nieuws

Opslag van CO2 zorgt voor minder innovatie in duurzame energie

bouwbreed

Wat moeten we met ons teveel aan CO2? ‘Gewoon’ ergens in de bodem opslaan? Maar zodra je dat wilt, komen er naast feiten ook sentimenten om de hoek kijken. Ed Nijpels stelt vragen bij de effectiviteit en stelt voor nu een echte keuze te maken.

Het eerste aspect met betrekking tot CO2-opslag in de bodem is de vraag of het technisch mogelijk is en welke bezwaren eraan kleven (de feiten). Het tweede is of we het moeten willen (de sentimenten).
Technisch is het mogelijk; het gebeurt al jaren bij gaswinningen, bijvoorbeeld als middel om extra druk te zetten. Nieuw is bodemopslag waar nooit gaswinningen zijn geweest. Een belangrijke vraag is in welke vorm het wordt opgeslagen; als gas of als vloeistof. In het laatste geval kun je uiteraard veel meer opslaan, maar hier is nauwelijks ervaring mee opgedaan.
Een veel gehoord bezwaar vormen gezondheidsrisico’s. De feiten nu wijzen erop dat dit risico nihil is. In een glas cola zit ook CO2(H2CO3; koolzuurgas dus, maar dat is H2O + CO2), en die hoeveelheid kan hoger zijn dan eventueel uit een aardlaag omhoogkomt. En vergeet niet, CO2zorgt voor groei van planten, we brengen het niet voor niets naar de kassen.
De opslag zal plaatsvinden op dieptes van 4 à 5 kilometer. Tussen die diepte en de oppervlakte zitten vele afsluitende lagen en watervoerende pakketten. Aan de oppervlakte komt het dus niet, en mocht dat al wel gebeuren, dan zijn de concentraties zo klein dat het geen kwaad kan. Meer onderzoek is goed, bijvoorbeeld naar het effect op grondwater. Zover nu bekend zijn er nagenoeg geen risico’s.
Technisch worden ook combinaties onderzocht. Een mogelijke combinatie is warmtewinning en opslag. Er is warmte en elektriciteit te winnen uit de aarde door het naar boven halen van warm water van dieptes van 1,5 tot 4 kilometer. Onderzocht wordt om vloeibaar CO2toe te voegen aan de retourstroom die weer naar die diepte gaat. Dan worden twee vliegen in één klap geslagen.

Wens

Maar nu het tweede aspect; willen we CO2-opslag? Ja en nee. Het is niet dé oplossing voor het probleem, dat blijft immers bestaan: teveel CO2-uitstoot (het is een ‘end of pipe solution’). Tevens ga je geld uitgeven aan iets wat niets oplevert; er komt geen energie voor terug. Je kunt het doen, omdat je dan in elk geval iets doet en het gevoel hebt dat iets wordt ondernomen tegen de opwarming. Het heeft zeker geen onoverkomelijke bezwaren en ingenieursbureaus hebben al veel ervaring en kunnen het goed uitvoeren.
CO2-opslag oftewel CCS (carbon capture storage), wordt dan bestempeld als tijdelijke oplossing. Maar als je de recente World Energy Outlook 2008 bekijkt, word je daar niet vrolijk van. De vraag naar gas, olie en vooral steenkool zal tot 2030 alleen maar toenemen, alle goede bedoelingen ten spijt. Dus zelfs met de opslag ga je de doelstelling niet halen.
Wat als we nu eens alle financiële gelden én alle denkkracht én alle tijd die vrijgemaakt worden voor CSS gaan gebruiken voor echt duurzame energieopwekking? We hebben genoeg nieuwe technologieën om de wereld een stuk duurzamer te maken (wind, zon, zee en aarde). De kosten hiervoor kunnen aanzienlijk dalen als er een echte keuze voor wordt gemaakt. En dan heb ik het nog niet eens over de innovatie die hierdoor wordt bevorderd. De kosten kunnen dan onder de huidige kosten komen.
Beter is energie en klimaat te splitsen. Er is meer energie nodig en die moet minder vervuilen. Dus het beleid moet gericht zijn op de verwachte schaarste van energie, zowel aan aanbod- als aan vraagzijde. Daarop moet worden ingezet. Kortom, politieke moed is nodig. Dan gaan we ons verbazen over de snelheid waarmee de doelstellingen worden gehaald.

Reageer op dit artikel
Lees voordat u gaat reageren de spelregels