nieuws

Stroomversnelling vaarwel

bouwbreed 3249

Stroomversnelling vaarwel

Ik ben de laatste die zal ontkennen dat ik geen groot fan was van de soms uitermate aanstellerige maniertjes van de Stroomversnelling, een bijna kerkelijke beweging die de verduurzaming van woningen op radicale wijze in een stroomversnelling poogde te krijgen. Tegen de stroperige stroom in, over de woeste baren, wist een groep dappere bouwers en corporaties onder aanvoering van twee koppige kapiteins de Nederlandse bouw echter wel wakker te schudden.

“Je begrijpt het niet. Hoe vaak moet ik het nog uitleggen? Check de feiten. Heb je de stukken weleens gelezen?” Met dit soort verwijten houden de beschermheren, van de uitermate grensverleggende Stroomversnelling, criticasters steevast op afstand.

Nee, vloeken in de Stroomversnellingskerk wordt niet geapprecieerd; je hoort erbij of niet.  En als je er niet in gelooft, als je tegen de Stroomversnelling ingaat, ben je eigenlijk compleet de weg kwijt, geef het maar toe.

Ongelovige Thomas

Voor dit soort dogma’s ben ik allergisch. Als ik niet meer zelf mag nadenken, me niet meer mag verbazen of verwonderen, me niet meer mag afvragen of er misschien toch een mogelijkheid bestaat dat er meerdere wegen naar het van zon overgoten Rome leiden, haak ik af.

Of in elk geval. Ik laat me er niet door kisten. Ik blijf de vragen stellen, al vinden ze dat ik met opzet de waarheid verdraai, al word ik dan gezien als ongelovige Thomas, het zal wel.

Natuurlijk, het is mijn vak, oneindig kritische vragen stellen, maar oprecht ben ik ook van mening dat vragen stellen de mensheid altijd verder brengt. Zonder vragen, geen discussie, zonder nieuwe vragen, geen nieuwe antwoorden, zonder vragen, geen gesprek. Zonder gesprek, geen vooruitgang.

Ik heb het nooit begrepen

Omdat de Stroomversnelling een uitermate vernieuwende manier van denken in de Nederlandse bouw heeft gelanceerd, namelijk, aantoonbaar energiezuinig bouwen in ruil voor de energierekening, in plaats van niet met elkaar communicerende apparaten stapelen, heb ik nooit begrepen waarom de pioniers van dit golvende gedachtegoed zo krampachtig de discussie aangingen met de ‘boze’ buitenwacht.

Politiek gezien wil ik het nog wel begrijpen. Wil je drastisch van koers veranderen in dit calvinistische land, dan moet je hoe je het ook wendt of keert, afrekenen met de gevestigde piraten op zee die zich al jaren inspiratieloos, lui en weinig ondernemend wanen in veilige havens. In het land der blinden is eenoog koning. Kort gezegd: wil je iets veranderen dan is de aanval de beste verdediging.

Ai ai kapitein

Jan Willem van de Groep, kapitein nummer 1 van het Stroomversnellingsschip, begreep dat als geen ander. Vanaf dag een schopte hij heilige huisjes om ver. Het kwam misschien niet altijd even lekker zijn strot uit, en niet omdat hij soms stottert, zijn geluid is wel verfrissend, een verademing voor bouwjournalisten in een tijd van stilstaand water.

Jan Willem van de Groep.

Jan Willem van de Groep

Maar ook ik moest het soms ontgelden. Ik bleef namelijk vragen stellen, de antwoorden komen nou eenmaal niet van journalisten, dat zou mij overbodig maken. Bijvoorbeeld als het niet opschoot, of om kritische noten van anderen te checken, of gewoonweg om het debat verder op te rekken.

Leen van Dijke, oud-politicus, VolkerWesselsdier, Zeeuw en de tweede kapitein van het schip dat Stroomversnelling heet, is ook redelijk snel op zijn teentjes getrapt als het over zijn Ark van energiebesparing gaat.

Je hoeft maar boe of bah te zeggen en hij denkt dat je het schip naar nieuwe wateren wilt laten zinken. Na mij de zondvloed, maar ik vraag me af of het water niet harder was gaan stromen als ook kapitein Van Dijke niet iets vaker iets relaxter uit zijn ivoren iglo was gekomen.

Leen van Dijke.

Leen van Dijke

Ze kunnen het niet. Daar zijn ze te bevlogen voor. Daarvoor zijn ze teveel begaan met het lot van de wereld en het lot van de bouw, al doen ze je soms anders geloven, al geven ze je soms het gevoel dat er voor ongelovigen niets anders rest dan…

Andere wind

Deze week las ik die eerste regel van het persbericht waarin staat dat de deelnemende dappere bedrijven niet langer voor de Stroomversnelling renovatie samen roeien met de riemen die ze hebben. De bemanning valt uiteen.

Weer kregen we ruzie. Stekker uit Stroomversnelling, twitterde mijn collega. Grote stemmingmakerij kreeg hij als verwijt, omdat de Stroomversnelling nieuwbouw wel degelijk verder vaart.

Ik kan er wel om lachen. En al schrijvende begin ik dat moeilijke gedoe om niets ook steeds beter te begrijpen. Maar ik blijf er bij: blijf openminded. Morgen kan de wind plots anders staan. Je zult altijd moeten bijsturen. Soms zelfs overstag gaan.

Met deze laatste woorden zwaai ik de Stroomversnelling uit. Jij liet ons met andere ogen naar de wereld kijken. En al bracht je de wereld nog niet in veilige haven, je plaatste wel een nieuwe stip aan de horizon.

Bood bouwers een ander perspectief en inspireerde duizenden stervelingen. En durfde de koers te verleggen. Tegen de stroom in. Over de baren.

Vaarwel.

Reageer op dit artikel
Lees voordat u gaat reageren de spelregels