nieuws

‘Wij namen risico’s om de bouw te helpen’

bouwbreed

Bouwen is vertrouwen. Je nek uitsteken om de economie op gang te helpen. Dat is in een notendop de visie van de relatief jonge Tilburgse wethouder Berend de Vries. Zijn verhaal lijkt op dat van oud-minister Camiel Eurlings. Met één wezenlijk verschil. Thomas van Belzen

In het historische pand waar de plannen voor de Piushaven in het klein te bewonderen zijn, doet hij zijn verhaal. Aan de muur hangen krantenknipsels van een lokaal dagblad. De teneur: de bouwplannen van de haven zijn naar beneden bijgesteld. De crisis heeft daar maar indirect mee te maken, nuanceert De Vries. “De omslag in het denken was daarvoor al gemaakt door stedenbouwkundige Riek Bakker: van individuele ontwikkelaars die allemaal hun eigen ding deden naar een gezamenlijke, gefaseerde aanpak. In België doen ze dat al langer. Organisch groeien.”

Rondom de gehavende Piushaven bruist het van de activiteit. Tal van torenkraanmachinisten kijken uit over de plek waar industriële bedrijvigheid plaatsmaakt voor woningbouw.

In Tilburg gaat ondanks de crisis het bouwen door. Zij het trager dan de bedoeling was. Er is een lichtpuntje. In 2013 trekt de bouwproductie aan. Twee grote gebiedsontwikkelingen vragen in de oorspronkelijke textielstad aandacht: De Spoorzone en de Piushaven. Elk project heeft zijn eigen wethouder. Berend de Vries begeleidt de metamorfose van de Piushaven van 1,5 kilometer lang. Die opknapbeurt staat gelijk aan de bouw van ruim duizend woningen. Marieke Moorman bekommert zich over de Spoorzone. Daar komt een nieuwe Hogeschool en eveneens veel woningbouw. “We houden geen onderlinge competitie wie het snelst bouwt”, lacht de 35-jarige Berend de Vries. “Maar we houden elkaar wel scherp.”

Kale bouwput

Het groeien gaat niet vanzelf. De Vries moest in 2010 ingrijpen met een investeringsfonds van 4 miljoen euro. Woningen die niet verkocht worden neemt een Tilburgse woningcorporatie in beheer. “Om de vaart er in te houden” is een bedrijf aangekocht dat op een cruciaal punt van de Piushaven zetelde. Hij wijst het aan op de bouwtekening. “Precies daar komt de brug. Het is de poort van de haven. Daar wil je niet jarenlang tegen een kale bouwput kijken.”

De gemeenteraad dacht er uiteindelijk ook zo over. “Maar dat was zeker geen appeltje eitje. Het was het verhaal van ‘wij gaan iets doen omdat niemand anders het gaat doen’. Er is geen bank die zegt ‘wij financieren de risico’s wel’. Onze rol was risico’s pakken en mogelijk verliezen nemen.”

Vanwaar dit gebaar? Waarom risico’s lopen als je weet dat het crisis is en blijft? “Het is puur een vertrouwenskwestie”, beargumenteert De Vries. “Ik deed het vanuit het besef dat je moet doorbouwen. Het kan niet zo zijn dat je twee projecten afrondt en dat het plan dan weer even stilvalt. We willen kortweg laten zien dat er op een heleboel plekken wordt gebouwd. Dat we de stroom op gang houden. Voor het lokale bedrijfsleven is dat van belang, maar ook voor de consumenten die moeten besluiten hier te gaan wonen.”

Betrokkenheid

Zijn aanpak lijkt de eerste vruchten af te werpen. “Steeds meer ondernemers willen iets beginnen in de Piushaven”, weet De Vries.

Een Belgische stedenbouwkundige draagt bij aan het succes. “En het is geen wetenschap, maar ik denk dat we geluk hebben dat een van de ontwikkelaars uit Tilburg komt. Dat leidt tot veel betrokkenheid. Ontwikkelaars kwamen bijvoorbeeld zelf met het idee iets aan de lelijke plekken in het gebied te doen.”

Harde gesprekken met ontwikkelaars waren er ook. Zo moest het plan voor een appartementgebouw met een “ongelukkig ontwerp” worden verdund. “Dat deed pijn bij de ontwikkelaar maar ook bij ons. Wij schoten er 2 miljoen euro bij in. Maar het was logisch dat we dit soort bewegingen maakten op een paar plekken.”

De mensen uit de omgeving moeten de Piushaven herontdekken, zegt De Vries. Daar is het “levend podium” voor bedoeld. Soms draait er een film op het water, een andere keer is er een drakenbootrace of een tennistoernooi. “De stad komt met dat soort dingen. Iedereen legt geld in. Zo kunnen we vijf jaar lang leuke dingen doen.”

Doorbouwen. Investeren. De schop de grond in. Afgekeken van Camiel Eurlings? “Ik ben niet zo van asfalt. Ik zet me liever zo in voor een mooie binnenstad met een blijvende waarde. Maar van het begin tot het eind bracht hij heel goed de boodschap van ‘jongens we gaan het afmaken’. Los daarvan. Ik doe het niet alleen. Een mix is van belang. Met een goede projectleider en een stedenbouwkundige die de taal van de ontwikkelaar spreekt.”

Mooi verhaal. Kan de bouw ook rekenen op meer investeringsfondsen? “Dat is niet te betalen”, lacht de wethouder. “Dit soort oplossingen kun je alleen op plekken doen die echt belangrijk zijn, maar in de Spoorzone doen we iets soortgelijks. Er moet een nieuwe Hogeschool komen, maar de directeur had nog allemaal afschrijvingen. De gemeente besloot de drie oude scholen over te nemen. Het is een andere oplos-sing, maar eenzelfde type gebaar.”

Reageer op dit artikel

Gerelateerde tags

Lees voordat u gaat reageren de spelregels