nieuws

Afgedankt vlakglas op weg naar cradle-to-cradle

bouwbreed

Afgedankt vlakglas vindt in toenemende mate zijn weg naar de recycling. Vlakglas Recycling Nederland wil het percentage daarin van glas uit de bouw snel verder opkrikken door promotie van gescheiden inzameling. Want daar gaat het nog vaak mis.

In 2012 heeft Vlakglas Recycling Nederland (VRN) 85.600 ton vlakglas ingezameld en aangeboden voor recycling. Ter vergelijking: bij de oprichting van de stichting in 2002 lag de opbrengst nog drie maal lager. De verklaring voor het succes? Een beter inzamelingssysteem en grote technische vooruitgang. De VRN denkt daardoor binnen twee jaar opnieuw een sprong te kunnen maken: van 20 procent nu naar 25 procent in 2015.

In theorie is vlakglas voor honderd procent herbruikbaar en zijn er geen nieuwe grondstoffen voor nodig – een echt cradle-to-cradle product dus. Maar verontreiniging ligt altijd op de loer. Een bak vol resten floatglas is prachtig recyclebaar, maar één draadglasruitje ertussen en het wordt al een stuk lastiger. Glas uit gebouwen die met de sloopkogel zijn geveld, is al helemaal niet terug te winnen. “Om dat toch in de recycling te krijgen, moeten we veel meer gescheiden inzamelen. En er is dwingender regelgeving nodig”, zegt VRN-directeur Cor Wittekoek. In 2008 ging een kans verloren, toen strenge EU-regelgeving sterk werd afgezwakt.

Op initiatief van glasproducenten en -handelaren zette VRN de afgelopen tien jaar een landelijk inzamelsysteem op met 350 innamepunten met gediplomeerde acceptanten. Daar kunnen schilders, glaszetters, slopers en aannemers met glasafval terecht. Het wordt bekostigd met de verwijderingsbijdrage op dubbelglas.

Een groot deel ervan wordt in België verwerkt bij Maltha Glasrecycling. Dat beschikt over verfijnde scheidingstechnieken. Na een eerste schifting worden handmatig de grootste onzuiverheden verwijderd. Folies worden verwijderd en na crushen vissen magneten ijzerdeeltjes weg. Een ‘eddy current-machine’ verwijdert non ferro-delen. Voor verwijderen van keramiek, steen en porselein beschikt de fabriek over geavanceerde lasertechniek. Gedetecteerde deeltjes worden uit het glas geschoten met lucht.

Ovenschotels

Verwijdering van die deeltjes is belangrijk omdat ze een andere smelttemperatuur hebben. Bij verpakkingsglas is het probleem dat mensen glazen koffiekannen, ovenschotels, kacheldeurtjes en magnetrondeuren in de glasbak gooien: die hebben al snel een smelttemperatuur van 2500 graden. Standaardglas smelt al bij 1400 tot 1500 graden Celsius.

Recycling van vlakglas is vooral lastig doordat het gewoonlijk vast zit in een kozijn. Is 1 op 1 hergebruik van glas als product een optie? Enkele sloopbedrijven proberen het, maar er zijn volop hindernissen. Bij hoge gebouwen is verwijdering omslachtig, uitwassen van beton kan glas mat maken en uit een sponning halen is gevaarlijk, omdat glas scherp is. Bij dubbelglas raakt de randafdichting beschadigd. In het kader van Levens Cyclus Analyse (LCA) bekijkt de glasbranche nu of serieuzer inzet op hergebruik zonder omsmelten interessant is.

Het leeuwendeel van het glas zal toch via de smeltoven het eeuwige leven moeten bereiken, denkt Wittekoek. Shredderen van vlakglas met kozijn en al (hout blijft drijven) bleek bij een Antwerpse proef nog te kostbaar. Recyclingpercentages zoals bij verpakkingsglas (90 procent) lijken alleen mogelijk met hoogwaardige Post Shredder Technologie (PST). “Met PST worden autowrakken na shredderen verdeeld in unieke reststromen, waaronder glas. Kunnen wij dat ook doen – betaalbaar – dan wordt vlakglas echt een cradle-to-cradle product.”

Reageer op dit artikel

Gerelateerde tags

Lees voordat u gaat reageren de spelregels