nieuws

‘Bouwen hoort meer te zijn dan stenen stapelen’

bouwbreed

Stenen zijn nu eenmaal makkelijker dan bomen. Een scherpe scheiding tussen die twee is in de ogen van directeur Sylvo Thijsen van Staatsbosbeheer niet nodig. Hij gelooft niet in enkel rode en groene contouren.

De oud-CEO van Grontmij zet zich sinds een jaar met hart en ziel in voor de organisatie die in opdracht van het Rijk de bossen en gronden beheert en openstelt voor mensen. Hij kiest zijn woorden zorgvuldig en waakt ervoor geen parallellen te trekken met zijn oude werkgever.

Dertig jaar hield hij zich bezig met de grillen van de aandeelhouder en zwaaide hij de scepter van een louter commerciële organisatie. Toen de cijfers tegenvielen ging hij op een abrupte manier weg. Thijsen voerde sollicitatiegesprekken in het Midden-Oosten en de Verenigde Staten, maar koos uiteindelijk voor een geheel nieuwe richting binnen Nederland en solliciteerde naar de functie als directeur Staatsbosbeheer. “Mijn vader heeft als bosbouwer bij Staatsbosbeheer gewerkt en ik heb landschapsarchitectuur gestudeerd. Deze functie past bij mijn roots . Ik ben terug in de echte wereld met echte projecten en kom trouwens voor een deel dezelfde aannemers en ingenieursbureaus tegen.”

Hij heeft zich naar eigen zeggen zelf een kwartslag gedraaid om de organisatie te leiden en heeft meer oog voor de maatschappelijke factor gekregen. “De bouw kan nog veel leren van het idee van ‘social engineering’. We investeren makkelijker in stenen dan in bomen, maar bouwen hoort meer te zijn dan stenen stapelen. We hebben de afgelopen jaren veel ruimte gebruikt met de bouw van overcapaciteit. Die leegstand zal leiden tot rotte kiezen met verloedering en sociale onveiligheid.”

Het is geen geheim dat hij de zakelijke component meebrengt en Staatsbosbeheer op een meer commerciële manier zal restylen, maar wel als maatschappelijke onderneming.

Daarbij zijn harde maatregelen onvermijdelijk en gaat het aantal werkplekken tot 2018 terug met 200 naar totaal 800. De afgelopen jaren ging al de helft van de informatiecentra dicht.

De natuur profiteert van eventuele winst. Thijsen wil daarbij scherper kiezen voor aaneengesloten robuuste natuur en gevarieerde landschappen. Beleven, beschermen en benutten staan hoog in het vaandel. Waarbij de Amerikaanse ‘National Parcs’ met ecolodges en voorzieningen als voorbeeld gelden hoe natuur en een commerciële exploitatie op een goede manier samengaan.

Het strategisch inzetten van de grote grondportefeuille is daarbij uitdrukkelijk bespreekbaar, maar alleen vanuit de brede visie op natuurbeheer en ontwikkeling. Het bezit is verspreid over vele duizenden locaties, waaronder honderden oude stortlocaties en kleine natte natuurgebiedjes die bij de ruilverkavelingen overbleven. “Gebieden die toen niemand wilde hebben, omdat ze onrendabel zijn in het beheer.” Hij weigert te spreken van een ‘rode koers’, maar beaamt dat “vergroenen en vergoeden” hand in hand moeten gaan.

Thijsen is de helft van zijn tijd op pad om te praten met de mensen in het veld. De andere helft gaat op aan het stroomlijnen van de eigen organisatie en het onderhandelen met derden. Er moet veel worden afgestemd en geregeld met provincies, waterschappen en zorginstellingen. Direct zijn er duizend mensen bij Staatsbosbeheer aan het werk, maar indirect zeker nog eens zo’n 6000 tot 10.000. Daarvan krijgen via de reclassering en andere trajecten 600 tot 700 mensen een kans op leer-werkplekken of als alternatieve straf.

De gesprekken over de toekomst van het natuurbeheer met provincies als Brabant, Drenthe en Groningen verlopen voorspoedig. De druk op de ruimte in de Randstedelijke provincies is een stuk hoger en die onderhandelingen verlopen dan ook een stuk trager. “De krachten rond Schiphol en de havens van Rotterdam en Amsterdam zijn groot en dat snap ik ook.” Toch zou Thijsen het zonde vinden als de 7 miljoen bewoners van de Randstad alleen daarbuiten zouden kunnen recreëren en rust vinden. Idealiter ziet hij de Randstad als een groene metropool op wereldniveau waarbij de steden overlopen in meer groene woongebieden en plekken om te recreëren en te werken.

De Vinex-wijken net buiten de grote steden vindt hij te krap van opzet. “Een gemiste kans om zo weinig groen te betrekken in een woongebied. Mensen willen tochhet allerliefste een huisje met een tuin. Voor Staatsbosbeheer ziet hij daarbij een uitdrukkelijke rol om aan te sluiten op de woongebieden en ruimte te bieden om rust en groen te vinden. “De Randstad is een prachtig en afwisselend gebied met grote steden grenzend aan de Utrechtse Heuvelrug, de duinen, het pleistoceen en de veengebieden. We zullen ook investeren in die koppeling met de grote steden en extra letten op de toegankelijkheid.” Zo ligt bijvoorbeeld Fort Ruigenhoek vlak bij Utrecht, maar mensen vinden de doorgang langs de ring niet makkelijk en zo blijft het gebied onbenut voor recreatie.

CV

Sylvo Thijsen (1959). Na zijn studie landschapsarchitectuur aan de Universiteit Wageningen trad hij in 1984 in dienst bij Grontmij als adviseur bos- en landschapsbouw. Na verschillende functies bij het ingenieursbureau nam hij in 2001 plaats in de raad van bestuur. Vanaf 2003 was Thijsen CEO, maar eind 2011 stapte hij abrupt op na tegenvallende cijfers. In april 2013 werd Thijsen door het kabinet benoemd als directeur Staatsbosbeheer.

Kerncijfers Staatsbosbeheer (2012)

4.153.000 hectare totale oppervlakte NL (100%), waarvan

551.000 ha bebouwd gebied (13%)

104.000 ha infrastructuur (2,5%)

2.209.000 ha oppervlakte agrarisch terrein (53%)

510.000 ha oppervlakte natuur (12%)

264.138 ha natuur in beheer bij Staatsbosbeheer (6,36%), waarvan

23.247 ha in beheer bij derden en

17.000 ha liggend buiten de EHS, verdeeld over 26.000 percelen

50.000 ha jaarlijks in gebruik wordt gegeven aan 5.000 boeren

Bron: LGN5

Reageer op dit artikel
Lees voordat u gaat reageren de spelregels