nieuws

De onverschilligheid

bouwbreed

Nederland ging er eeuwenlang prat op tolerant te zijn

Dat nu is een misverstand. Het had niets te maken met tolerantie, maar met onverschilligheid. Bemoei je met je eigen zaken was eerder het adagium. Dat werkte toen bijvoorbeeld de Hugenoten en de Portugese joden hier naartoe kwamen. Dat liet iedereen onverschillig. Er was ruimte dus het kon. Bovendien ging het ons land toen ook nog naar den vleze.
Nu ligt dat anders. We zitten met 16 miljoen mensen op een kluitje, mede dankzij het ruimtelijk beleid dat voorschrijft dat we op een kluitje moeten zitten. En economisch gaat het evenmin goed. Het geeft mensen als Rita Verdonk en Geert Wilders de gelegenheid om de schuld van alle ellende neer te leggen bij arme immigranten.
Onverschilligen zijn ook te vinden in ivoren torens. Daarvandaan beschouwen zij de wereld vanuit hun eigen wereldvreemde visie zonder enig gevoel voor realiteit. Zij denken dat het ruilbeginsel van de econoom Jan Tinbergen realiteit is. Tinbergen ging ervan uit dat er sprake is van een ideale inkomensverdeling als niemand van werk wil veranderen.
In Zoetermeer staat zo’n ivoren toren, genaamd Bouwhuis. Het klopt dat bestuursleden van de Aannemersfederatie Nederland van z’n lang zal z’n leven niet van stoel zouden willen ruilen met de bestuurderen van Bouwend Nederland. Die hebben als wereldbeeld dat zij de enige vertegenwoordigers van de bouw zijn en derhalve wel even kunnen bepalen wat er met de cao moet gebeuren en met paritaire gelden. Behalve onverschillig is dat op zijn zachtst gezegd naïef.
Verschilligen bestaan ook. Dat zijn de beleggers die op het puntje van hun stoel kijken of er wat hoop aan de horizon gloort. Dat lijkt zeker voor de bouwaandelen het geval te zijn. Bijna ongemerkt zijn die vanaf de laagste koers eind vorig jaar meer dan 60 procent omhoog gegaan, Ballast Nedam is zelfs meer dan verdubbeld. Dat kan niemand onverschillig laten.
Ferry Heijbrock

Reageer op dit artikel
Lees voordat u gaat reageren de spelregels