nieuws

Stempelen doet een wijk geen recht

bouwbreed

Het beeld in de media is dat de woningcorporaties het niet goed doen, dat het aan geld ontbreekt maar dat tegelijk de corporaties bulken van het geld, dat gezien de maatschappelijke uitstraling de overheid moet ingrijpen en wat is dan logischer om geld af te pakken van die vermaledijde corporaties, goedschiks of kwaadschiks. Op dat beeld is veel af te dingen, al was het omdat de zaak nu eenmaal genuanceerd ligt. Maar zo is wel een beeld ontstaan dat een karikatuur van de werkelijkheid is.

Het beeld in de media is dat de woningcorporaties het niet goed doen, dat het aan geld ontbreekt maar dat tegelijk de corporaties bulken van het geld, dat gezien de maatschappelijke uitstraling de overheid moet ingrijpen en wat is dan logischer om geld af te pakken van die vermaledijde corporaties, goedschiks of kwaadschiks. Op dat beeld is veel af te dingen, al was het omdat de zaak nu eenmaal genuanceerd ligt. Maar zo is wel een beeld ontstaan dat een karikatuur van de werkelijkheid is.

Stempelen

Het beleid tot aanwijzen van achterstandswijken was vanaf het begin tot mislukken gedoemd. Het is een voorbeeld dat de politiek een de voorkeur heeft voor het nieuwe boven het verbeteren van het bestaande. Een stempel zetten op een wijk doet een wijk geen recht. Dat was al bij de Schilderswijk en dat is nog steeds zo. Stempelen kwam in de jaren dertig voor terwijl het nu vooral dient ter bevordering van de werkgelegenheid van ambtenaren bij de minister van Wonen, Wij-ken en Integratie.
Het is een spel van subsidie verdelen, controleren, evalueren, uniformeren, lijstjes invullen, rondreizen, nieuwe regels, een prijsvraagje hier, een artikeltje daar, evalueren, afknijpen en gladstrijken, de internationale context van het probleem bestuderen en de minister bijpraten. Veel bijpraten. Naar mijn mening is er bij de aanpak van de achterstandswijken geen rol weggelegd voor welk ministerie dan ook.
De aanpak van achterstandswijken is een lokaal probleem dat ook daar moet worden opgelost, door de desbetreffende corporatie(s) en in overleg met bewoners, gemeente en zo nodig in regionaal verband.

Pokertafel

Waar het dus misgaat is dat partijen zich met het probleem bemoeien die daar geen rol hebben. Dat zijn de eerste plaats de minister, haar ambtenaren en ook Aedes, de koepel van woningcorporaties. Of met andere woorden: waar de altijd genuanceerde emeritus hoogleraar Priemus in het NRC van 16 februari nog stelt dat het Vogelaar en Van Leeuwen bij het pokeren aan een paar kaarten ontbreekt, lijkt het mij beter beiden resoluut de toegang tot de pokertafel te ontzeggen.
De rol van Aedes vereist een korte toelichting. Aedes functioneert als het gezicht van corporatieland, maar zoals bekend heeft de voorhoede van de corporaties al jaren geleden z’n lidmaatschap opgezegd. Aedes is een veredeld soort kippenhok. Een luxe kippenhok want dat kan je wel aan de corporaties overlaten.
De praktijk van alle dag biedt echter hoop. Wie een beetje op de hoogte is van het dagelijks functioneren van een corporatie weet dat daar bijna alles wordt opgelost. Het kan een tijdje duren, maar aan het eind van het proces kan iedereen er mee leven. Dat oplossend vermogen is onontbeerlijk bij de aanpak van de achterstandswijken.
Corporaties kunnen het echter niet alleen. Daarvoor is de problematiek te veelsoortig. Gemeenten en in het verlengde daarvan de betrokken instanties moeten gewoon hun werk doen.

Reageer op dit artikel
Lees voordat u gaat reageren de spelregels