nieuws

Tussen voortgang en verstrikking

bouwbreed

Besluitvorming over de aanleg van nieuwe infrastructuur kan en moet een stuk sneller, zo luidt de belangrijkste conclusie van de commissie die onder leiding van Elverding onlangs advies uitbracht aan de regering over de ‘tergende traagheid’ waarmee in ons land wordt besloten over grote projecten. De gemiddelde doorlooptijd van elf jaar moet echt omlaag, en dat is ook goed mogelijk door bijvoorbeeld de mogelijkheden om in beroep te gaan tegen besluiten te beperken. Door in de voorfase brede en uitgebreide inspraak te organiseren krijgen lokale overheid, burgers en belangengroepen alle ruimte om hun bezwaren kenbaar te maken. Maar als daarna de volksvertegenwoordiging een voorkeur heeft uitgesproken voor een variant is het klaar en hoeft alleen nog die ene variant te worden onderzocht en uitgewerkt. Wie dan nog bezwaar heeft, moet maar via de rechter proberen om de schade vergoed te krijgen. Klinkt heel logisch allemaal. Valt weinig tegen in te brengen toch? Eindelijk, hoog tijd! Hoewel… als we aannemen dat de looptijd van projecten zo tot bijna de helft kan worden ingekort en voortaan nog ‘slechts’ zes of zeven jaar gaat duren dan is dat nog een hele periode. In zo’n periode kan er heel wat gebeuren en is het zeker niet ondenkbaar dat varianten die eerst zeer voor de hand liggen en volstrekt logisch lijken dat op een later moment niet meer zullen zijn. De technologie kan zich verder ontwikkelen, waardoor nieuwe opties ontstaan of bestaande opties achterhaald raken. Denk aan ondertunneling of aan automatische voertuiggeleiding.

Besluitvorming over de aanleg van nieuwe infrastructuur kan en moet een stuk sneller, zo luidt de belangrijkste conclusie van de commissie die onder leiding van Elverding onlangs advies uitbracht aan de regering over de ‘tergende traagheid’ waarmee in ons land wordt besloten over grote projecten. De gemiddelde doorlooptijd van elf jaar moet echt omlaag, en dat is ook goed mogelijk door bijvoorbeeld de mogelijkheden om in beroep te gaan tegen besluiten te beperken. Door in de voorfase brede en uitgebreide inspraak te organiseren krijgen lokale overheid, burgers en belangengroepen alle ruimte om hun bezwaren kenbaar te maken. Maar als daarna de volksvertegenwoordiging een voorkeur heeft uitgesproken voor een variant is het klaar en hoeft alleen nog die ene variant te worden onderzocht en uitgewerkt. Wie dan nog bezwaar heeft, moet maar via de rechter proberen om de schade vergoed te krijgen. Klinkt heel logisch allemaal. Valt weinig tegen in te brengen toch? Eindelijk, hoog tijd! Hoewel… als we aannemen dat de looptijd van projecten zo tot bijna de helft kan worden ingekort en voortaan nog ‘slechts’ zes of zeven jaar gaat duren dan is dat nog een hele periode. In zo’n periode kan er heel wat gebeuren en is het zeker niet ondenkbaar dat varianten die eerst zeer voor de hand liggen en volstrekt logisch lijken dat op een later moment niet meer zullen zijn. De technologie kan zich verder ontwikkelen, waardoor nieuwe opties ontstaan of bestaande opties achterhaald raken. Denk aan ondertunneling of aan automatische voertuiggeleiding.
Economische of demografische ontwikkelingen kunnen maken dat vaststaande varianten in een ander licht komen te staan. Denk aan mogelijkheden voor private financiering of aan de gevolgen van bevolkingskrimp.
Nu hoor ik u denken: dat is jammer dan. Het moet een keer afgelopen zijn! Laten we gewoon aan het begin veel praten en niet meer veranderen nadat eenmaal een besluit is gevallen. Dat is ook precies wat commissievoorzitter Elverding zelf zegt in een interview met NRC Handelsblad wanneer hem wordt voorgelegd dat er mogelijk ook een keerzijde zit aan snel besluiten en maar blijven vasthouden aan die ene variant: “Zo is het leven. We doen allemaal wel eens dingen waar we later spijt van krijgen.”
Prima, maar ik zal u nu alvast voorspellen welke berichtgeving ons in de toekomst te wachten staat – in deze krant en de andere media. Anders dan wellicht gehoopt, worden dat namelijk geen lovende documentaires over hoe snel en voortvarend infrastructuurprojecten worden gerealiseerd. Goed nieuws is geen nieuws. In plaats daarvan zal aan de hand van enkele grote missers worden belicht hoe de overheid verstrikt is geraakt in de eigen daadkracht. De Betuwelijn zal opnieuw worden opgevoerd, maar nu als voorbeeld van een hardleerse overheid die hardnekkig vasthoudt aan een eenmaal genomen besluit ook als dat duidelijk achterhaald is geraakt. Ingenieurs genoeg die graag op televisie willen uitleggen hoe dom het is dat er steeds opnieuw (achteraf bezien) relevante varianten niet zijn mee genomen. Even afwachten of Elverding ook dan nog beschikbaar is om uitleg te geven.

Reageer op dit artikel
Lees voordat u gaat reageren de spelregels