nieuws

‘Rare jongens, die aannemers’

bouwbreed

Voor het beveiligen van casco’s van kalkzandsteen lijmelementen gebruiken aannemers meestal inlijmankers met leuningen. Op het eerste gezicht een simpele en doeltreffende beveiligingsmethode, maar één die volgens Cor van den Berg in de praktijk zelden een bevredigend resultaat geeft.

“Rare jongens, die Romeinen”. Dat is steevast de opmerking die Obelix maakt als hij, meestal alleen geholpen door zijn vriend Asterix, met het grootste gemak weer eens een heel legioen Romeinen in de pan hakt. Rare jongens, vindt Obelix. Want terwijl alle legionairs al lang weten dat ze met de hun verstrekte middelen onmogelijk van Asterix en Obelix kunnen winnen, blijft hun centurion dromen van een zegetocht.
Ik moest aan deze stripfiguren denken toen ik onlangs op een bouwplaats liep. Een bouwplaats waar de muren gemaakt werden van kalkzandsteen lijmelementen. “Rare jongens, die aannemers”, dacht ik, toen ik naar het leuningwerk keek. Keer op keer gaan aannemers de strijd met de zwaartekracht aan met steigerpijpen die schots en scheef langs de vloerranden worden aangebracht. Ogenschijnlijk een goede maatregel om een val te voorkomen. In de praktijk echter pakt deze maatregel vaak net zo slecht uit als de inzet van een Romeins legioen tegen Asterix en Obelix.
Ik zal u niet vermoeien met een strategische analyse van de Romeinse gevechtshandelingen, maar beperk me tot het leuningwerk. Als er sprake is van een kalkzandsteencasco is de beslissing om de vloerranden met ‘leuningen in inlijmankers’ te beveiligen meestal snel genomen. De voorbereiding heeft niet veel voeten in de aarde.
De lijmer van de kalkzandsteenelementen, meestal een onderaannemer van de onderaannemer van de aannemer, krijgt een handvol inlijmankers en de opdracht deze in te lijmen. Hoe en waar wordt in de meeste gevallen aan zijn veronderstelde ervaring overgelaten.
Alhoewel de plaats van elk kalkzandsteenelement keurig op de wandentekeningen staat vermeld, komt de gedachte om de inlijmankers ook hierop aan te geven, bij de aannemer niet eens op. Zo’n lijmer snapt toch zelf ook wel dat de inlijmankers niet op die plaatsen moeten worden aangebracht waar je bijvoorbeeld naderhand kozijnen moet plaatsen. En hij weet natuurlijk net zo goed als u wat de maximale overspanning van een leuning mag zijn!
Direct na het leggen van de breedplaatvloeren gaat de aannemer leuningen aanbrengen. Natuurlijk niet voordat we de plaatvloeren leggen, want hoe moeten we de leuningen aanbrengen, zonder dat we op de plaatvloeren kunnen staan? Gelukkig hebben de meeste aannemers nog wel ‘een mannetje’, die ze de leuningen kunnen laten aanbrengen. Ze door een vakman laten aanbrengen is zonde van het geld. Het gaat immers toch maar over zoiets simpels als het aanbrengen van leuningen? Tijdelijke voorzieningen, nota bene! Zo’n mannetje snapt toch zelf ook wel dat hij de leuningen aan de buitenkant van de staanders moet vastmaken, omdat anders de kalkzandsteenlijmer zijn elementen niet kan verwerken? En het is toch logisch dat de leuningen bij binnenhoeken niet over de vloer mogen steken?

Mannetje

Zorgen maken over het verwijderen van het leuningwerk hoeft de aannemer zich meestal ook al niet. Dat probleem lost de kalkzandsteenlijmer meestal op, door de leuningen weg te halen voordat hij met zijn lijmwerkzaamheden begint.
Want alle goede bedoelingen van het hiervoor genoemde mannetje ten spijt, zit het leuningwerk hem meestal heel erg in de weg. Bovendien, hoe moeten we anders de leuningen weghalen? Vanaf een ladder? Balancerend met een ongeveer 23 kilo zware steigerbuis? Mag niet meer sinds de invoering van de Europese richtlijn Werken op hoogte, u weet wel de ‘ladderrichtlijn’. Door de steigerbouwer weg laten halen en gelijk met het monteren van de gevelsteiger hierin laten verwerken? Mag ook niet meer sinds de invoering van de arbobeleidsregel over fysieke belasting.
De centurion in de verhalen van Asterix en Obelix droomde van een overwinning op dit duo. Maar, door niet eerst het strategische probleem zorgvuldig te analyseren, onderschatte hij keer op keer de feitelijke slagkracht van dit duo. Als het gaat om het beveiligen van kalkzandsteencasco’s, gedraagt menig aannemer zich op dezelfde wijze. Tegen beter weten in gebruikt hij keer op keer dit inmiddels geheel achterhaalde leuningwerksysteem. Een systeem dat meer veiligheidsrisico’s met zich meebrengt dan oplost. Terwijl er toch een goed alternatief bestaat: het optrekken van een steiger, gelijktijdig met het casco. “Rare jongens, die aannemers”.

Reageer op dit artikel