nieuws

Maanden zwoegen voor honderd jaar onderhoudsvrij dak

bouwbreed

Maanden zwoegen voor honderd jaar onderhoudsvrij dak

“Ons meest bijzondere project ooit”, noemt managing director Paul Heerkens van Zoontjens het dak van La Fondation Louis Vuitton in Parijs. De eisen aan het gebouw van architect Frank Gehry zijn zo hoog dat de Nederlandse specialist op het gebied van dakbestrating vier jaar werkte aan het ontwerp en een half jaar aan de uitvoering. “We hebben een dak gebouwd voor honderd jaar gebruik, waarop je onderhoud kunt plegen met een 7 tons machine.”

Het centrum voor moderne kunst in het Bois de Boulogne oogt als een geschubt reptiel. Het is opgebouwd als een schip met glazen koepelzeilen die de bezoeker beschermen wanneer deze zich buiten tussen de bouwdelen beweegt. De platte daken, samen goed voor 1500 vierkante meter terras, hebben verschillende hoogtes. Zoontjens heeft vijf terrassen aangelegd. Deze zijn niet alleen honderd jaar onderhoudsvrij – op schoonmaak na – ook kunnen zij het gewicht dragen van de onderhoudsvoertuigen op rupsbanden waarmee koepels worden onderhouden.

De rupsvoertuigen staan permanent op het dak. De zwaarste weegt 7 ton. Wanneer het voertuig wordt afgesteund, staat het op vier poten, waardoor de puntbelasting enorm toeneemt. Zoontjens heeft het dak daarom berekend op een maximale belasting van 20 kilonewton per tegel. Dit vraagt niet alleen supersterke tegels – de zwaarste tegels zijn opgebouwd uit 14 centimeter dik gewapend beton met daarop een afwerklaag van 3 centimeter natuursteen – maar ook een zeer degelijke onderconstructie. Aangezien alle bekabeling onder de terrassen doorloopt, moet de afwatering bovendien perfect zijn en moest het terras op tegeldragers liggen. Heerkens: “De basis van de terrassen wordt gevormd door constructieve betonplaten, namelijk de daken van de bouwdelen. Daarop ligt een isolatiepakket van foamglas, 14 centimeter dik, met bitumen dakbedekking. En daar weer bovenop moesten wij tegeldragers aanbrengen. De crux is de drukverdeling, want de tegels mogen niet breken op de hoeken en de tegeldragers mogen niet scheuren of wegzakken in de isolatie. We begonnen met pvc-buizen met een voet- en een bovenplaat, 26 centimeter in doorsnee en met een wanddikte van 14 millimeter. Dat was niet voldoende. Toen hebben we er een drukverdeelplaat onder gelegd van 5 centimeter zeer harde kunststof. Daaronder ligt weer een bitumen schijf, ter bescherming van de dakbedekking. De buizen zijn onderling gekoppeld met buizenklemmen en draadeinden. Zo hebben we het hele systeem opgebouwd.”

Zoontjens heeft er vier jaar over gedaan om het dak ontwikkelen, omdat elk deeltje moest worden uitge-engineerd. De drukverdeelplaten zijn bijvoorbeeld iets asymmetrisch en voorzien van afgeronde hoeken, om te voorkomen dat de randen in de dakdekking snijden en te zorgen voor een goede afwatering. In het werk zijn de onderplaten steeds uitgevuld bij oneffenheden, de bovenkanten zijn waterpas,de voeten zijn met laser ingemeten om zeker te weten dat het bovenelement vlak ligt. En bij de hoeken en kolommen moest het bedrijf alles in het werk inmeten, want er was geen BIM-model.

Heerkens: “Er waren zoveel details nog niet uitontwikkeld in dit gebouw dat leveranciers en onderaannemers van alles in het werk hebben moeten ontwikkelen. Elk paneeltje van de gevel is hier anders, alles is apart berekend en er zijn heel veel studiebureaus aan te pas gekomen. Wij moesten vooral bepaalde randdetails nog tijdens de uitvoering ontwikkelen, omdat de ontwerpdetails van de aansluiting van het dakterras op het gebouw nog niet bekend waren. En dat deden we terwijl iedereen erverheen sjouwde – en de laatste twee maanden zelfs dag en nacht. Maar ze zijn ons financieel wel tegemoetgekomen. Het is dan ook het duurste dakterras ter wereld geworden, denk ik.”

Dit project heeft Zoontjens een naam en ervaring opgeleverd die meteen zijn vruchten afwerkt. “We hebben bijvoorbeeld de opdracht gekregen voor de dakterrassen op het Confluence Museum in Lyon. En ook vanuit La Défense toont men interesse in ons dak. Daar hebben ze namelijk al sinds de oplevering last met lekkages, doordat de betonnen tegeldragers gebruiken en er veel te veel aansluitingen zijn. Wij denken dat we dat kunnen vervangen en voorzien van soortgelijk systeem. Dat gaat om tientallen duizenden vierkante meters. En in Frankrijk ligt nog veel meer dakbestrating op maaiveldniveau.

Projectgegevens

Opdrachtgever: LVMH

Architect: Frank Gehry

Landschapsarchitect: ALEP

Projectmanagement: Quadrature Ingenierie

Constructeur: Setec Batiments

Hoofdaannemer: Vinci

Onderaannemer glazen zeilen: Eiffage Construction Metallique

Dakterrassen: Zoontjens

Frank Gehry ontwierp een soort schip met glazen zeilen voor het Bois de Boulogne in Parijs. Foto LVMH. 

Reageer op dit artikel

Gerelateerde tags

Lees voordat u gaat reageren de spelregels