nieuws

Betonblok hardt uit op de dijk onder tropische zon

bouwbreed Premium

Het is verbazingwekkend te zien hoeveel mensen in Vietnam tegelijkertijd op en rondom de dijk druk bezig kunnen zijn. De Vietnamezen gaan er vanuit dat produceren in situ en op verschillende plekken achter of voor de dijk de kwaliteit met een minimale hoeveelheid doet verslechteren. Kwantiteit gaat voor kwaliteit. Kant en klare betonblokken worden hier dan ook niet gebruikt.

De ‘betonproductiefabriek’, zeg maar de betonmolen bovenop de te construeren dijk, biedt een armetierige aanblik. Hij bestaat uit eenvoudige machines. Een kleine betonmolen, een waterslang, een trilnaald en een groot aantal stalen mallen. Het bulkmateriaal wordt met emmers in de betonmolen gegooid. Als het betonmengsel na een minuutje of vijf klaar is, wordt het goedje in een kruiwagen gestort. Vervolgens gieten de bouwvakkers het beton 10 meter verderop in de daarvoor bestemde mallen en verdichten het geheel met de trilnaald.
Dan gebeurt voor ons het verbazingwekkendste. In Vietnam hebben ze van de begrippen uitharden en opslag nog nooit gehoord. In Nederland wordt een blok onder gecontroleerde omstandigheden gemaakt, waarna het voor minimaal 28 dagen in een vochtige, warme omgeving wordt weggezet. De Vietnamese manier staat daarmee in schril contrast. Uitharden, zo menen de Vietnamezen, kan gewoon op de dijk onder de tropische zon.
Het begrip opslag is al evenzeer niet besteed aan de Vietnamees. Stapelen we in Nederland netjes de sets op pallets, hier in Vietnam vinden ze dat de blokken net zo goed schots en scheef op een hoopje gedumpt kunnen worden. “Ach, het zijn toch harde blokken die kunnen wel tegen een stootje”, zo luidt de redenatie.
Ondanks dit chaotische bouwproces wordt er uiteindelijk toch een strak uitziende dijk opgeleverd. Een waterkering echter die gezien door westerse ogen, vriendelijk gezegd, nogal wat te wensen overlaat. Of de plaatselijke bevolking dat ook door heeft, is de vraag. Welgemoed verhandelen ze rondom de kruin van de dijk verse vis. En nog geen 20 kilometer verderop bouwen ze op de hierboven omschreven houtje-touwtje-wijze een nieuwe dijk.
Wij westerse bouwkundigen willen niet onbescheiden zijn, toch zijn er momenten waarop we ons afvragen: hoelang zou het duren tot er weer een groep TU-studenten langskomt om een zeedijk te ontwerpen?

Reageer op dit artikel