nieuws

projectBouw verwerkingsinstallatie geldverslindend en riskant

bouwbreed Premium

Na tien jaar bouwen is een verwerkingsinstallatie voor kernafval in de Amerikaanse staat Washington voor 50 procent gereed. Er zijn nog grote technische problemen en de kosten bedragen al meer dan 10 miljard euro.

In het zuidoosten van de staat Washington is Bechtel, Amerika’s grootste bouwbedrijf, in opdracht van het ministerie van Energie (DOE) sinds 2001 bezig met het ontwerpen en bouwen van ’s werelds grootste verwerkingsinstallatie voor radioactief afval. Als alles volgens plan verloopt – maar dat is nog

zeer de vraag – zal de Hanford Waste Treatment and Immobilization Plant (WTP) vanaf 2019 200 miljoen liter radioactief en chemisch afval

prepareren en

verglazen. De installatie

beslaat een oppervlakte van

26 hectare en kost minimaal 10 miljard euro. In 2001 schatte DOE de kosten nog op 3 miljard euro.

De 200 miljoen liter radioactief en chemisch slib – met onder andere uranium, strontium-90, technetium-99, chromium-6 en onbekende stoffen – zit nu nog gedeeltelijk opgeslagen in 177 roestende ondergrondse tanks waarvan in elk geval een derde deel lekt en de bodem vervuilt. “Deze radioactieve afvalstoffen zijn een erfenis van de plutoniumproductie die van 1943 op de Hanford site plaatsvond”, zegt Carrie Meyer, woordvoerder van DOE. Volgens Meyer werd de plutonium geproduceerd zonder de stringente voorschriften die nu gelden, waardoor ook radioactief afval in de aanpalende Columbia rivier terecht kwam. “Als de installatie klaar is zullen robots met hogedrukspuiten de ondergrondse tanks een voor een leegspuiten”, zegt Meyer.

Elke robot (kosten 500.000 dollar) is na het reinigen van een tank zo radioactief dat hij in de tank blijft wanneer deze wordt volgestort met grout. Het slib gaat dan eerst naar de voorbewerking waar het water wordt verwijderd en het vaste materiaal wordt gescheiden in hoog- en laag radioactief afval. Daarna moet het in twee aparte verglazingsinstallatie/smeltovens – een voor laag- en een voor hoogradioactief afval – worden verhit tot 1149 graden Celsius en in meerwandige roestvaststalen containers gegoten. Het zal honderdduizenden jaren duren voordat alle radioactieve straling is verdwenen.

Smeltovens

Er is veertig jaar nodig om alle slib op de Hanford site te verglazen. In de voorbewerking- en verglazingsinstallaties zit 35.000 ton staal en 195.000 kubieke meter beton. Een deel daarvan zit reeds in zes betonnen deuren van elk 45 ton (5 x 6 meter) die de smeltovens hermetisch van de buitenlucht afsluiten. Beide ovens zitten achter drie deuren, omdat ze na een aantal jaren zelf zo radioactief zijn dat ze moeten worden vervangen. De complete oven kan dan op rails naar buiten worden gereden waarbij de deuren achter elkaar openen en sluiten zonder dat radioactiviteit ontsnapt. Door gebruik te maken van een precisie laser uit de ruimtevaartindustrie kon Bechtel de deuren plaatsen met een tolerantie van 0.13 millimeter.

Volgens projectmanager John Platt bereikte Bechtel in november 2011 een mijlpaal met het plaatsen van twee 80 ton zware koolstofbedfilters die de emissies van de beide smeltovens zullen zuiveren. De koolstofbedden absorberen kwik en zure gassen waarna thermoskatalytische oxidatoren de organische stoffen en stikstofoxiden afvangen. De luchtzuivering bestaat daarnaast nog uit HEPA-filters (voor vaste deeltjes), scrubbers, afzuigventilatoren en een 40 meter hoge schoorsteen. ‘Al deze componenten zijn nodig om te voldoen aan de eisen voor de emissies van het ministerie van milieu,’ aldus Platt.

Bechtel is nog steeds niet zeker of de installatie in 2019 inderdaad klaar zal zijn. Hoewel de bouw voor zeventig procent gereed is werken de ingenieurs van het bedrijf nog steeds aan het definitieve ontwerp. Volgens een woordvoerder van Bechtel werken ze samen met ‘de beste experts op het gebied van kernafvalverwerking in de wereld’ omdat het gebouw aan zeer hoge veiligheidseisen moet voldoen. Experts van DOE plaatsten in 2011 nog vraagtekens bij het mixen van verschillende radioactieve elementen in de installatie. Bij het mengen van verschillende afvalstoffen moet namelijk worden vermeden dat een kritische massa kan ontstaan.

Het project kwam in 2011 op negatieve wijze in het nieuws omdat verschillende klokkenluiders – waaronder een safety expert van Bechtel – naar buiten traden met klachten over de veiligheid van het ontwerp van de verglazingsinstallatie. Een door energieminister Chu ingestelde commissie concludeerde in december 2011 dat er inderdaad ruimte was voor verbetering, maar geen reden om het project stil te leggen. Naast de bouw van de verglazingsprojecten zijn er nog andere geldverslindende projecten gaande. Zo moeten tientallen ondergrondse ruimten en leidingen waarin plutonium heeft gezeten worden volgestort met grout.

Erfenis

Het radioactieve afval op de Hanford Nuclear Reservation (oppervlakte van 1500 vierkante kilometer) is de erfenis van een nucleair complex dat hier vanaf 1943 werd gebouwd om plutonium te produceren voor de Amerikaanse atoomwapens. De negen kernreactoren van het Hanford-complex produceerde plutonium voor 50.000 kernkoppen waaronder die voor de bom die boven Nagasaki ontplofte. Het complex werd in de jaren tachtig gesloten. Behalve de 177 ondergrondse tanks met radioactieve slurry zijn er nog tientallen gebouwen en stortplaatsen die vervuild zijn met in totaal 710.000 kubieke meter vaste radioactieve afval.

Reageer op dit artikel