nieuws

Zelfdragende zonnedakplaat elegant alternatief

bouwbreed

Een zelfdragende dakplaat met een geïntegreerde combinatie van zonnecellen en een zonnecollector vormt een elegant alternatief voor de dakstellages waarop zonnepanelen gewoonlijk worden gemonteerd.

Eigenlijk is het tamelijk verspillend om bij een nieuwbouw- of
renovatieproject eerst een hellend dak aan te leggen met bijvoorbeeld keramische
pannen, om er vervolgens stellages met plaatvormige installaties op te zetten
voor het opwekken van stroom of het opvangen van zonnewarmte. Eigenlijk zou je
een hellend dak moeten construeren met zelfdragende dakplaten waarin de stroom
leverende zonnecellen en al de benodigde aansluitingen volledig zijn
geïntegreerd. Dat bespaart niet alleen veel materiaal, maar ook veel menskracht
bij de constructie en aanleg. En dat vermindert op zijn beurt weer de
terugverdientijd van de complete installatie. Er is evenwel een belangrijke
reden waarom er gewoonlijk ruimte wordt vrijgehouden tussen het dak en de
panelen met zonnecellen: de cellen moeten zo koel mogelijk blijven, om zoveel
mogelijk stroom te kunnen leveren. Gelukkig valt dit warmteprobleem op te lossen
door de zonnecellen op het paneel te combineren met een warmte verzamelende
zonnecollector. Op die manier zijn er geen belemmeringen meer voor de inbouw van
de zonnecellen in het dak zelf. Laurens Wolters van WE Engineering vroeg, en
kreeg, octrooi op een dergelijke zelfdragende, zonne-energie opnemende dakplaat.
De zonnedakplaat bestaat uit een doosvormige constructie van rvs, gevuld met
isolerend polyurethaanschuim. De onderzijde van de doos vormt het plafond van de
eronder liggende ruimte en kan met coatings worden afgewerkt. De
zonnewarmtecollector vormt de bovenzijde van de doos, en is opgebouwd uit een
dunne plaat rvs met tegen de onderzijde een dunne plaat geëxtrudeerd aluminium.
Tussen beide platen lopen kleine kanalen die zijn gevuld met glycol – dat ook
wel bekend staat als ‘antivries’ – dat de zonnewarmte opneemt en transporteert
naar een warmtewisselaar ergens in het gebouw. De zonnecollector is aan de
bovenzijde beplakt met dunne, folievormige zonnecellen uit amorf silicium. De
dakplaten en de erin weggewerkte stroomkabels en aan- en afvoerkanalen zijn
onderling koppelbaar. Met eveneens koppelbare ‘uitvulplaten’ zijn ze te
combineren tot een compleet dak. De uitvulplaten bevatten geen zonnecollector,
maar kunnen desgewenst aan de bovenzijde worden beplakt met dezelfde
folievormige zonnecellen. In dit geval zullen die door de oplopende temperatuur
wat minder efficiënt zijn dan de zonnecellen op de echte ‘zonnedakplaten’.
Wolters en WE Engineering hebben inmiddels een tweede, nog niet openbaar octrooi
op de dakplaten en laten ze onder de naam Helios Multi Energy Roofing Systems
inmiddels produceren in een aangepaste vorm. De platen zijn 120 millimeter dik,
ruim een meter breed, maximaal 10 meter lang en kunnen 5 meter vrij overspannen.
Eind dit jaar zullen ze voor het eerst worden toegepast in een praktijkproject:
een sportcomplex waarvoor ongeveer 700 vierkante meter dakplaten nodig is. Het
zonnedak is slechts een onderdeel van een veel uitgebreider systeem voor het
energiebeheer van het complex.

Reageer op dit artikel

Gerelateerde tags

Lees voordat u gaat reageren de spelregels