nieuws

Rijden in een Maserati niet passend, maar geen spijt

bouwbreed Premium

De omstreden oud-bestuursvoorzitter van Rochdale, Hubert Möllenkamp moest zich gisteren verantwoorden voor de parlementaire enquêtecommissie woningcorporaties. Hij heeft alleen spijt van de luxe personeelsfeesten.

Met een strak gezicht betrad Möllenkamp om 9.30 uur vrijdag de enquêtezaal. Bang voor de media was hij via de achteruitgang binnengekomen.

“Een hetze”, vond Möllenkamp alle aandacht die de laatste zeven jaar op hem gericht was. Zonnekoninggedrag? Nee, dat deed Rochdale en de sector te kort, hield hij de commissie voor.

De Maserati was al gauw onderwerp van gesprek. Toen het personeel hem op het gebruik van deze opvallende auto in 2006 aansprak, drong het bij Möllenkamp door. Met chauffeur waren de kosten: 8.475 per maand ex btw. “Binnen zes weken hebben we hem weggedaan. Ik ben gaan rijden in een oude Volvo die nog op de zaak stond.” De Maserati verdween volgens hem ruim een jaar in een loods. Toen de Volvo vervangen werd door een Audi A8 met chauffeur, ging Möllenkamp weer privé rijden in de Maserati, die nog steeds betaald werd door Rochdale. “In de Audi mocht ik zitten, maar niet zelf in rijden”, verklaarde Möllenkamp zijn gedrag. Dat de auto jaren later nog steeds niet van de hand was gedaan, was vanwege fiscale voordelen, zei hij gisteren. “Het was voordeliger de auto drie jaar aan te houden, anders moest de bpm terugbetaald worden en de auto met verlies verkocht worden.”

Begrijpt u mijn verbazing? sprak commissielid Wassila Hachchi. Was het passend om in een Maserati te rijden bij een corporatie die sober zou moeten werken? Lange stilte. Möllenkamp, zachtjes: “Nee”. Toch vond hij het te verdedigen “in de context”. Iedere corporatiemedewerker had toestemming om jaarlijks acht á tienduizend kilometer privé te rijden in een leaseauto. Dus waarom hij niet?

Personeelsfeesten

Meer spijt had hij van de personeelsfeesten. Die waren luxe: twee dagen feest, vrijdag en zaterdag. Inhuren van helikopters en Hans Klok was geen uitzondering. Dat was normaal in corporatieland. “Ik kan zo twintig corporaties noemen die dat deden. Zelfs met al het personeel naar Barcelona.”

Als bestuur kwam je daar niet vanaf. “Het was een verworven recht van de personeelsvereniging. We kregen geen toestemming van d e ondernemingsraad om dat anders te doen.” Wel werden feesten later teruggebracht naar één dag, en later één avond.

Möllenkamp leeft na zijn onvrijwillige ontslag van geld van vrienden en familie, zei hij. Hoe zat dat met de Spaanse villa waar hij woont? “Ik woon niet in een villa. Ik woon in een huurhuis van een kennis.” Möllenkamp mocht gaan. Door de achteruitgang.

Reageer op dit artikel