nieuws

De puberteit voorbij

bouwbreed

Het aloude kapitalistische adagium “Stilstand is achteruitgang” illustreert de focus op vooruitgang van onze Westerse maatschappij. In de huidige economie wordt vooruitgang echter alleen afgemeten aan groei. Zolang we strakjes groter zijn dan nu, is iedereen tevreden. Echter, als ik een blik vooruit mag werpen, lijkt mij dit niet langer houdbaar.

Onze maatschappij is achteruitgang-intolerant. Laagconjunctuur, stagnatie,
recessie en depressie; erg, erger, ergst, want stel je toch eens voor dat je er
even slecht voor staat als twee jaar geleden. Als het BNP een jaar niet groeit,
gaan de alarmbellen rinkelen. We moeten maar eens onder ogen zien dat deze groei
niet tot in lengte der dagen door kan gaan. Twee auto’s per gezin is soms
noodzakelijk, twee mobieltjes per persoon is nog voor te stellen, maar twee
woningen kun je slecht aan de man brengen bij Jan en Janneke Modaal. De
bevolkingsgroei in ons land heeft zijn beste tijd gehad. Ook de demografische
veranderingen die de afgelopen jaren in dienst waren van de woningproductie
zullen niet oneindig het “bewoner per woning”-ratio laten dalen. Zo wordt de
woningbouw het eerste slachtoffer van de groeistop. Natuurlijk is er ons streven
naar een grotere woning (over groeizucht gesproken), maar of Jan en Janneke dat
nog kunnen financieren? In ieder geval niet zonder Dirk. Gevolg? Netto hoeft er
geen woning meer toegevoegd te worden. Resteert alleen nog het besmetten van de
volgende markt met het stagnatievirus.

Begrijp me goed, ik ben absoluut geen pessimist. Mijn inziens zijn
pessimisten vergelijkbaar met spoorbielzen, en optimisten met spoorstaven.
Dwarsliggers zijn weliswaar nodig, maar zonder de spoorstaven rijdt een trein
niet in de juiste richting. Waarom het zojuist geschetste ‘economische
rampscenario’ zo somber nog niet is?

Al kleiner wordend en van richting veranderend (kwaliteits- in plaats van
kwantiteitsverhoging) schreeuwt de vraagkant om een antwoord dat niet uit kan
blijven. Een antwoord in de vorm van onderscheidend vermogen aan de aanbodkant,
zo dicteert de economische theorie ons. Van een grotere stimulans voor slimme
oplossingen, innovatie en kwaliteit heeft Balkenendes innovatieplatform niet
eens durven dromen. In ruil hiervoor biedt de maatschappij de bouwers een steeds
complexer wordende projectomgeving, een mogelijkheid die de naar onderscheidend
vermogen smachtende aannemers graag met beide handen aanpakken!

Kortom, een paradigmaverandering: van kwantiteit naar kwaliteit. De
maatschappij is zeker nog niet volmaakt, maar wel volgroeid. Tijd om ons te
ontwikkelen in de diepte. De vergelijking met de mens is snel gelegd; de
puberteit is voorbij. Zonder de illusie te hebben dat we ooit klaar zijn, vind
ik het een geruststellende gedachte; een focus op perfectioneren en bijschaven.

Reageer op dit artikel
Lees voordat u gaat reageren de spelregels