nieuws

Gedragscode voor bestuurders nodig

bouwbreed

Wat betreft politieke kleur staan dijkgraaf Henk Tiesinga (CDA) en Tweede Kamerlid Mariko Peters (Groen Links) ver uit elkaar. Wat ze gemeen hebben, is dat ze zelf een verdachtmaking van belangenverstrengeling over zich afriepen. En bovendien dat na onafhankelijk onderzoek hun integriteit kwam vast te staan.

Beiden genieten daarom het vertrouwen van hun achterban. Met als gevolg dat Tiesinga aanblijft als dijkgraaf van waterschap Zuiderzeeland en Peters haar zetel in de Tweede Kamer behoudt. Zonder de onpartijdigheid van de onderzoekers in twijfel te trekken, is het de vraag of hun aanblijven de geloofwaardigheid van bestuur en politiek ten goede komt. We zetten de feiten op een rij.

In de jaren 2003-2009 was Tiesinga tegelijkertijd dijkgraaf en voorzitter van de Koepel Windenergie Noordoostpolder. In die laatste hoedanigheid overlegde hij onder meer met het ministerie van Economische Zaken over subsidiemogelijkheden voor de Koepel.

Het wekte de indruk dat hij twee petten droeg. Bij waterschapszaken die van dijkgraaf, bij Koepelkwesties die van voorzitter. Gevraagd daarnaar door een journalist van Omroep Flevoland benadrukte Tiesinga slechts technisch voorzitter te zijn van de Koepel.

Een communicatieblunder van de eerste orde. In plaats van duidelijk te maken dat zijn Koepelvoorzitterschap een strikte privézaak was, vestigde hij extra de aandacht op zijn positie binnen de club van windenergieleveranciers. De Partij van de Vrijheid trok later openlijk Tiesinga’s integriteit in twijfel en dwong daarmee het waterschapsbestuur zijn gangen te laten checken door een onderzoeksbureau. Waarna een publicitaire tornado onvermijdelijk was.

Peters was al net zo’n communicatieve brekebeen. Als diplomaat regelde ze in 2005 subsidie voor de man voor wie zij een ontluikende liefde koesterde. Net als Tiesinga wekte ze daarmee de indruk van belangenverstrengeling. Ook dit had eenvoudig kunnen worden voorkomen als Peters haar superieuren had ingelicht over de precaire situatie waarin ze door de subsidieaanvraag te behandelen dreigde te belanden. Ook Peters werd landelijk nieuws en evenals de dijkgraaf ging ze vrijuit na een onafhankelijk onderzoek.

Ondanks de bevindingen van de onderzoekers, is de publieke opinie allerminst overtuigd. Dat komt onder meer tot uiting op verschillende internetfora waar verbale rotte eieren de dijkgraaf en de politica om de oren vliegen.

En zij zijn zeker niet de enigen uit politiek en bestuur die in opspraak kwamen door contactueel onvermogen. Denk bijvoorbeeld aan Kamerleden van de PVV die brievenbuspissen en kopstootvechten inzetten als communicatiemiddel en burgemeester Aleid Wolfsen van Utrecht die de landelijke pers haalde omdat hij een krantenartikel dat hem niet beviel uit de pers hield. Noch het gedrag van de PVV’ers, noch dat van de burgervader, de dijkgraaf of de Groen Links-politica had gevolgen voor hun positie. En dat terwijl hun optreden zware schade toebracht aan het aangezicht van politiek en bestuur.

Willen deze hun geschonden gelaat retoucheren, dan is het raadzaam een eenvoudige gedragscode op te stellen voor bestuurders en politici. Die zou moeten luiden dat iedere bestuurder of politicus die door een demonstratie van communicatieve onkunde in opspraak raakt, zonder morren zijn functie neerlegt. Niet als schuldbekentenis, wel als zalf op de geschonden geloofwaardigheid van bestuur en politiek.

Reageer op dit artikel

Gerelateerde tags

Lees voordat u gaat reageren de spelregels