nieuws

Netje voorkomt verspilling mortel

bouwbreed

Bij het injecteren van scheuren en holtes in muren kun je onverwacht grote hoeveelheden mortel nodig hebben. Een fijnmazig netje kan dat voorkomen.

Muren met inwendige scheuren of zelfs serieuze holtes evenwijdig aan het vlak
van die muur kun je stabiliseren door de loze ruimtes nauwgezet op te vullen met
een uithardende mortel. Maar dan moet je de beschadigingen wel eerst opsporen,
bijvoorbeeld met ultrasoon geluid, ze daarna aanboren en ze vervolgens nauwgezet
injecteren. En je moet maar afwachten hoeveel mortel uiteindelijk in de muur
verdwijnt. “Kan dat niet eenvoudiger”, vroeg Heinz Jahn van Jahn International
Restauratietechnieken zich af, “zonder de precieze locatie van de scheuren te
kennen?” Hij bedacht een gemodificeerd injectieanker dat geschikt is voor het
verstevigen van zijdelings gescheurde muren van bijvoorbeeld bruggen en kades,
maar ook voor de aanpak van instabiele spouwmuren. Het geoctrooieerde
injectieanker is opgebouwd uit een dunne buis van roestvast staal met een
buisvormige hoes bestaande uit een fijnmazig net van kunststof. De buis is aan
beide zijden open en bovendien voorzien van zijdelingse uitstroomopeningen. Het
aanbrengen van de ankers vindt plaats in drie stappen: 1. Boor een gat in de
muur, in elk geval helemaal door het voorste segment tot in het achterste. 2.
Koppel het langwerpige injectieanker door middel van een koppelstuk aan een
toevoerslang en schuif het met het hoesje in het net iets diepere boorgat. 3.
Pers de injectiemortel naar binnen tot ook het boorgat in het voorste segment is
opgevuld. Het koppelstuk kan nu worden losgemaakt en de mortel kan uitharden.

Begeleidend netje

Tijdens het injecteren komt de speciaal voor dit systeem ontwikkelde mortel
in eerste instantie uit het open uiteinde van de buis en drukt zo het netje
tegen de binnenkant van het boorgat. Als de druk zich opbouwt, komt de mortel
ook uit de zijdelingse uitstroomopeningen en raakt het boorgat verder gevuld. De
mazen in het netje zijn zodanig gekozen dat de mortel niet wegloopt in de ruimte
tussen de muursegmenten, maar door het netje wordt begeleid naar het boorgat in
het voorste segment. Toch sijpelt er voldoende mortel door de mazen om zich
innig te kunnen verbinden met het metselwerk. Na uitharding van de mortel
resteert een stevige verbinding tussen de muursegmenten. Jahn is momenteel nog
bezig met proefnemingen. Ankers van 170 centimeter blijken goed te voldoen en de
uitvinder verwacht tot een lengte van wel 300 centimeter te kunnen gaan.
Waarschijnlijk komt het ‘1.2.3 verankeringSysteem’ in de loop van 2011 op de
markt, in diverse lengtes en diameters.

Reageer op dit artikel

Gerelateerde tags

Lees voordat u gaat reageren de spelregels