nieuws

De nieuwe kleren van de keizerDe alliantie

bouwbreed

Wat kunnen we van de vertelling in Nederland in 2008 van leren? Niet dat allianties niet werken. Daar zijn internationaal best goede voorbeelden van. Maar wél dat geen enkele aanpak succesvol is voor iedere opgave. En dat kritiekloos overnemen van mo-dieuze concepten niet altijd ver-standig is. In de afgelopen periode wordt een steeds groter aantal projecten op de markt gelanceerd met daarbij het idee om te komen tot een al-liantie tussen opdrachtgever en opdrachtnemer. Maar in lang niet al deze gevallen zijn goede gronden te vinden om zo’n juridische gezamenlijk-belang-constructie te rechtvaardigen. Soms is het zelfs een onzinnig idee, omdat er geen gezamenlijk te beïnvloeden onzekerheden zijn. En soms zijn de praktische bezwa-ren gewoon groter dan de voordelen. Veel ambitieuze alliantieplannen eindigen dan ook in slappe aftreksels van de oorspronkelijke intentie. Dat heet dan bijvoorbeeld ‘alliantie-achtige samenwerking’. Overigens prachtig als dat staat voor een betere, meer gelijkwaardige samenwerking. Maar dat dát niet kan zonder ingewikkelde juridische constructies is natuurlijk echt een sprookje…

Wat kunnen we van de vertelling in Nederland in 2008 van leren? Niet dat allianties niet werken. Daar zijn internationaal best goede voorbeelden van. Maar wél dat geen enkele aanpak succesvol is voor iedere opgave. En dat kritiekloos overnemen van mo-dieuze concepten niet altijd ver-standig is. In de afgelopen periode wordt een steeds groter aantal projecten op de markt gelanceerd met daarbij het idee om te komen tot een al-liantie tussen opdrachtgever en opdrachtnemer. Maar in lang niet al deze gevallen zijn goede gronden te vinden om zo’n juridische gezamenlijk-belang-constructie te rechtvaardigen. Soms is het zelfs een onzinnig idee, omdat er geen gezamenlijk te beïnvloeden onzekerheden zijn. En soms zijn de praktische bezwa-ren gewoon groter dan de voordelen. Veel ambitieuze alliantieplannen eindigen dan ook in slappe aftreksels van de oorspronkelijke intentie. Dat heet dan bijvoorbeeld ‘alliantie-achtige samenwerking’. Overigens prachtig als dat staat voor een betere, meer gelijkwaardige samenwerking. Maar dat dát niet kan zonder ingewikkelde juridische constructies is natuurlijk echt een sprookje…

k
ortgeleden was er in een land, niet ver hier vandaan, een goede keizer die een nieuw paleis wilde laten bouwen. Op een dag stond één der aannemers die het land rijk was op de keizerlijke stoep. De keizer stond hem ter woord: “Beste aannemer, ik wil een nieuw paleis laten bouwen”.
De aannemer reageerde gedecideerd: “Dan bent u aan het juiste adres, hoogheid. Wij gaan dat regelen. Wilt u hier tekenen?”
“Niet zo snel…de reputatie van uw sector doet mij het ergste vrezen.
Hoe weet ik dat ik krijg wat ik wil en dat ik niet teveel betaal? Ik heb immers zoveel slechte ervaringen met al mijn paleizen en buitens”, antwoordde de keizer.
“Luister, hoogheid, dat gaat helemaal goed komen. Daar hebben we onlangs iets op bedacht. Want eigenlijk hebben wij hetzelfde belang, toch? Dus gaan we samen ondernemen. We richten gewoon een alliantie op. Dan kan er niets meer misgaan.”
“Een alliantie? Dat klinkt innovatief…”.
De aannemer verklaarde: “Ja, heer dat is een onderneming die de héle klus gaat klaren. En het mooie is dat wij samen eigenaar zijn. En dat we dus samen de winst en het verlies delen. Helemaal eerlijk toch?”
“Maar wie gaat mijn paleis dan bouwen?”
“Dat doen wij natuurlijk gewoon als aannemer, in opdracht van de alliantie. En die alliantie gaan we natuurlijk niet het vel over de oren halen, want daar zijn we zelf mede-eigenaar van!”
“En aan wie moet ik dan straks betalen? “
“Aan onze gezamenlijke alliantie natuurlijk. En die zal u nooit teveel in rekening brengen, want u bent immers zelf eigenaar. En als het per ongeluk toch een keer gebeurt, profiteert u daar zelf van mee!”
“Maar, zouden mijn ministers dit wel snappen en goedkeuren?”- “Hoogheid, wie dit niet meteen ziet is dom, of erger nog, die is niet innovatief!”
“Aannemer, ik geloof dat we in één keer alle problemen in onze bouwsector hebben opgelost. Ik zal mijn secretaris vragen een weerslag van dit gesprek per omgaande aan Cobouw te zenden, want dit moet iedereen weten.”
En binnen geen tijd stonden de dag- en vakbladen vol en gingen de congressen over niets anders meer. En iedereen die niet dom en wel innovatief wilde zijn – en dat waren er velen – deed mee. De alliantie was de grote hype in het keizerrijk. En de bouwwerken schoten, net als het nieuwe paleis, als paddenstoelen uit de grond.
Tot op een dag de nog jonge minister van financiën kwam melden dat de schatkist leeg was.
Het nieuwe paleis was weliswaar net klaar, maar bleek toch wat duurder geworden dan verwacht.
“Maar”, sprak de Keizer, “we hebben toch nog ons winstdeel in de alliantie? Want die zal dan wel goed winst gemaakt hebben”.
De aannemer werd ontboden. De boeken kwamen op tafel. De alliantie was zonder verlies gesloten…
De samenwerking was bijzonder prettig geweest. Het paleis was klaar en mooi. En iedereen was innovatief en niemand was dom…

Reageer op dit artikel
Lees voordat u gaat reageren de spelregels