nieuws

reportageDe maca bere sloop van een levend gebouw

bouwbreed Premium

Alles wat Beelen tegenkomt bij het onttakelen van winkelcentrum ‘t Loon is voor de sloper. Anders zou een onwerkbare situatie ontstaan met het risico van allerlei claims. Het sloopwerk in de Heerlense binnenstad zelf is al lastig genoeg.

<Vervolg van pagina 1

Om te voorkomen dat straks bij de lokale lommerd plotseling de leerbewerkingsmachines van de schoenmaker of kledingrekken van C&A opduiken, wordt alles op een geheim gehouden verwerkingslocatie van Beelen verwerkt. Het zou volgens directeur Wim Beelen van het sloopbedrijf anders tot pijnlijke situaties kunnen leiden. “Zo’n garantie kun je alleen maar bieden wanneer je als sloper echt alles in eigen beheer kunt doen, en met eigen vrachtwagens het puin naar de eigen recyclingslocaties kunt brengen. Dat zijn zo van die aspecten die bij een klus als deze meer nog van belang zijn dan bij reguliere sloopklussen.” Dat is voor Beelen ook nieuw. Want zijn bedrijf mag dan inmiddels de grootste sloper van het land zijn. Op het gebied van calamiteitensloop, heeft het nog niet veel ervaring.

Mobiliseren

Zo snel mensen en materieel mobiliseren was ook betrekkelijk nieuw voor Beelen. Zaterdagmorgen rond een uur of elf vond het eerste contact plaats, met de vereniging van eigenaren van het winkelcentrum. Om twee uur was hij met vijf man ter plekke. Na even een kijkje te hebben genomen kozen ze hun intrek in een naburig hotel en begonnen daar aan het uitwerken van het sloopplan. Een plan dat de buurt zoveel mogelijk ontzag, en dat voor omwonenden, de rest van het winkelcentrum en het eigen personeel veilig was. Na een voorlopige goedkeuring van het plan zondagavond benaderde hij direct kraandrijvers en chauffeurs om het materieel te mobiliseren. De 150-tons sloopkraan afbouwen kost immers al anderhalve dag. Want die stond op een werk dat eerst veiliggesteld moest worden. Datzelfde geldt voor de draadkraan met zijn 100 meter lange giek die niet alleen afhijst maar ook meesloopt. Lichtere kranen en ander materieel op het werk waren vanzelfsprekend wat gemakkelijker te mobiliseren.

In de chaotische bouwkeet waar voortdurend mensen in en uit stormen steekt Beelen een lofzang af op zijn personeel, dat alles opzij zette voor deze bijzondere klus. “Ook voor hun verliep Sinterklaasavond anders dan gedacht. Ze zijn vanaf zondagavond bijna twee dagen onafgebroken in touw geweest om alles op tijd in Heerlen te krijgen. Dinsdagmiddag heb ik ze verplicht naar bed gestuurd zodat ze woensdagmorgen fris met deklus konden beginnen.”

Lof

Ook over de gemeente heeft Beelen niets dan lof. En vooral voor burgemeester Paul Depla, voor de manier waarop hij het rigoureuze besluit heeft genomen en de discussie daarover met alle betrokkenen bepaald niet uit de weg is gegaan.

Alsof hij het over de duivel heeft stapt de burgervader plots de bouwkeet binnen. Hij is er even tussenuit geknepen bij een ceremonie waarbij hij een lintje uit zou reiken in het theater, pal naast het verzakkende winkelcentrum. Hij heeft zijn ambtsketen nog om. “Dat is niet de kledij waarin ik gewoonlijk een bouwplaats betreed”, verontschuldigt hij zich, “maar ik moet straks weer terug.”

Depla wil zich even persoonlijk vergewissen hoe de sloop gaat. Beelen kan hem meedelen dat er al meer puin is afgevoerd dan gepland. Door twee stramienen van de constructie weg te breken wil de sloper zich een weg banen richting de belangrijkste dilatatie die de scheiding vormt tussen het oude verzakte deel van het centrum en een nieuwer deel dat moet blijven staan en dat op palen is gefundeerd. De slopers hebben al gezien dat die naad wel degelijk is afgestort en het is dus zeer de vraag of het instortende deel niet toch de rest mee zou kunnen trekken. Het onderstreept wat Beelen betreft nog maar eens de juistheid van de beslissing tot sloop.

Daar wil Depla ook nog wel wat over kwijt. Want in diverse media, is de noodzaak voor die rigoureuze oplossing in twijfel getrokken. “Maar wij houden de parkeergarage al sinds augustus nauwlettend in de gaten en ook daarvoor al hadden we hem op de korrel. Er zijn stempels aangebracht, scheuren zijn geïnjecteerd en het hielp allemaal niks. Toen moesten we wel een stap verder gaan om erger te voorkomen.”

De burgemeester trekt de blocnote van de verslaggever naar zicht toe en tekent een grafiek. “De druk in de kolom die we monitorden nam op een bepaald moment exponentieel toe. Daarna werd hij plotseling nul. Dat betekende dus dat de kolom al los was gescheurd, al zag je dat met het oog nog niet. Voor een deel van de buitenwereld werd dat pas duidelijk toen de foto’s werden vrijgegeven van de verzakte kolom. Maar wij hadden die conclusie al eerder getrokken, al konden we niet alles naar buiten brengen.”

Depla: “Dit is geen ramp à la Enschede of Moerdijk, het is meer een sluipende ramp. Zoiets als hoogwater op de rivieren. Je ziet het van te voren aankomen. Maar je moet wel tijdig reageren. Anders ben je te laat.” Dan moet de burgervader weer terug naar het theater waar de receptie begint voor de onderscheiden Heerlenaar. Hij schikt zijn ambtsketen nog even en is weer verdwenen.

Pinautomaat

Beelen kijkt hem na via het raam in de keet. “Dat is het rare van een klus als deze”, besluit hij. “Door de hele situatie ben ik nu ook eigenaar van een pinautomaat. Die bevindt zich op de begane grond en is van de SNS-bank. Ook het geld dat erin zit, ik heb geen idee hoeveel, is van ons. Dat gaan we natuurlijk proberen ongeschonden eruit te krijgen. De opbrengst moeten de mannen die hier werken maar onderling verdelen. Dit is geen lijkenpikkerij of zo. Het is inherent aan zo’n calamiteitensloop. Depla drukte het treffend uit: jullie slopen een levend gebouw. Dat heeft iets macabers. We zullen vast nog meer rare dingen tegenkomen.”

Reageer op dit artikel