nieuws

‘Jammer dat sonderen relatief weinig aandacht krijgt’

bouwbreed

Rommy Robijn heeft alle belangrijke ontwikkelingen in het grondsonderen en -boren meegemaakt. De werknemer van Wiertsema & Partners zit al vijftig jaar in het vak. ‘‘Sonderen heeft door zijn diversiteit veel meer waarde gekregen. Dat maakt het werk nog steeds interessant.’’

Via een familielid rolde de lts’er in 196 3 in het sondeervak dat destijds nog redelijk in de kinderschoenen stond. Destijds zaten er nog drie medewerkers op de kleine vrachtwagens. De één verankerde de vrachtwagen met grondankers, de ander drukte de conus van het sondeerapparaat met hydraulische kracht in de grond en de derde maakte op mm-papier een sondeergrafiek. “De sondeerinstallatie bestond uit een stalen stang met een binnenbuis die met hydraulische vijzels in de grond werd geperst om de grondweerstand te bepalen. Wij leverden de sondeergegevens destijds af aan kantoor die op basis van de daar verder uitgewerkte grafieken de funderingsberekeningen maakten”, zegt Robijn die op diens vrije vrijdagmiddag thuis in Almelo, middels foto’s en een ijzeren geheugen, nog veel kan vertellen over de technische ontwikkelingen en veranderingen in het sondeervak.

Handmatig

Bij zijn eerste werkgever van Es Rossmark voerde Robijn in die beginjaren zelfs nog handmatige sonderingen uit. In de barre kou of op een gure herfstdag zeker geen pretje. Hij draaide 63 keer aan een slinger om de sondeerstang 1 meter de grond in krijgen. Later werd de sondeerstang aangedreven door een generator en ging het een stuk makkelijker. “Het sondeerwerk in het veld was vroeger een stuk zwaarder dan nu. Op moeilijk begaanbare locaties (rupsvoertuigen bestonden in de jaren zestig en zeventig nog niet) werden de vrachtwagens vastgezet met grondankers. Bij een sondering van een drinkwaterwinningsgebied in Denekamp werd de vrachtwagen 10 à 15 ton verzwaard met loden broodjes om heel diepe sonderingen te kunnen maken. Dan wilde het ook wel eens gebeuren dat de conus tijdens het boren afbrak. “Met waterdruk spoten we dan een buis om de sondeerstang heen om de conus weer naar boven te kunnen trekken. Zo’n element was heel kostbaar, dus die liet je niet in de grond zitten”.

De grootste verandering die hij in zijn carrière meemaakte was de verplaatsing van het sondeerapparaat van achter naar het midden van de vrachtwagen. Daardoor werd er beter gebruik gemaakt van het gewicht van de vrachtauto en was verankering van de wagen overbodig.

De eerste generatie elektronische so ndeerapparaten bleek niet zonder meer tijdsbesparend. “Integendeel, deze methode was arbeidsintensiever dan mechanisch sonderen. De kabel die door de stang heen liep, mat allerlei grondparameters uit de conus. Ik moest elke keer de kabel meenemen en bij het opzetten van de volgende stang aantrekken. Nu werken we zonder kabels. Een infraroodcamera op het sondeerapparaat communiceert draadloos met de computer waar alle gegevens worden geregistreerd. Daardoor kan tegenwoordig slechts één persoon op de sondeerwagen het werk doen!”

Het uitzetten van de sondeerpunte n gebruikmakend van GPS geeft Robijn momenteel de grootste voldoening. “We sonderen de laatste jaren veel op de waterkeringen om de grond te kunnen toetsen op waterdoorlatendheid en stabiliteit. Ik vind het wel jammer dat grondmechanica en het beroep van sondeerder relatief weinig aandacht krijgen. Er worden helaas steeds minder sonderingen uitgevoerd in Nederland. Terwijl het een van de belangrijkste ac tiviteiten is om goed gefundeerd te kunnen bouwen!”

Reageer op dit artikel

Gerelateerde tags

Lees voordat u gaat reageren de spelregels