nieuws

Gedrukte damwand maakt weg vrij voor historische resten Domplein

bouwbreed

Een tussen de archeologische resten trillingsvrij gedrukte damwand en een betonnen dak dat nog voor het opgraven is geconstrueerd, rustend op de vier pijlerfundamenten van de in 1674 door een tornado verwoeste gotische Domkerk. Dat vormt het decor van de archeologische opgravingssite Domplein Utrecht.

Het diepste punt van de toekomstige toeristische attractie Domplein is deze week bereikt. Vanaf 2 juni 2014 kunnen bezoekers terecht in Schatkamer II: de enige plek waar onze vaderlandse geschiedenis keurig en herkenbaar ligt opgestapeld in de grond, van de Romeinen tot nu, en zodanig verdeeld over de aardlagen dat zij eenvoudig deduceerbaar is. Initiatief Domplein realiseert op 4,5 meter diep een ondergronds wandelparcours langs deze historische resten, aangekleed met licht, beeld en virtuele rondleidingen door de gebouwen die er eens stonden. De 350 vierkante meter grote locatie tussen de Domkerk en haar toren werd in 1949 al opgegraven door professor Van Giffen, waarmee het eenvoudiger werd om toestemming te krijgen, en gemakkelijker om de juiste positie van de damwand te bepalen: de professor liet een uitgebreid siteplan na met de belangrijke vondsten, aangegeven middels driepuntsmetingen.

Projectleider Robert Hoegen van Ex-Situ Archeologie: “We hebben eerst een aantal proefgravingen verricht, om te kijken of het plan overeen kwam met de werkelijkheid. Dit wilden we ondersteunen met grondradarmetingen, maar dat werkte helaas niet, omdat de ondergrond te vol zit met kabels en dergelijke. Uiteindelijk hebben we driehonderd sonderingsboringen gedaan, om te kijken of we op iets hards zouden stuiten. Pas toen dat niet het geval bleek, heeft Van Halteren Infra de damwanden gedrukt.” Hoofdaannemer Van Zoelen uit Utrecht kwam op het idee om het definitieve dak te maken vóórdat de site werd ontgraven. Dit heeft het voordeel dat het opgravingsteam geen stempels tegenkwam. In het betonnen dak zijn gaten vrijgehouden, waardoorheen de graafmachines van de Theo Pouw Groep hun lading konden afgeven. Eerst werd van bovenaf gegraven, later reden ook onder het dak kleine graafmachines rond.

Nu het diepste punt is bereikt, worden de gaten gedicht. Drie ovale glaspanelen blijven doorzicht bieden.

De volgende fase is de aanleg van de loopbrug. Deze moet de bezoeker het gevoel geven dat hij de archeologische resten onder handbereik heeft – terwijl die in feite steeds veilig zijn. Om de resten te beschermen tegen de gevolgen van opgraving, dient de ruimte voortdurend vochtig te worden gehouden. LBP|Sight is verantwoordelijk voor de installatie die dit moet bewerkstelligen: de tweede in zijn soort ter wereld.

Reageer op dit artikel

Gerelateerde tags

Lees voordat u gaat reageren de spelregels