nieuws

Ankers voor trekzone hebben geen last van water

bouwbreed

De ankers van Fischer voor de trekzone kunnen zelfs worden verlijmd als er een laag water op het betondek staat. Dat bewijst de trekproef die de fabrikant driemaal daags uitvoerde op zijn stand in de Bouwbeurs.

Met de vernieuwing van het Bouwbesluit vorig jaar mei traden ook nieuwe regels in werking over de ankerstaven. Vooral aan ankers in zones die op trek worden belast, worden sindsdien hogere eisen gesteld. “In praktijk gelden die eisen voor alle ankers”, verduidelijkt Peter Sleenhof van Fischer, “tenzij de constructeur kan aantonen dat de plek waar hij voor bestemd is op geen enkele manier blootstaat aan trek. Maar dat is doorgaans geen sinecure.”

Voor op trekbelaste zones heeft Fischer speciale ankerstaven met een conusvorm aan het uiteinde. Die conus duwt het anker terug omhoog wanneer een betonnen ligger na een belasting waaronder die iets doorboog, weer terugveert naar de oude positie. Ankers zonder zo’n kegel slippen onder de afwisselende belasting langzaam maar zeker uit hun boorgat. Al kan dat soms jaren duren.

Sleenhof: “De conus op de ankerstaaf kan zijn werk alleen doen als de hars waarmee het boorgat is afgevuld niet hecht aan het staal maar alleen aan het beton. Het anker wordt dus opgesloten maar niet gefixeerd. De harsprop staat de conus de vereiste beweging toe, waardoor het anker op zijn plek blijft.”

Dergelijke bespiegelingen gingen veel te ver voor de gemiddelde bezoeker die vorige week langs de stand van Fischer op de Bouwbeurs trok. Die was vooral geïnteresseerd in hoeveel zo’n anker kan hebben en onder welke omstandigheden je het moet aanbrengen. Over dat laatste lieten Sleenhof en consorten weinig misverstand bestaan: onder alle omstandigheden. “Als het regent en er een plas water op het beton staat is dat geen reden om naar een ander klusje uit te kijken. De uithardingstijd van de hars is onder natte omstandigheden wat langer, vier minuten in plaats van de geruikelijke twee (bij een omgevingstemperatuur van 20 graden Celsius), maar het hardt gewoon uit en de eindsterkte is er niet minder om.”

Gewicht

Driemaal daags levert Fischer op de beurs het bewijs door ankers in een betonblok te lijmen en ze vervolgens aan een trekproef te onderwerpen. Eerst mogen de bezoekers raden hoeveel gewicht er aan het anker M12 kan hangen. “Tien van die betonblokken van 30 kilo?”, vraagt Sleenhof terwijl hij een blok laat stuiteren om te bewijzen dat het echt geen lichtgewicht is. Dertig blokken? De omstanders doen een gooi. Degene met het grootste vertrouwen in de verbinding noemt een aantal van vijftig. Daarna stelt Sleenhof zijn hydraulische pomp in werking waarmee hij de gewenste trekkracht kan uitoefenen. Bij vijftig blokken, oftewel 1500 kilogram geeft het anker nog geen krimp. Sleenhof trekt door naar 3000 kilo, honderd blokken. Er gebeurt nog niets. Voorzichtig pompt hij verder. Pas bij 4200 kilo volgt een knal en loopt de pomp leeg. Het anker blijkt bezweken op staalbreuk.

Dan gaat Sleenhof door naar eenzelfde anker in een ander blok, dat in een aquarium onder een laagje water staat. De hars heeft inmiddels vier minuten tijd gehad om uit te harden en Sleenhof brengt zijn testinstallatie aan. De proef van zojuist wordt herhaald met dezelfde spanningsopbouw, waarbij Sleenhof voldoende pauzes inbouwt zodat de omstanders hun verbazing kunnen uiten. Het anker bezwijkt uiteindelijk bij 4300 kilogram, ook op het staal. Nu alle gevaar geweken is durven de omstanders naderbij te komen om de breuk van dichtbij te aanschouwen. Dat hadden ze duidelijk niet verwacht, zo’n kracht voor zo’n klein ankertje. “Maar wij moeten onze spullen leveren met een veiligheidsmarge vier”, besluit Sleenhof. “Je moet wel wat reserve inbouwen natuurlijk.”

Reageer op dit artikel

Gerelateerde tags

Lees voordat u gaat reageren de spelregels