nieuws

Eindelijk erkenning

bouwbreed

Als ik voor onze wekelijkse ‘inspectie’ op de bouwplaats kom, zie ik tot mijn grote genoegen dat op alle zandsteen blokken die het casco vormen, mijn naam staat. Eindelijk erkenning!

Ik ben er aan gewend dat ik me als vrouwelijke ondernemer al acht jaar iedere dag opnieuw moet bewijzen.
Toen ik drie jaar geleden voor het eerst een leaseauto bestelde bij Wagenplan en dat bedrijf erachter kwam dat mr. H. van der Tuin geen mijnheer maar een mevrouw was, moest ik, hoewel mijn jaarcijfers al goedgekeurd waren en de overeenkomst was gesloten, plotseling een borg betalen van een aantal duizenden euro’s en aan allerlei aanvullende voorwaarden voldoen. Het is nooit meer goed gekomen tussen het autoverhuurbedrijf en mij.
De bouwer en de architect van wie we afscheid hebben genomen, konden er ook maar niet aan wennen dat ik voor 50 procent eigenaar ben van het nieuwe pand, verantwoordelijk ben als het mis gaat en daarmee ook iets in de melk te brokkelen heb.
Gedurende een heel jaar heb ik gevraagd of ze, als ze Paul een email stuurden, mij ook wilden adresseren. Dat is nooit gelukt. Ik werd genegeerd in alle communicatie.
Hun financieel directeur vertelde Paul en mij trots glunderend dat hij verantwoordelijk was voor hun fantastische ict, en wij grinnikten inwendig omdat hun mailcapaciteit nog te klein was om een digitale tekening te verzenden. Heel professioneel als medewerkers vanaf hun privé hotmailaccount moeten mailen naar een klant.

Dom

Zelfs onze hypotheekverstrekker Fortis lukt het niet om mijn naam op poststukken vermeld te krijgen en ook de nutsbedrijven zetten alle voorzieningen automatisch op naam van de man. Uit feministische overwegingen alleen maar ergerlijk, commercieel gezien dom. Maar het probleem is pas reusachtig als het tot echtscheiding of overlijden komt, zie ik regelmatig in mijn mediationpraktijk.
Het is toch raar dat er miljoenen aan ict-systemen wordt uitgegeven en dat die systemen vervolgens het feit dat er twee mensen op hetzelfde adres wonen met allebei een andere achternaam, niet kunnen verwerken?
De poststukken die ik ontvang zijn voor 80 procent geadresseerd aan de “weledelgestrenge heer” en zelfs sollicitanten die reageren op de website waarop mijn foto pontificaal staat denken, hoe beledigend, dat ik een man ben. (Ik zie er overigens niet uit als een man). Ook ben ik allergisch geworden voor telefoontjes waarin wordt toegesnauwd of ik wil doorverbinden naar de directeur. Als ik zeg dat ik dat ben, wordt voor de zekerheid nog een keer gevraagd of ik wel beslissingsbevoegd ben.
Mijn standaardreactie is dan: “Nee, ik zit hier alleen ter decoratie”.

Reageer op dit artikel
Lees voordat u gaat reageren de spelregels