nieuws

Overkappen van rijkswegen, gewoon doen

bouwbreed

Een paar weken geleden mocht ik een workshop begeleiden voor Rijkswaterstaat. Het onderwerp was ‘Luchtkwaliteit en overkappen van rijkswegen’. Nu is het overkappen van snelwegen geen nieuw idee. Ik herinner me tijdens mijn studietijd een thema-avond op de Academie van Bouwkunst in 1991 over het overkappen van de A10 West in Amsterdam. Dat is me vooral bijgebleven vanwege de bijdrage van Roel van Duijn, toenmalig gemeenteraadslid, die hinnikend van het lachen vertelde over zijn totale onbegrip over de veiligheidseisen van Rijkswaterstaat. Die beweerden – naar zijn mening – dat tankauto’s zouden gaan ontploffen als ze onder de overkapping zouden gaan rijden. En dus moest de overkapping iedere 300 meter een opening hebben. Onbegrijpelijk.

Een paar weken geleden mocht ik een workshop begeleiden voor Rijkswaterstaat. Het onderwerp was ‘Luchtkwaliteit en overkappen van rijkswegen’. Nu is het overkappen van snelwegen geen nieuw idee. Ik herinner me tijdens mijn studietijd een thema-avond op de Academie van Bouwkunst in 1991 over het overkappen van de A10 West in Amsterdam. Dat is me vooral bijgebleven vanwege de bijdrage van Roel van Duijn, toenmalig gemeenteraadslid, die hinnikend van het lachen vertelde over zijn totale onbegrip over de veiligheidseisen van Rijkswaterstaat. Die beweerden – naar zijn mening – dat tankauto’s zouden gaan ontploffen als ze onder de overkapping zouden gaan rijden. En dus moest de overkapping iedere 300 meter een opening hebben. Onbegrijpelijk.
Inmiddels zijn de inzichten veranderd en ook de stand van de techniek.
Tijdens de workshop werd een oplossing gepresenteerd van Movares, gebaseerd op een overkappingsconstructie met een nieuw soort glas.
Tijdens de discussie bleek al snel dat het overkappen van snelwegen vele voordelen heeft, vooral bij drukke wegen in een stedelijke omgeving. De luchtkwaliteit verbetert, de geluidsoverlast wordt minder, er kan energie worden opgewekt en de ruimte naast de snelweg kan beter worden benut. En omdat deze voordelen voor een deel ook geld opleveren, wordt een overkapping ook prima betaalbaar.
De discussie ging al snel van technische haalbaarheid naar de maatschappelijke haalbaarheid, want waarom worden er nergens wegen overkapt, gezien alle voordelen?
Waarom is Rijkswaterstaat terughoudend? We kwamen gezamenlijk tot een enigszins wrange conclusie. Een overkapping heeft vele voordelen, voor meerdere partijen: omwonenden, de gemeente, het Rijk, de provincie en ook het energiebedrijf. En een oplossing voor zoveel partijen is van iedereen en dus van niemand. De tragiek van de ultieme integrale oplossing, niemand pakt het op.
Heel interessant is dan de vraag hoe het dan wel van de grond zou kunnen komen.
Moet de markt initiatief tonen?
Daar zitten toch wel veel haken en ogen aan, want zelfs al zou het bedrijfsleven hier een poging toe wagen, dan blijft de kern van het probleem overeind. De drijfveer van het bedrijfsleven (rendement maken) is slechts één dimensie van deze opgave. Ook hier lijkt de Wet van Say – ieder aanbod schept zijn eigen vraag – voor infrastructuur niet op te gaan. De overheid is er primair voor de taken van algemeen belang die we individueel niet kunnen organiseren, zoals defensie, onderwijs of waterkwaliteit.
De uitvoerende organen, zoals Rijkswaterstaat, hebben hun doelstellingen en ook hun grenzen. Zonder orders van bovenaf zal Rijkswaterstaat dit soort initiatieven niet zelf oppakken.
Het lijkt erop alsof we dan toch ‘de’ politiek zullen moeten aanspreken. Misschien moeten er een soort pre-parlementaire enquêtecommissie komen, die uiteindelijk een verantwoordelijke aanwijst, die de kar moet gaan trekken. Daarna is het wat mij betreft simpel: overkappen, gewoon doen!

Reageer op dit artikel
Lees voordat u gaat reageren de spelregels