nieuws

Bodemprijs getuigt van wantrouwen

bouwbreed

Bodemprijs getuigt van wantrouwen

Het hanteren van een bodemprijs, zoals bij de Zuidasdok, getuigt van wantrouwen. “Dan heeft de opdrachtgever geen vertrouwen dat de markt een reële prijs zal neerleggen. Dat zegt veel over de verhoudingen binnen de gww-sector op dit moment.”

Jeroen Moonen, expert contracteren en aanbesteden van Twynstra Gudde, is ervan overtuigd dat er op het gebied van samenwerking nog een wereld te winnen valt. De fixatie op een ‘fixed price’ zonder dat alle randvoorwaarden en risico’s bekend zijn, is in zijn ogen een belangrijke oorzaak van de stroeve praktijk in Nederland. “Dat speelt strategisch gedrag en de claimcultuur in de kaart.”

In Engeland en de Verenigde Staten worden contracten nog veel verder dichtgetimmerd

Hij heeft de indruk dat de problemen die nu met de Marktvisie onder controle moeten komen, vooral in Nederland spelen. “In bijvoorbeeld Engeland en de Verenigde Staten worden contracten nog veel verder dichtgetimmerd en bestaat minder mededogen met noodlijdende bouwers.” Ook in andere sectoren als bijvoorbeeld de offshore is dit minder een thema.

Geen ommezwaai

Moonen verwacht dat de afspraken uit de Marktvisie geen directe ommezwaai teweegbrengen. “Velen in de sector benaderen projecten technocratisch en ervaren thema’s als samenwerking en houding en gedrag als ‘soft’, maar daar ligt toch echt de kern van het probleem. Er is een wereld van verschil tussen projectmanagers die elke vrijdag met elkaar een biertje drinken en bespreken waar ze echt mee zitten, en degenen die het contact beperken tot de bouwvergaderingen. Harde bewijzen zijn er niet, maar ik denk te weten welk project soepeler verloopt tijdens de uitvoering.”

De brokken worden bij inschrijving als bij een satéstokje aan elkaar geregen

Moonen zette zijn jarenlange ervaring om in een praktisch en gloednieuw boek: Contracteren en aanbesteden. Projecten als de Zuidasdok, Coentunnel en A15 MaVa zijn volgens hem vaak zo complex geworden dat een proces alleen behapbaar is door het te knippen in verschillende onderdelen en disciplines: “De brokken worden bij de inschrijving als bij een satéstokje aan elkaar geregen en dan is het niet vreemd dat alle losse eindjes niet naadloos op elkaar aansluiten. Niemand kan bij zo’n omvang nog alle risico’s overzien. Er ontstaat bijna altijd een mismatch tussen de verwachtingen over wat de opdrachtgever denkt te hebben aanbesteed en de opdrachtnemer verwacht te moeten uitvoeren”, vat Moonen een belangrijke bron van miscommunicatie samen.

Wringen

De huidige praktijk is dat partijen zonder verdere afstemming buiten aan de slag gaan in de wetenschap dat het vroeg of laat gaat wringen. Een extra herijkingsronde na gunning zou veel ellende kunnen voorkomen, door zoveel mogelijk grijze punten zwart of wit te kleuren. “Zorg dat vooraf de grootste onduidelijkheden zijn opgehelderd. De meeste claims gaan over de relatie van het object in zijn context, dus tegenvallers in de ondergrond, afgegeven vergunningen of de staat van het bestaande areaal. En over onduidelijkheden in het contract natuurlijk. Stem die in zo’n herijkingsmoment goed met elkaar af om later gedoe te voorkomen.”

Ook het opstellen en werken met een gezamenlijke risicolijst voorkomt al veel discussie en claims, is de stellige overtuiging van Moonen. “Dat kan meteen werken als een goed communicatiemiddel tussen partijen.”

Reageer op dit artikel

Gerelateerde tags

Lees voordat u gaat reageren de spelregels