeveer een half uur na het ongeval te horen dat er iets vreselijks is gebeurd met haar zoon. Pas vele uren later krijgt de familie duidelijkheid. Broer en zus, Esmee, en eigenlijk iedereen, weten dan allang hoe laat het is. Social media liegen niet altijd.

Huilende bouwvakkers

Bouwvakkers in tranen. Grote, stoere beren van mannen in tranen. Familie in tranen. Midwolda in tranen. Winschoten is in tranen. De voetbalclub, die alle wedstrijden van het naderende weekend aflast en de kantine beschikbaar stelt voor samenzijn, is in tranen.

En als de dierbare collega’s van Haiko zijn familie twee dagen na het ongeval bezoeken, hoeft Marijn, de zus van Haiko niet te raden wie getuigen waren van de allerlaatste momenten van haar broer. “Dat kon je in hun ogen zien. Ze waren bang dat wij kwaad op ze waren, maar dat was helemaal niet het geval. Juist niet. Ze waren met zovelen. Dat was hartverwarmend.”

Een optocht door de straten, zeshonderd man bijeen. Niet voor zijn trouwerij. Maar voor zijn begrafenis. “Zijn enthousiasme over de bouw op iedereen was aanstekelijk en inspirerend”, schrijft Van Wijnen met een zwarte rand eromheen. “Je was gewoon een toffe gozer, de jongens van de bouw”, begroeten zijn medeleerlingen hem.

Happy birthday in heaven

Wat er precies is gebeurd, is bijna een jaar na het ongeval nog steeds onduidelijk. De nabestaanden hebben het daar moeilijk mee. Waarom moet het zolang duren? Toch koesteren ze geen wrok.

“Nul doden in de bouw? Dat haal je van zijn levenslang nooit”, denkt vader Koos Steenhuis.

Esmee, familie en schoonfamilie zoeken elkaar nog wekelijks op. Vader Koos, moeder Petra, zus Marijn, haar echtgenoot en vriend van Haiko Johannis, broertje Derk, schoonouders Jan en Carla, en Esmee; ze praten er open over. Dat praten doet ook pijn. Vader weet, dat hij straks, weer zeker twee uur wakker ligt.

De familie van Haiko zoekt elkaar nog wekelijks op. In het midden zijn vriendin Esmee met de rode bouwradio van Haiko. Op de voorgrond Hero, de hond. Foto: Jos Schuurman

Ze denken aan zijn enkels die altijd knakten, aan het tanken in Duitsland, omdat het daar goedkoper is. Haiko de levensgenieter. Die zelden in paniek raakte: “Ho, ho. Kalmte, red levens”, was een van zijn wijze uitspraken.

“Het ging allemaal te goed”, blikt Esmee terug. Ze heeft sinds kort een hondje. Hero, heet het. Maar voortdurend denkt ze aan Haiko, haar eerste en enige echte held. Op 5 februari zou hij 22 zijn geworden. Het mocht niet zo zijn. Op Facebook postte ze: “Happy birthday in heaven my love.”

Op de plek waar de muur omviel, kwam een nieuwe muur te staan. In die muur staat voor eeuwig geschreven: ‘R.I.P. Haiko’. Zijn rode bouwradio staat in de huiskamer. H S staat daarin gekerfd. Soms hoort Esmee het liedje Skin. Het is van de Rag ’n Bone Man. Ook daarin valt een muur om. En liefde.

When I heard that sound
When the walls came down
I was thinking about you
About you
When my skin grows old
When my breath runs cold
I’ll be thinking about you
About you
‘Cause it was almost love, it was almost love
It was almost love, it was almost love


Impact op familie en medewerkers

De nabestaanden van Haiko willen de lezers van Cobouw graag het volgende meegeven. “Het leger is een gevaarlijk beroep. Maar de sector van Haiko is ook gevaarlijk. Na een ongeval weet niemand eigenlijk hoeveel impact dat heeft op de familie. Mensen denken: je hebt een mooi huis, een mooi leven, je hebt alles voor elkaar. Maar wij waren liever straatarm geweest samen met Haiko.”

De Inspectie SZW en de Officier van Justitie onderzoeken de toedracht van het ongeval. Van Wijnen laat weten dat het ongeval een onuitwisbare indruk heeft gemaakt op de medewerkers. Van Wijnen leeft mee met Esmee, familie en vrienden van Haiko Steenhuis. Wrang is dat Van Wijnen al een contract voor Haiko had klaarliggen. Haiko heeft dat nooit geweten. Maar volgens de nabestaanden zou hij daar razend trots op zijn geweest.

In 2017 kwamen er 20 mensen om op bouwplaatsen in Nederland. Sinds 2009, 162.

Lees hier hoe Bouwend Nederland, de FNV en CNV Vakmensen tegen het probleem aankijken. 
Meer informatie over de tweede bewust veilig dag die morgen plaatsvindt, is hier te vinden. 

Reageer op dit artikel