nieuws

Rechter wil onderste steen boven bij ‘Legodrama’

bouwbreed 2055

Rechter wil onderste steen boven bij ‘Legodrama’

Zo zwaar als Range Rovers waren de blokken waaronder twee mannen op 11 september 2014 bedolven raakten. De twee kunnen het verhaal niet meer navertellen. Wie is hier verantwoordelijk voor? De directeur van de meststoffenloods, of één van de twee slachtoffers zelf? Of worden de gevaren van deze levensgrote legoblokken van beton door iedereen onderschat?

“Dat is een gevaarlijk bedrijf pap. Geert had het al vaker gezegd. Maar uitgerekend op de laatste dag bij zijn stagebedrijf, uitgerekend op de dag dat hij twee jaar verkering heeft met zijn vriendin, werd Geert zelf slachtoffer van het wanbeleid van dit bedrijf. En dat is wrang”, spreekt de vader van Geert.

Halverwege de zitting over het tragische ongeval met omvallende betonblokken in Waalwijk kan hij nauwelijks zijn emoties bedwingen. Hij vertelt over het grote verlies. Over hoe zijn wereld instortte.

“Slaapproblemen zijn tegenwoordig normaal in ons gezin.” En hij haalt uit naar de eigenaar van het meststoffenbedrijf (Leendert van de Reijt) waar de twee mannen op 11 september 2014 bedolven raakten onder stapelblokken. Legoblokken heten ze in het veld.

Lampje vervangen

Eén ding staat volgens de vader van Geert vast. De directeur van het bedrijf, waar zijn zoon, op het verkeerde tijdstip, een lampje van een verreiker kwam vervangen, is verantwoordelijk voor de dood van zijn zoon én de werknemer die al jaren bij het mestbedrijf als loodsbaas fungeerde.

“Ik hoop dat Van de Reijt gewoon zijn schuld toegeeft. En dat hij niet alleen bij mooi weer de baas speelt.”

De openbaar aanklager denkt er precies zo over. Al jaren werd er te veel kunstmest in het loodsvak opgeslagen, betoogt ze. 800 ton, waar 595 ton volgens de Inspectie kritisch is. En de meterslange wanden in de loods stonden centimeters uit het lood. Had Van de Reijt dat niet gezien soms? En de wat te denken van de versleten blokken, onderaan aangetast door agressieve meststoffen? Veiligheidsinstructies? Waar dan?

Veiligheidsmisdrijf

“Daarom kun je dit niet eens een ongeval noemen”, zegt de officier van justitie. “Uit alle onderzoeken en verklaringen blijkt dat het slechts een kwestie van tijd was, voor dit zou gebeuren. Sterker nog; je kunt dit vergelijken met iemand die op straat iemand anders een klap geeft, of een schop. Dit is een veiligheidsmisdrijf.”

Van de Reijt weerspreekt dat. De verdachte nam het bedrijf, en de loods, én de vier meter hoge keerwanden die zijn opgetrokken uit levensgrote, stapelbare betonblokken van 1200 kilo per stuk, in 2009 over. “Gevaarlijk? Ik heb daar nooit bij stil gestaan.”

Een fataal tikkie?

De directeur van het meststoffenbedrijf heeft een andere verklaring voor het ongeval. Volgens hem is het goed mogelijk dat één van de slachtoffers, Jan Verbeek, de val van de betonnen muur veroorzaakte op de ochtend van het ongeval.

De loodsbaas zou vak zes, op een andere manier hebben gevuld, nee op een andere manier hebben “volgepropt” met mest: zijwaarts, vanaf vak vijf, dat leeg moest voor een nieuwe lading. “Hij was daar nog trots op ook”, zouden zijn collega’s daar achteraf over verklaren.

En ook niet onbelangrijk. Tijdens die ‘bijzondere’ laadklus zou Verbeek ook de wand hebben geraakt,  “zou de wand een tikkie hebben gekregen.”

“Ik denk dat dat de hoofdreden is geweest”, verklaart Van de Reijt. “Die wand stond er namelijk al twintig jaar. Nooit eerder zijn er voorvallen geweest. Risicovolle blokken? De gemeente heeft mij daar ook nooit op gewezen.”

En hoe verklaart hij dan het achterstallig onderhoud? Van de Reijt: “Ik heb enorm veel gespendeerd aan onderhoud in dit bedrijf. Slijtage aan de onderkant? De zijkanten van de loodsen zijn nooit leeg. De onderste blokken waren dus nooit zichtbaar. Stonden vrijwel alle muren schots en scheef? Ik heb dat nooit zo gezien.”

Was het achterstallig onderhoud, is het gebrek aan regelgeving of leidde de loodsbaas zelf het ongeval in? Ironisch genoeg, waarschuwde hij zijn collega’s al jaren voor de gevaren van de betonnen legomuren. “Ga er niet staan als je er niets te zoeken hebt”, drukte hij zijn collega’s altijd op het hart.

Op de dag van het ongeval ging hij zelf wel naast de muur staan. Samen met de 22-jarige Geert den Dekker die stage liep bij de overbuurman.

Boete en celstraf

“Kwalijke bedrijfspolitiek”, besloot de officier van justitie gisteren. Zij vindt dat Van de Reijt gestraft moet worden met een boete van 200.000 euro, een schadevergoeding van 20.000 euro voor de nabestaanden, een celstraf van drie maanden voorwaardelijk en een taakstraf van 180 uur.

Van de Reijt blijft erbij dat de risico’s van de stapelblokken tot op de dag van vandaag door velen worden onderschat. En dat er een wildgroei is aan niet te traceren ‘legoblokken’. Of de rechter daarin meegaat, wordt op 8 november duidelijk.


Risico’s zwaar onderschat 
“Een tikje tegen de muur en de hele wand is uit zijn verband.” Zo klinkt een van de verklaringen van leveranciers over de betonblokwanden in het artikel dat Cobouw op 1 mei 2015 publiceerde naar aanleiding van het ongeval met de megablokken in Waalwijk. Eigenlijk elke leverancier bevestigden in dat artikel het gevaar van de blokken door gebrek aan regels. Hoe zwaar de blokken ook zijn, ze kunnen als muur omvallen. Vaak worden muren hoger opgetrokken. En ondanks het feit dat elk blok is voorzien van acht noppen en uitsparingen en in halfsteensverband worden gestapeld, waarschuwde Gubbels Betonagglomeraten uit België destijds voor zorgwekkende situaties. Daarmee is echter niet gezegd dat de directeur van het meststoffenbedrijf niets te verwijten valt. Op foto’s, die Cobouw kort na het ongeval kreeg, was al te zien dat vergelijkbare wanden in de Waalwijkse mestloods gebreken vertoonden. Sommige blokken waren recht op elkaar gestapeld, zonder halfsteensverband dus. Een van de blokken was doorgescheurd.

Reageer op dit artikel

Gerelateerde tags

Lees voordat u gaat reageren de spelregels