nieuws

Scherpe keuzes

bouwbreed Premium

Onlangs was ik, vlakbij de plaats waar Willem van Oranje werd vermoord, uitgenodigd voor een discussie over de toekomst van de Randstad, over de structuurvisie Randstad 2040. Het werd interessant. Het debat speelde tussen internationale planologen en een soort vaderlandse vakgenoten, op uitnodiging van VROM. Een loffelijk initiatief. Soms viel het mee: veel waardering voor de ‘unique discussion on the Rendsted’. Soms viel het tegen: forse kritiek op het gebrek aan visie, vernieuwing en waardering voor het cultureel erfgoed. Er viel mee te leven. Dat gold minder voor de wijze van discussie tussen de mensen uit de Noord- en Zuidvleugel en het departement. Dat leidde tot gefronste wenkbrauwen.

Onlangs was ik, vlakbij de plaats waar Willem van Oranje werd vermoord, uitgenodigd voor een discussie over de toekomst van de Randstad, over de structuurvisie Randstad 2040. Het werd interessant. Het debat speelde tussen internationale planologen en een soort vaderlandse vakgenoten, op uitnodiging van VROM. Een loffelijk initiatief. Soms viel het mee: veel waardering voor de ‘unique discussion on the Rendsted’. Soms viel het tegen: forse kritiek op het gebrek aan visie, vernieuwing en waardering voor het cultureel erfgoed. Er viel mee te leven. Dat gold minder voor de wijze van discussie tussen de mensen uit de Noord- en Zuidvleugel en het departement. Dat leidde tot gefronste wenkbrauwen.
A: “Randstad 2040 gaat vooral over Amsterdam, niet over de Randstad.”
B: “Wel waar, maar Amsterdam is wel heel belangrijk: als naam en motor.”
C: “ehhh, for us this is no big issue.”
A: “Ja, maar Den Haag en Rotterdam worden slechts als functies gezien, niet als stad.”
B: “Nee, die zijn ook belangrijk, maar hebben een aparte rol.”
C: “But, but you have much more cities that contribute, like Leiden, Gouda and..”
A: “Ja, maar de Zuidvleugel grijpt zo wel naast het geld. Dat is al verdeeld!”
B: “Niet waar, maar we moeten wel scherpe keuzes maken.”
C: “But you have gold in your hands, think of the bigger picture, I don’t understand…”
A: “Ja, zonder ons daarin te kennen. Hoezo samen?
B: “Maken we eens keuzes, is het weer niet goed!”
C:” But, but, but…””
Enfin, u begrijpt het wel. Natuurlijk. Het gaat over visie, belangen, geld. Maar vooral over de kunst van het verbinden en het denken in wederzijds voordeel. Inmiddels hoeft niemand meer te worden overtuigd van een ruimtelijk-economische strategie voor de Randstad. En van de noodzaak voor het Rijk hierin te investeren. Minister Cramer deed er in het FDtussen kerst en Oudjaar nog wat kordate uitspraken over. Randstad eist scherpe keuzes, luidde haar bijdrage. Snel, pragmatisch en flexibel optreden. Oh ja, en niet meer zeuren, want we zijn al begonnen, zegt ze impliciet. Cramer kan wel een succesje gebruiken. Maar los van gemakkelijk cynisme – hoezo nieuws?, welk geld? waar snelle uitvoering? – is er een fundamentele vraag over dit succes. Is het spel op de wagen, terwijl enkele spelers nog een fundamentele regel missen? De regel die luidt: als je een deal sluit, moet er wederzijds voordeel zijn gevonden. Dat moet je zoeken tot je een ons weegt. Lukt dat niet dan is het ‘no deal’! Hoe scherp de keuzes ook zijn. Daar waren zelfs de buitenlandse professoren het over eens. Die begrepen ineens niets meer van het polderen in het land van Willem van Oranje.

Reageer op dit artikel